Po przelotnym rozpatrzeniu wymagań, pomysł uprawy grzybów odłożyłem na bok. Nie byłem w stanie zdobyć tego całego sprzętu, i doszedłem do wniosku, że prawdopodobnie nie nadaję się do tej roboty. Mogłem z tego wywnioskować, że mój dom jest śmiertelną pułapką dla kultur grzybowych. Ani ja ani moja żona nie jesteśmy starannymi gospodarzami. Mamy bezwstydnie nakurzone i nagracone, a w lodówce i na niej można znaleźć zielone i białe puszystości. Mimo że w trakcie bycia studentem biochemii, zostałem wyszkolony w technikach sterylizacyjnych, nie pomyślałem, że mogłyby mnie ocalić przed legionami gorliwych zakażeń, które z pewnością śledziły każdy mój ruch podejmowany w kierunku wyhodowania czegoś tak wyśmienitego jak grzyby.

Jednak, myśl o uprawie grzybów nie zniknęła całkowicie. Zamiast tego, rok lub trochę później, pojawiła się znowu, w postaci nowego pomysłu. Przeczytałem, że podłoże wykorzystywane do kiełkowania nasion storczyka można uczynić wolnym od zakażeń, jeśli doda się do niego wody utlenionej. Mimo że nadtlenek zabił bakterie, drożdże, i zarodniki grzybów, to nasiona orchidei pozostawił przy życiu, ponieważ zawierają wystarczają ilość enzymów rozkładających nadtlenek by się przed nim obronić. Nasiona te mogą być następnie kiełkowane i doglądane względnie przez nowicjusza bez potrzeby ścisłej sterylizacji.

I pojawiło się pytanie: czy nadtlenek można wykorzystać by chronił podłoże kultury grzybowej przed zakażeniami, tak jak chroni podłoże storczyka? Jeśli tak, to uprawa grzybów mogłaby być prawdopodobnie przeprowadzana, tak jak kiełkowanie nasion storczyka, przez początkujących. Tak więc, zdecydowałem wypróbować go na grzybni grzybów.

Potem nastąpił dość skomplikowany, nieliniowy proces uczenia się o uprawie różnych grzybów, eksperymentowania z dodawaniem wody utlenionej, wypróbowywania różnych stężeń, uczenia się o różnych podłożach i ich interakcjach z grzybami i nadtlenkiem, sprawdzania różnych stopni i technik pasteryzacji i sterylizacji, wracania do podstaw z lepszymi pomiarami pH, eksperymentowania z suplementami, prześledzenia źródeł zakażeń, uściślania procedur, i tak dalej, i tak dalej, dopóki nie stworzyłem z tego wszystkiego, kilku dość przystępnych wskazówek. Trwało to znacznie dłużej niż mogłem przypuszczać, ale rezultat był taki, że owszem, jeśli doda się wodę utlenioną, pomagającą chronić kulturę grzybową przed zakażeniami, uprawa grzybów może być przeprowadzona przez początkujących, bez potrzeby posiadania sterylnego osprzętu, filtracji powietrza, a nawet bez szybkowaru. Korzystając z rozwiniętych przeze mnie technik, wszystkie etapy uprawy mogą być przeprowadzone przez w miarę początkującego hodowcę, przy szerokim zróżnicowaniu gatunków grzybów, bez potrzeby inwestowania małej fortuny w osprzęt i ekwipunek.

Książkę tę napisałem jako poradnik dla domowych hobbystów, zainteresowanych uprawą grzybów. Jako niezależny instruktaż do domowej uprawy smacznych grzybów, może służyć każdemu, nawet początkującemu. Mój poprzedni podręcznik "Uprawa grzybów z wodą utlenioną", został napisany dla hodowców zaznajomionych już z tradycyjnymi metodami uprawy, i skupia się na wykorzystaniu wody utlenionej do ulepszenia metod tradycyjnych. Podczas gdy ten poradnik sprawia, że możliwym staje się przeprowadzenie wszystkich faz uprawy smakowitych grzybów za pierwszym razem, bez sterylnego osprzętu i filtracji powietrza. Książka ta zmierza nawet dalej i prezentuje procedury, które nie wymagają sterylizacji ciśnieniowej.

Oczywiście nie wszystkie opisane tu zabiegi zostały stworzone przeze mnie. W szczególności, jakiekolwiek procedury, które nie są ściśle związane z korzystaniem z nadtlenku, lub nie są przez tę metodę stworzone, najpewniej pochodzą skąd indziej.

Po szczegółowe informacje o tradycyjnych metodach uprawy, jak również po parametry wzrostu poszczególnych gatunków, sięgnij proszę do "Growing Gourmet and Medicinal Mushrooms" ("Uprawa grzybów jadalnych i leczniczych") Stamets'a, lub do "The Mushroom Cultivator" ("Hodowca grzybów") Chilton'a i Stamets'a, lub do jakiś innych podstaw. Książki te są wartościowymi leksykonami dla każdego, kto poważnie chce prześledzić uprawę w szczegółach. Poza tym, jeśli przejrzycie książki, w których omówiono złożone procedury sterylizacyjne i źródła zakażeń, zwiększy się wasze uznanie do prostych technik zawartych w tym podręczniku.

Zważ że sterylne lub aseptyczne techniki, które do pewnego stopnia są wymagane przez procedury opisane w tym poradniku, zawsze lepiej demonstrowano niż opisywano. Mam nadzieję, że pod tym względem, czytelnik znajdzie dokładne instrukcje. Pomocnym może być twoje miejscowe stowarzyszenie mykologiczne.

Zważ również, że mimo, iż książka ta nie jest poradnikiem dla komercyjnych hodowców, opisane tu metody mogą okazać się wartościowe przy komercyjnej uprawie na małą skalę, równie dobrze jak przy uprawie hobbystycznej.

Wspomnę jedynie o kultywowanych obecnie grzybach, które można uprawiać w domu. Jakkolwiek niektóre są łatwiejsze w uprawie od innych, to te łatwe nie są tak satysfakcjonujące jak te trudniejsze.

Skupię się obecnie na czterech grzybach z mojej domowej hodowli.
Są to:

Hypsizygus ulmarius - Boczniak wiązowy (Elm oyster) lub biały grzyb wiązowy
Mimo, że nie należy do rodziny boczniaków, wyglądem i nawykami przypomina boczniaka. Agresywnie rośnie na trocinach lub słomie. Stosując opisane tu metody rzadko ma problemy z zakażeniami, ma się dobrze w różnych warunkach i temperaturach, owocnikuje zarówno pionowo jak i poziomo. Prawidłowo uprawiany ma duże, atrakcyjne grzyby, wyglądające raczej jak dziwne białe kwiaty, i według mnie jest najsmaczniejszym grzybem w stylu boczniaka (nie wliczając Pleurotus eryngii).

Pleurotus eryngii - Boczniak mikołajkowy (King oyster)
Przedstawiciel rodziny boczniaka, lecz nie posiadający jego zwyczajowego wyglądu i nawyków. Rodem z europy, zamiast na kłodach lub drzewach, wyrasta z ziemi w królewskiej postawie. Jest duży i mięsiście gruby. Jego wymagania podłożowe i temperaturowe, są bardziej zawężone niż innych boczniaków. Czytałem, że preferuje trociny i słomę, mimo to nie eksperymentowałem na słomie wystarczająco, by to potwierdzić lub temu zaprzeczyć. Najlepiej owocnikuje w temperaturach jesiennych i wiosennych, w chłodzie zimy rośnie w zlodowaciałym tempie, w gorętszych partiach lata zamiera. Właściwie przyrządzany jest jednym z najsmaczniejszych grzybów uprawnych. Powinien być szybko smażony na szerokiej patelni, tak by nie dusić go w sosie własnym, po czym jest lekko solony.

Hericium erinaceus - Soplówka jeżowata, nazywany także grzybem Pom Pom
Grzyb pozbawiony tradycyjnego trzonu i kapelusza, wyglądający w zamian jak swego rodzaju śnieżka pokryta białymi soplami. Rośnie gwałtownie na substratach drzewnych, i łatwo owocnikuje w szerokim zakresie temperatur. Słyszałem, że można go również uprawiać na słomie, mimo to nigdy go nie wypróbowywałem. Szefowie kuchni uwielbiają ten grzyb, ma doprawdy delikatny smakowy aromat, przypominający czasem homara.

Agaricus subrufescens - Pieczarka migdałowa
Przedstawiciel rodziny pieczarek. Dystyngowana przez swój niewątpliwy migdałowy smak. Jak i pieczarki, preferuje kompost, ale może być uprawiana również na słomie, szczapach drzewnych, lub wzbogaconych trocinach. Jest to grzyb lubiący ciepły klimat, ale zaowocnikuje również w zimę, w ogrzewanym pomieszczeniu, co czyni go dobrym kandydatem do uprawy całorocznej. Generalnie grzyb ten potrzebuje warstwy okrywowej - przewiewnej warstwy ziemi (jak mieszanki zawierające torf) - aplikowanej na powierzchnię kultury w celu uformowania owocników.

Kilka innych gatunków do rozważenia:

Lentinula edodes - Shiitake
Popularny, uprawiany przez wielu ludzi i wszędzie szczegółowo opisywany. Nie jestem hodowcą shiitake, ale opisane tu metody utrzymywania kultur, zaszczepiacza i przygotowywania substratu, równie dobrze sprawdzają się przy uprawie shiitake, jak i innych grzybów, które zazwyczaj uprawiam. Jeśli zdecydujesz się uprawiać ten gatunek na substracie z granul paliwa drzewnego, to na pewno zdobądź odmianę wyselekcjonowaną do uprawy na trocinach. Dostępne są odmiany dla ciepłego i chłodnego klimatu.

Pleurotus ostreatus - Boczniak ostrygowaty
I inne z rodziny boczniaków (jak Hypsizygus ulmarius), są grzybami najłatwiejszymi w uprawie. Rosną na trocinach, słomie lub na wszelkiego rodzaju substratach. Były pierwszymi grzybami, które uzyskałem stosując metodę z nadtlenkiem. Jego odmiany spotkać można w większości przedziałów temperaturowych. Zarodniki P. ostreatus, uwalniane w olbrzymich ilościach z dojrzałych owocników, mogą powodować problemy zdrowotne.

Ganoderma lucidum - Lakownica lśniąca
Grzyb leczniczy z górnej półki, o właściwościach stymulujących układ odpornościowy. Grzyb ten rośnie na trocinach twardodrzewia w ciepłych temperaturach. Spokrewniony gatunek z północno-zachodniego wybrzeża Pacyfiku - Ganoderma oregonense - preferuje chłodniejsze temperatury. Te drzewne grzyby są rozdrabniane i robi się z nich herbatę.

Coprinus comatus - Czernidłak kołpakowaty
Łagodny w smaku, krótko żyjący grzyb, najlepiej rosnący na kompoście. Nigdy nie udało mi się wyowocnikować go w pomieszczeniu, ale po wyrzuceniu kultur do ogródka, pojawiał się w nim przez kilka sezonów.

Hypsizygus tessulatus - Shimeji
Śliczny, mały kulisty grzyb z chrupką fakturą, rosnący na słomie lub na substratach trocinowych. Gatunek, który kupiłem, do zainicjowania owocnikowania potrzebuje temperatur bliskich zeru (szok termiczny - tłum.), więc wiele z nim nie eksperymentowałem, ale są przypuszczalnie inne, które owocnikują bez tego.

Stropharia rugosa-annulata - Pierścieniak królewski
Duży grzyb rosnący na podściółce ze szczap drzewnych lub słomy. Do owocnikowania wymaga okrywy i ciepłej pogody. Grzybnia rośnie wolno. Obecnie znany jest tylko jeden rodzaj owocnikujący w pomieszczeniach bez względu na porę roku.

Grzyby psilocybe
Autor poradnika o nich nie wspomina, ale je również można uprawiać opisanymi metodami (tłum).
Na poniższych zdjęciach Psilocybe azurescens i Psilocybe mexicana

Opisane w tym poradniku metody uprawy grzybów w domu, wymagają bardzo niewielkiego nakładu sprzętowego. Do przenoszenia i odmierzania wody utlenionej potrzeba jedynie pipety (objętość 10 ml) i cylindra z podziałką (prawdopodobnie o objętości 100 lub 250 ml). Można je kupić w sklepach laboratoryjnych. Będziesz również potrzebował małą probówkę z kołnierzem i balon, do zmierzenia stężenia nadtlenku kupionego w aptece. Do przygotowania zaszczepiacza potrzebne będą półlitrowe lub litrowe słoiki z pokrywkami, garnek z pokrywką do parzenia, na tyle duży by pomieścił słoiki, mała waga do odważania i czyste torby foliowe do przechowywania jedzenia. Dodatkowo, do przygotowania kultur agarowych będą potrzebne szalki Petriego. Jeśli możesz znaleźć, to polecam plastikowe szalki wielokrotnego użytku. Swoje kupiłem w miejscowym sklepie z artykułami laboratoryjnymi. Szybkowar, mimo że niekoniecznie wymagany, będzie użyteczny. Można je kupić używane, w komisach sprzedających artykuły kuchenne, lub nowe w działach kuchennych supermarketów lub sklepów metalowych. Upewnij się, że szybkowar, który chcesz kupić jest na tyle wysoki, by pomieścił słoiki. NIE potrzebujesz glovebox'u, filtrów HEPA, świateł ultrafioletowych, sterylnego laboratorium, laminowanych nadmuchów, śluz powietrznych, itd. itp.

Do przygotowania i przenoszenia dużej ilości substratu z granul paliwa, potrzebny jest garnek z pokrywką. Kolejny garnek lub czajnik potrzebny jest do zagotowania wody do pasteryzacji pojemników. Potrzebny jest też większy pojemnik, może być dwudziestolitrowe wiadro ze szczelnie dopasowaną pokrywką. Pojemniki takie można wygrzebać lub tanio nabyć w zakładach lodziarskich lub innych zakładach przygotowujących żywność (należy unikać wiader po farbach, rozpuszczalnikach, lub po innych toksycznych substancjach).

Do uprawiania substratu będzie potrzeba kilku niedużych pudełek (zazwyczaj nie większych niż 8000 cm³, lub 20 x 20 x 20 cm) i kilku nowych wysokich worków kuchennych o dużej gęstości folii (unikaj grubszych, miękkich, worków foliowych) lub zamiast tego kilku 10-15 litrowych wiader z pokrywką. Będziesz też potrzebował ręczny spryskiwacz i jakieś chłodne miejsce, w którym będą rosły grzyby. Później, gdy będziesz uprawiał dużo grzybów, może ci się przydać wentylator i system nawilżający.

Do przygotowania agarowego podłoża będziesz potrzebował, pośród innych rzeczy, agaru, jasnego ekstraktu słodowego i płatków z wyciągu drożdżowego (jeśli planujesz sterylizować podłoże w szybkowarze). Agar dostępny jest w niektórych sklepach ze zdrową żywnością, w punktach zaopatrujących laboratoria lub u sprzedawców materiałów do uprawy grzybów. Zważ, iż mimo, że sam agar jest droższy od gotowych mieszanek MYA (Malt Yeast Agar), to wagowo jest go w nich o połowę lub znacznie mniej, więc nie koniecznie jest to lepszy interes. Ekstrakt słodowy dostępny jest w sklepach z artykułami warzelniczymi lub w punktach z akcesoriami laboratoryjnymi. Płatki drożdżowe można dostać w sklepach ze zdrową żywnością.

Do przygotowania zaszczepiacz i substratu masowego możesz potrzebować granul fibry papierniczej i granul paliwa drzewnego. W mojej okolicy granule fibry sprzedawane są jako wyściółka dla zwierząt Crown^TM lub podłoże dla kotów Good Mews^TM (sprawdź sklepy zoologiczne, ogrodnicze itp.). W wiejskich okolicach Stanów Zjednoczonych i Kanady, granule paliwa drzewnego można znaleźć w sklepach spożywczych, ogrodniczych, sklepach z artykułami metalowymi, oraz w punktach gdzie sprzedają piece na to paliwo. W okolicach miejskich, poszukaj w książce telefonicznej dostawców tych pieców, lub poproś o pomoc znajomych ze wsi. Może będziesz musiał wyjechać za miasto by je zdobyć. Spróbuj dowiedzieć się z jakiego drewna są zrobione, dla większości grzybów najlepsze jest drewno twarde (jednakże dla Pleurotus eryngii i Agaricus subrufescens dobrze spisują się granule jodłowe)

Zasadniczo, nadtlenek jest reaktywną postacią tlenu, atakującą różne związki organiczne. W żywych komórkach, niszczy materiał genetyczny, błony komórkowe, i wszystko, z czym może wejść w reakcję. Dzięki temu, w dostatecznym stężeniu, nadtlenek może zabijać bakterie, bakteryjne endospory, drożdże i zarodniki pleśni, w tym zarodniki grzybów. Oczywiście może zabijać również małe, zawieszone w powietrzu cząsteczki pleśni, i kontaminanty pochodzące z komórek ludzkiej skóry, o których można powiedzieć, że nieustannie opadają z hodowcy. Tak więc, woda utleniona, do pewnego stopnia działa przeciwko wszystkim, powszechnie spotykanym kontaminantom kultur grzybowych, obecnych w powietrzu, w tym przeciwko samym zarodnikom grzybów. Dla porównania, antybiotyki, ogólnie działają przeciwko zakażeniom bakteryjnym, a fungicydy, przeciwko drożdżom i pleśniom.

Urok nadtlenku tkwi w tym, że nie zabija on rozwiniętej grzybni i nie przeszkadza w jej wzroście i owocnikowaniu. Pomimo szerokiego zasięgu działania przeciwko powszechnym zanieczyszczeniom kultur grzybowych, istnieje relatywnie szeroki zakres stężeń, w których możliwy jest wzrost i owocnikowanie grzybni. Rozwinięta grzybnia, ze względu na swą zdolność do produkcji dużej ilości enzymów rozkładających nadtlenek, jest ewidentnie zdolna do obronienia się przed zasadniczo, dużo wyższym stężeniem, niż mogą tego dokonać odosobnione zarodniki, komórki lub malutkie części organizmów wielokomórkowych. Tak więc, możemy dodać wodę utlenioną do kultur grzybowych i grzybnia będzie rosła, a małe kontaminanty zginą.

Taki układ ma wiele zalet. Najbardziej oczywiste jest to, że zmniejsza potrzebę posiadania kosztownych, złożonych urządzeń i wyposażenia zwalczającego zanieczyszczenia otoczenia. Dzięki dodaniu wody utlenionej do podłoża, na którym rozwija się kultura, możliwym staje się wykonanie wszystkich etapów tradycyjnej uprawy, od izolacji do owocnikowania, w niesterylnym otoczeniu z niefiltrowanym powietrzem. Znika potrzeba posiadania specjalnych, czystych pomieszczeń, filtrów HEPA, przedfiltrów, laminowanych nadmuchów, świateł UV, śluz powietrznych, glovebox'ów lub jakichkolwiek innych części wyposażenia potrzebnego do zwalczania mikrobiologicznych zanieczyszczeń - zbyteczne stają się nawet filtry z mikroporami na torbach zarodniowych i w pokrywkach słoików. Wykorzystując nadtlenek, minimalne potrzebne wyposażenie do zwalczania zakażeń, sprowadza się do posiadania instrumentów odmierzających, źródła wrzątku, i dużego garnka do gotowania (lub szybkowaru dla dodatkowej ochrony) - odrobinę bardziej wyszukane od tych, które można znaleźć w większości kuchni. Podczas gdy tradycyjne metody kultywacji, wymagają wprawnych technik sterylizacji i nieskazitelnej czystości osobistej, wykorzystanie nadtlenku pozwala osiągnąć sukces przy zastosowaniu skromnych metod sterylizacji i minimalnej higieny osobistej. Co więcej, owocnikowanie grzybów staje się możliwe - nawet tych z największym ładunkiem zarodników - w tym samym budynku, który wykorzystujemy do hodowli kultur agarowych i zarodni, bez obawy że zarodniki uwolnione z owocnikujących grzybów zaprószą agar i go zniszczą. Woda utleniona zabije wyłącznie zarodniki, dokładnie tych samych grzybów, których grzybnię chroni.

Czy zakażenia rozwiną odporność na nadtlenek, w sposób w jaki to robią ze zwykłymi antybiotykami? Tak i nie. Wiele zakażeń jest już odpornych na nadtlenek, i gdy tylko założą kolonię, będą energicznie rosnąć. Żywy Aspergillus (pleśń niebiesko zielona) jest bardzo odporny na nadtlenek. Lecz ewidentnie, nadtlenek w dostatecznym stężeniu, obezwładnia mechanizmy odpornościowe organizmów jednokomórkowych i odosobnionych zarodników, a także bardzo małych, odizolowanych organizmów wielokomórkowych.

Jedna rzecz, jakiej nadtlenek NIE zrobi to nie wyeliminuje, wszystkich zabiegów związanych ze sterylizacją. Więc powtórzę, mimo że dodanie nadtlenku zabije odosobnione zarodniki, drożdże i bakterie, którym uda się przedostać do kultury, co jest częstą przyczyną zakażeń, to NIE zabije rozwiniętych, żywych organizmów wielokomórkowych, ponad pewną wielkość (takich jak zielona pleśń). Nie poradzi sobie również zbyt dobrze z dużymi, miejscowymi skupiskami zarodników pleśni. Wielokomórkowe organizmy i duże skupiska kiełkujących zarodników są zdolne wyprodukować wystarczającą ilość enzymów rozkładających nadtlenek, by się przed nim obronić. I ponieważ, zarówno wielokomórkowce, jak i skupiska mogą być mikroskopijne i mogą znajdować się na twoich rękach lub na cząsteczkach brudu lub kurzu, ciągle powinieneś przedsiębrać rozsądne zabezpieczenia, by trzymać ręce i wszystkie niesterylne drobiny materii z dala od kultur w ich wczesnym stadium, nawet od tych z dodanym nadtlenkiem. Mimo że nie musisz obawiać się wystawiania otwartej kultury na powietrze, na krótki okres czasu, celem manipulacji lub jakiegokolwiek sprawdzania, to by uniknąć zakażenia lepiej zachować zdrowy rozsądek. Jeśli przez przypadek upuścisz wieczko szalki Petriego na podłogę, to lepiej już z niego nie korzystaj. Nie pozwól również, by do kultury dostały się jakiekolwiek niesterylne okruchy lub wszelkiego gatunku owady. Dobrym pomysłem jest wycieranie kurzu z półek, na których inkubujesz kultury. Ciągle musisz wypalać lub sterylizować w jakikolwiek sposób wszelkie narzędzia, którymi przenosisz wycinki grzybni z kultury do kultury. Moją zwyczajową praktyką, przed zaszczepianiem substratu lub agaru, jest przemywanie rąk spirytusem. To samo robię z blatami i powierzchniami, na których pracuję z szalkami. Zmniejsza to szanse dostania się do kultury większych cząsteczek i pomaga chronić odkrytą grzybnię.

Ważne szczególnie jest to, i należy o tym pamiętać, że nadtlenek NIE ochrania samej grzybni, przed kontaminantami tlenolubnymi. Grzybnia rozkłada nadtlenek, jeśli wejdzie z nim w kontakt, więc tlenolubne zakażenia przyłączone do grzybni będą chronione przed niszczycielskim działaniem nadtlenku. Tak więc, generalna zasada; przed kontaminantami tlenolubnymi, nadtlenek chroni jedynie podłoże kultur i substrat. W związku z tym, największą ostrożność trzeba zachować przy transferze grzybni, lub przy wystawianiu jej na działanie nieprzefiltrowanego powietrza. Jeśli grzybnia ulegnie zakażeniu, trzeba będzie zaczynać od nowa, ze świeżą, nieskażoną kulturą, lub w pewien sposób oczyścić tkankę, co omówię później.

I wreszcie, nadtlenek nie jest sterylizatorem, z wyjątkiem stężeń zbyt wysokich, by można z nich było korzystać przy uprawie. Dlatego wody utlenionej nie można w zasadzie wykorzystywać do sterylizowania podłoża pod kulturę lub substratu pod grzyby. W stężeniach odpowiednich dla wzrostu grzybów, woda utleniona nie zabija żywej pleśni rezydującej w substracie, a sam nadtlenek zostaje bardzo szybko niszczony przez enzymy rozkładające, pochodzące z niewysterylizowanego materiału organicznego. Mimo to, po dodaniu do niesterylnego podłoża wody utlenionej, niektóre zarodniki i bakterie mogą zostać zabite, ale o wiele więcej z łatwością przetrwa i w krótkim czasie wyrośnie. Zatem ogólna zasada brzmi: wszystkie materiały na kultury oraz pojemniki muszą być wypasteryzowane przed dodaniem do nich nadtlenku lub podłoża go zawierającego; materiały kultur zawierające surową, nieprzerobioną materię, muszą być wysterylizowane ciśnieniowo w celu zniszczenia enzymów rozkładających nadtlenek. Tak więc niewysterylizowana ciśnieniowo woda, która ma być wykorzystana do podłoża z nadtlenkiem, powinna być czysta i wolna od rzucających się w oczy cząstek, jako że jakiekolwiek drobiny organicznego a nawet nieorganicznego materiału wprowadzone z wodą, mogą zawierać żywe kontaminanty i/lub enzymy rozkładające, które nie zostały zniszczone przez pasteryzację.

Nie istnieją jakieś szczególne zabezpieczenia, potrzebne przy obchodzeniu się z 3% wodą utlenioną. Jej toksyczność jest bardzo niska, a w przypadku rozlania lub spożycia rozkłada się całkowicie na wodę i tlen. Woda utleniona jest bezwonna, niepalna i nie pozostawia plam. W zasadzie nie jest nawet aktywna jako wybielacz, dopóki nie osiągnie temperatury 60°C - temperatura bardzo gorącej kranówki. Okoliczności te wskazują, że jest łagodna dla otoczenia.

Jako, że nadtlenek znajdujący się w handlu przygotowywany jest raczej chemicznie, niż uzyskiwany ze źródeł naturalnych, nie będzie prawdopodobnie uważany za zgodny ze standardami certyfikatów organicznych, spełniających kryteria obecnej mody. Uważam jednakże wykorzystywanie nadtlenku za zgodne z duchem uprawy organicznej. Jako że nadtlenek dodany do kultur grzybowych rozkłada się całkowicie w wodę i tlen, w miarę jak grzybnia zajmuje substrat, to w zebranych grzybach nie pozostaje ślad po jego dodaniu, co naturalnie związane jest z procesem metabolicznym. Ponadto sama woda utleniona występuje naturalnie we wszystkich żywych organizmach tlenowych oraz w rozmaitych środowiskach naturalnych. Od niepamiętnych czasów, pszczoły posiadają sekretne enzymy, dodające nadtlenek do nektaru, chroniący go przed bakteriami, drożdżami, pleśnią i nadający miodowi właściwości antybakteryjne. Grzybnia, przynajmniej pewnych grzybów, produkuje własny nadtlenek, pomagający rozbijać drzewne substraty. Nadtlenek jest również częścią układu odpornościowego ludzkiego organizmu. Na całym świecie, tysiące zwolenników metody leczenia, zwanej terapią tlenową, w celu leczenia różnych chorób i zachowania witalności, w swej codziennej diecie, przyswaja spożywczy roztwór nadtlenku, a niektórzy robią tak przez wiele lat (niekoniecznie to jednak polecam). I w końcu, wykorzystanie nadtlenku wyklucza potrzebę posiadania zaawansowanego wyposażenia i pomieszczeń, upraszczając każdy etap uprawy grzybów.

Pytanie jeszcze, co natlenianie nadtlenkiem, może spowodować w samym substracie. Chlor, w reakcji z materiałami organicznymi, takimi jak miazga papierowa, produkuje małe ilości dioksyn - bardzo niebezpieczne, rakotwórcze chemikalia. Woda utleniona nie produkuje dioksyn, dlatego środowiskowcy przeprowadzają kampanie wśród firm papierniczych, by wybielały papierową fibrę w wodzie utlenionej zamiast w chlorze. Wciąż nie wykluczone jest, że nadtlenek mógłby produkować jakieś inne szkodliwe substancje w reakcji z materiałem organicznym, ale uważam, że to mało prawdopodobne. Przede wszystkim ważne jest to, że żywe organizmy tlenowe, przez miliony lat ewoluowały z wodą utlenioną znajdującą się, zarówno w nich, jak i wokół nich. Nadtlenek wytwarzany jest w normalnej, tlenowej przemianie materii, a także naturalnie jest formowany, w reakcji wody z tlenem, w odpowiedzi na ultrafioletowe promieniowanie światła słonecznego. Oznacza to, że organizmy tlenowe najprawdopodobniej po to wykształciły mechanizm przemiany materii, by bezpiecznie oddziaływać z różnorodnością produktów utleniania, pochodzących z reakcji nadtlenku z materiałem biologicznym. W dodatku, w wysterylizowanych substratach, woda utleniona jest chemicznie całkiem stabilna, a wykorzystywane przez nas stężenie jest tak niskie, że postępujące utlenianie substratu jest w istocie bardzo małe. Ostatecznie, nie widziałem na substracie traktowanym nadtlenkiem, żadnych oznak mutagenu czy toksycznych efektów, zarówno na samej grzybni jak i na owocnikach. Kultury agarowe z wodą utlenioną wydają dobre, zdrowe aureole grzybni, a owocujące kultury produkują grzyby równie piękne, jak te uprawiane metodami tradycyjnymi.

Dostępny w aptekach i marketach, 3% roztwór wody utlenionej, z dodatkiem kwasu fosforowego jako stabilizatora, jest całkiem stabilny, gdy stoi na półce, gdzie jest stosunkowo chłodno. Gdy wodę utlenioną dodamy do wysterylizowanej na gorąco i ochłodzonej materii, nadtlenek ewidentnie się rozkłada, tyle że powoli. Ile to dokładnie potrwa, zależy od złożonej funkcji, której argumentami są: skład podłoża, stężenie nadtlenku i temperatura. Jednak z mojego dotychczasowego doświadczenia wynika, że nadtlenek wyklucza zakażenia wystarczająco długo, by grzybnie różnych gatunków grzybów, bezpiecznie skolonizowały substrat.

Z drugiej strony, woda utleniona, w zasadzie nie powinna być dodawana do podłoży gorących, chyba że zamierzasz dodać więcej, by skompensować straty związane z jej rozkładem. Jako że powyżej 60°C, woda utleniona staje się wybielaczem, to w kontakcie ze złożonymi materiałami organicznymi, które są w tej lub wyższej temperaturze z łatwością się zdekomponuje. Tak więc, przed dodaniem nadtlenku poczekaj aż podłoże ostygnie - jeśli nie do temperatury pokojowej, to przynajmniej do takiej w której można je komfortowo dotknąć.

W przeciwieństwie do zachowania się nadtlenku w czystym roztworze lub w wysterylizowanym podłożu, w obecności enzymów rozkładających, nadtlenek gwałtownie się rozpada, co dzieje się wtedy, gdy polewasz nim ranę. Zniszczone komórki skóry i naczynia krwionośne rany, zawierają mnóstwo enzymów rozkładających nadtlenek, więc gwałtownie go rozkładają uwalniając przy tym pęcherzyki powietrza. Podobne enzymy, znane jako katalazy i peroksydazy, można znaleźć we wszelkiego rodzaju żywym i niegdyś żywym materiale, dopóki nie zostanie potraktowany gorącem lub w znacznym stopniu przetworzony. Tak więc, niegotowane zboże, mąka, trociny, drewno, itp. w krótkim czasie zniszczą nadtlenek. Oznacza to, że będziesz musiał trzymać te materiały z dala od miejsca, w którym przechowujesz wodę utlenioną. Oznacza to również, że jeśli chcesz dołączyć te materiały do podłoża, musisz, przed dodaniem nadtlenku, upewnić się, że wszystkie dokładnie wygotowano lub potraktowano wysoką temperaturą, celem zniszczenia enzymów rozkładających nadtlenek.

Osobiście podejmuję kilka kroków by swój zapas nadtlenku utrzymywać w czystości. Gdy zamierzam go odlewać, najpierw korek i górne części butelki przecieram spirytusem, w celu pozbycia się cząstek mogących zawierać żywe zakażenia. Następnie, albo przelewam go do wypasteryzowanego naczynia z miarką, albo wykorzystuję czystą, wypasteryzowaną pipetę z ustnikiem zatkanym watą i zasysam w nią roztwór. Pipety nie muszą być autoklawowane, ale przed nabraniem nadtlenku, powinny być, przynajmniej przez kilka minut, zanurzone we wrzątku (trochę powyżej podziałki, ale poniżej zatyczki z waty), po czym ostudzone. Stu mililitrowy cylinder odpowiedni jest do zanurzenia dziesięciomililitrowej pipety. Gorąco zabije wszelkie żywe organizmy znajdujące się w pipecie, podczas gdy sam nadtlenek zabije pozostałe zarodniki, odporne na wysoką temperaturę. Dbam również o to, by nigdy nie przechylać butelki z nadtlenkiem korkiem w dół, póki nie jestem pewny, że nie wejdzie on w kontakt z zakażeniem.

Irytującym faktem przy korzystaniu z nadtlenku kupionego w aptece lub w supermarkecie, jest to, że roztwory oznaczone jako 3%, mogą mieć albo mogą nie mieć tego stężenia. Stężenie może znacznie się różnić, zarówno poniżej jak i powyżej 3%. Przed kupieniem "zużytego" nadtlenku, można się w pewnym stopniu uchronić, sprawdzając datę ważności na butelce i wybierając tę z najnowszą datą, jeśli oczywiście jest data. (Butelki z wodą utlenioną, które kupuję mają wybity tylko miesiąc ważności, nie rok). Jednak, nawet data ważności nie daje absolutnej gwarancji, że stężenie naprawdę jest 3%. Dlatego ważne jest, by znać sposób na zmierzenie stężenia nadtlenku w roztworze. Można wykonać to w prosty sposób przez rozkład próbki nadtlenku i pomiar uwolnionego tlenu, co robię prostą techniką z balonem.

Zdobądź czystą probówkę w kształcie rurki, mały balon, używany na zabawach, oraz wycinek trzonu grzyba, na tyle mały by zmieścił się do probówki (do uzyskania najlepszego wyniku skorzystaj z młodego, gwałtownie rosnącego grzyba i obierz go z naturalnej skórki, odsłaniając mnóstwo uszkodzonych komórek). Jeśli nie masz grzybów, równie dobrze powinien się sprawdzić kawałek banana lub innego warzywa ze skórką. Potrzebne będą również: roztwór nadtlenku, gumka recepturka, wypasteryzowana pipeta z miarką (lub strzykawka), 100 ml cylinder z podziałką, oraz garnek wody.

1. Wypasteryzowaną pipetą lub strzykawką nabierz z butelki z woda utlenioną 5 ml roztworu i przelej go do probówki.
2. W górnej części probówki umieść wycinek grzyba, tak by na razie nie zsunął się do roztworu.
3. Upewnij się, że balon jest opróżniony z powietrza i nałóż jego ustnik na wylot probówki (przechyl probówkę tak, by mieć pewność, że kawałek grzyba nie wpadnie do roztworu nim zdołasz założyć balon).
4. W celu uchronienia gazu przed ulotnieniem w miarę narastającego ciśnienia, nałóż gumkę recepturkę na założoną na probówkę część ustnika balonu, (przekonałem się, że lepsza jest gumka pęknięta, ponieważ można ją ciasno owinąć wokół ustnika).
5. Jak tylko balon zostanie uszczelniony na swoim miejscu, pozwól kawałkowi grzyba zsunąć się do roztworu wody utlenionej. Roztwór powinien zacząć natychmiast musować tlenem.
6. Wstrząśnij probówką. Roztwór nadtlenku powinien zdekomponować się w większości, w przeciągu pięciu, dziesięciu minut, w zależności od ilości katalaz/peroksydaz, zawartych w wycinku grzyba.
7. Gdy rozkład będzie bliski końca, zobaczysz, że musowanie zmalało, a pęcherzyki stały się całkiem małe. Balon tymczasem, powinien się naprężać, ponieważ zaczyna się napełniać uwolnionym tlenem.

Chemiczna wiedza zdobyta w koledżu podpowiada mi, że po całkowitym rozkładzie nadtlenku w temperaturze pokojowej przy ciśnieniu jednej atmosfery, 5 ml trzy procentowego roztworu wody utlenionej powinno wytworzyć około 49 ml tlenu. W celu zmierzenia ilości uwolnionego tlenu z wody utlenionej:

1. Podziałkowany cylinder napełnij wodą i włóż go do garnka z wodą, odwróć cylinder do góry nogami, upewniając się, że wyleciało z niego całe powietrze.
2. Skręć ustnik balonu tak by uwięzić w nim uwolniony tlen, zdejmij go z probówki mocno trzymając za skręcone miejsce i umieść pod wodą w garnku.
3. Ostrożnie wypuść z balonu tlen, tak by wleciał do odwróconego cylindra z podziałką, i wyparł znajdującą się w nim wodę.
4. Trzymając wlot cylindra pod wodą, odczytaj z jego podziałki objętość tlenu.

Za pierwszym razem, gdy to robiłem, w cylindrze zebrało się 52 ml gazu, uwolnionego z 5 ml roztworu nadtlenku. Wynika z tego, że zanim zacząłem, w spłaszczonym balonie mogło znajdować się 3 ml powietrza, roztwór nadtlenku wytworzył prawdopodobnie przybliżoną do teoretycznej ilość tlenu dla 5 ml 3% roztworu.

1. Podziel objętość tlenu oczekiwaną po 5 ml 3% roztworu (49 ml w przypadku całkowicie opróżnionego na wstępie balonu, lub 52 ml z powyższego przykładu, gdzie doliczamy kilka mililitrów powietrza uwięzionego na wstępie) przez otrzymaną objętość tlenu.
2. Pomnóż ten wynik przez teoretyczną objętość roztworu nadtlenku, który dodałbyś do podłoża lub do substratu, gdyby jego stężenie naprawdę wynosiło 3% (objętość ta podana jest w odpowiedniej sekcji tej instrukcji, na przykład, w sekcji o kulturze agarowej, gdzie podałem, że na litr wysterylizowanego podłoża agarowego trzeba dodać 6 ml 3% roztworu nadtlenku).

Dokładna informacja o stężeniu potrzebna jest najbardziej, gdy przygotowujesz szalki z agarem (patrz poniżej), ponieważ pracujesz wtedy ze stężeniami bliskimi dolnej granicy efektywności. Przygotowując zaszczepiacz, będziesz pracował ze znacznie większymi stężeniami, więc będzie większa swoboda działania. Przygotowując substrat masowy, wykorzystuję mniej nadtlenku niż przy zaszczepiaczu, ale również wtedy, mam nadal spore pole na wahania. Póki nie wiesz na ile wiarygodny jest lokalny produkt, polecam zrobić test z balonem dla każdej nowej butelki z nadtlenkiem, wykorzystywanym do przygotowania agaru, zaszczepiacza i substratu. W ten sposób upewnisz się, że gwarantujesz swoim kulturom ochronę, jakiej oczekujesz. Możesz tak również sprawdzić miejscowe źródła nadtlenku, by przekonać się, kto sprzedaje najwiarygodniejszy produkt. Paradoksalnie, najtańsze źródła mogą być najlepsze, ponieważ tam gdzie ceny są najniższe tam występuje największa rotacja w magazynie. Jeśli w twojej okolicy trudno dostać nadtlenek, będziesz prawdopodobnie chciał go zamówić w firmach chemicznych. Firmy takie często oferują roztwory 30 lub 35%, które można rozcieńczyć. Podobne stężenia mogą zaoferować magazyny z wyposażeniem basenów. Zważ jednak, że skoncentrowane roztwory są znacznie bardziej szkodliwe niż standardowe 3%. Przeczytaj umieszczone na opakowaniach informacje o środkach ostrożności i ostrzeżeniach, i postępuj zgodnie z nimi.

Pierwszym etapem uprawy grzybów jest rozmnożenie i utrzymanie grzybni, w postaci kultur agarowych na szalkach Petriego. Kultury na tym etapie wykorzystywane są do przechowywania, rozmnażania i utrzymywania w zdrowiu odmian grzybów poprzez seryjny transfer, oraz do zaszczepiania kultur etapu drugiego - zaszczepiaczy.

Istnieje wiele recept na agarowe podłoże do hodowli grzybni w szalkach Petriego. Próbowałem kilku z nich, ale obecnie używam tylko jednego: agar drożdżowo słodowy MYA (malt yeast agar). Podłoże to przyzwoicie spisywało się przy każdym gatunku grzyba, jaki próbowałem uprawiać. Nie jest na tyle bogate by natychmiast się zakazić, a większość gatunków grzybów zarasta szalki z MYA w dwa, trzy tygodnie. Według mnie, jeśli dodajesz do podłoża nadtlenek, to nie ma większego sensu hodować grzybnię szybciej niż tak, ponieważ by utrzymać jej świeżość, będziesz zmuszony do wcześniejszego przygotowania kolejnych szalek z agarem. Poza tym niektórzy hodowcy zalecają, by po wielokrotnym transferze grzybni z szalki do szalki, zacząć nową kulturę z kultur rezerwowych, celem uniknięcia problemów związanych ze starzeniem się grzybni. Zgodnie z takim podejściem, im szybciej rośnie grzybnia, tym szybciej należy sięgnąć do rezerwy. Jeśli to prawda, to wolę by grzybnia rosła w miarę wolno.

Podłoża wszystkich kultur, które trzymam w szalkach zawierają nadtlenek. Zakażenia w szalkach z nadtlenkiem występują rzadko dopóki stosujemy się do kilku podanych zaleceń, i by ustrzec się przed zakażeniami nie trzeba już kupować laminowanych nadmuchów, ani budować glovebox'ów. Możesz napełniać szalki na otwartym powietrzu swojej kuchni, i możesz je przechowywać oraz inkubować, prawie wszędzie gdzie ci się podoba, pod warunkiem, że miejsce jest w miarę czyste i spełnia parametry wzrostowe grzybni. Zapoznaj się jednak z moimi zaleceniami na końcu tej części.

Oto przepis na litr podłoża MYA:

12 g - agar
12 g - jasnego ekstraktu słodowego
1 g - pożywka drożdżowa w proszku
0,5 g - mąka zbożowa (ja wymiennie stosuję mąki z pszenicy, żyta, kukurydzy, ryżu, owsa, prosa)
0,5 g - karma królicza (lub inna karma dla zwierząt w granulach)
5-7 granul paliwa drzewnego (dla gatunków rozkładających drewno - drewnolubnych, słabo kolonizujących agar, można zwiększyć ilość granul paliwa)
1 litr kranówki
(przy pomocy odrobiny sody do pieczenia lub octu winnego ustal pH na 6-8)

Jeśli zamówisz podłoże MYA od dostawcy artykułów grzybowych, będzie ono prawdopodobnie zawierało pierwsze trzy składniki: agar, słód i drożdże. Możesz dodać pozostałe. Sprawdź na ulotce, ile proszku na litr wody zaleca producent. Zazwyczaj jest to coś około 40-50 g. W zależności od proporcji agaru do słodu, powinieneś mieć możność podzielenia zalecanej ilości na pół, by otrzymać podłoże, które w danym momencie lepsze jest do uzyskania, zdrowych przez długi czas, kultur grzybowych.

Agarowe podłoże do szalek przygotowuję następująco:

1. Do słoika z wymaganą ilością wody wrzucam wszystkie składniki.
2. Ustalam pH za pomocą odrobiny sody do pieczenia (moja woda jest kwaśna, lecz jeśli twoja jest zasadowa możesz skorzystać z octu. Poza tym, sprawdź poniżej, w sekcji o przygotowaniu substratu masowego, moje "uwagi do mierzenia pH substratu").
3. Następnie przy użyciu zwykłego, kuchennego szybkowaru, roztapiam i sterylizuję podłoże. Korzystam z wody z kranu i jeszcze nie miałem przez to problemów. W rzeczywistości, gdy hodowałem grzybnię na podłożu z wodą destylowaną, wzrost był zauważalnie wolniejszy. Zakręcam luźno słoik i sterylizuję w szybkowarze pod ciśnieniem 15 psi nie dłużej niż 10 minut, zanim jednak włożę regulator ciśnienia czekam 10 minut aż agar się roztopi. Ulotka na gotowej mieszance podłoża MYA może informować o dłuższym czasie sterylizacji, na przykład 45 minut. Nie rób tego! 20 minut to wszystko czego potrzeba, przy dłuższym czasie w podłożu wytworzą się, szkodliwe dla grzybni, produkty karmelizacji. Razem z podłożem sterylizuję zestaw szalek Petriego (wykorzystuję plastikowe szalki wielokrotnego użytku i jednym litrem podłoża napełniam około 30 sztuk).
4. Po skończonym gotowaniu czekam aż w szybkowarze spadnie ciśnienie, po czym wyjmuję słoik z podłożem i czekam aż ostygnie. Nie trzeba unikać niesterylnego powietrza, ponieważ po dodaniu nadtlenku zabije on zakażenia, które się w nim znajdują.
5. Gdy tylko w miarę komfortowo mogę przenosić słoik, na ostatnią część chłodzenia umieszczam go zazwyczaj w garnku z ciepłą wodą, ponieważ w tej temperaturze, agar jest bliski skrzepnięciu.
6. Następnie, przy pomocy wypasteryzowanej pipety dodaję wodę utlenioną i szybko mieszam ją z agarem wykonując słoikiem okrężne ruchy, co i raz zmieniając ich kierunek (staram się tak mieszać, by uniknąć powstawania dużej ilości pęcherzyków, gdyż wylądowałyby potem na powierzchni podłoża).
7. Po dodaniu nadtlenku, od razu udaję się do porozstawianych na czystej ladzie szalek i napełniam je podłożem, przykrywając po zakończeniu wieczkiem.
8. Po skrzepnięciu agaru, szalki na kilka dni odstawiam do przeschnięcia, na lekko zakrytą tackę.

Na wszelki wypadek, wykorzystuję do podłoża najniższe, efektywne stężenie nadtlenku, które wynosi około 0,018%, lub 6 ml na litr podłoża. Do uprawianych przeze mnie gatunków można by dodać dwa razy tyle bez widocznych objawów uszkodzenia grzybni, ale zważ, że odmiany bardzo wolno rosnące, takie jak Stropharia, mogą być bardziej wrażliwe na działania nadtlenku. Wygląda na to, że produkcja obronnych enzymów, rozkładających nadtlenek jest z grubsza odpowiednia do tempa wzrostu organizmu. Na zaszczepionej szalce, stężenie przypuszczalnie zaczyna powoli spadać poniżej poziomu początkowego, gdyż nadtlenek rozkładany jest przez rozrastająca się grzybnię. Nadtlenek powinien całkiem zaniknąć, gdy agar zostanie całkowicie porośnięty, jeśli nie wcześniej. Po osiągnięciu tego etapu, na krawędziach agaru mogą zacząć pojawiać się kolonie pleśni.

Jeśli nie posiadasz szybkowaru, lub nie chcesz go używać, wciąż możesz przygotować zdatne do użycia szalki agaru, poprzez gotowanie/parzenie podłoża, pod warunkiem, że zmienimy nieco powyższą metodę. Składniki zawierające enzymy rozkładające nadtlenek będzie trzeba zamienić na takie, które ich nie zawierają. W powyższym przepisie, agar, ekstrakt słodowy, i paliwo drzewne nie zawierają enzymów rozkładających nadtlenek, ale sproszkowane drożdże, mąka i królicza karma już zawierają. Normalnie, w celu wykorzystania nadtlenku w naszym podłożu agarowym, musimy sterylizować je w szybkowarze celem zniszczenia enzymów znajdujących się w poszczególnych składnikach. Jednak w ich miejsce można zastosować inne składniki. Sproszkowane drożdże zapewniają witaminy, więc można je zastąpić odrobiną świeżej pigułki syntetycznej witaminy B-complex. Jako że jest syntetyczna, nie zawiera enzymów. Mąka zbożowa i królicza karma dostarczają protein/azotu, więc powinno się je zastąpić innym kompatybilnym z nadtlenkiem źródłem protein. Zazwyczaj wysokoprzetworzone substancje są wolne od enzymów rozkładających nadtlenek, substancje takie jak żelatyna, sojowe i odtłuszczone mleko w proszku, nisko sodowy sos sojowy, itp. W celu sprawdzenia czy zawierają enzymy, zmieszaj trochę sprawdzanej substancji z odrobiną 3% roztworu wody utlenionej i zaobserwuj czy powstają pęcherzyki. Brak oznacza, że są czyste.

Tak więc, tutaj jest przepis na jeden litr podłoża agarowego bez szybkowaru:

12 g - agar
12 g - jasny ekstrakt słodowy
0,5 g - przetworzone źródło azotu (wybierz między żelatyną, sojowym lub odtłuszczonym mlekiem w proszku, nisko sodowym sosem sojowym, itp.)
5-7 granul paliwa drzewnego
mały odłamek (0,1 g wystarczający by zabarwić roztwór na żółto) pigułki syntetycznej witaminy B-complex
1 litr czystej, wolnej od drobin wody

1. Słoik zawierający to podłoże (i szalki Petriego, jeśli są wielokrotnego użycia) włóż do garnka wrzącej wody, przykryj ciężką pokrywką i gotuj około 45 minut, tak by rozpuścił się agar i zginęły wszystkie żywe organizmy (nawet wskazane jest by szalki Petriego gotować dłużej).
2. Następnie wyjmij słoik, poczekaj aż ostygnie i dodaj nadtlenek jak w metodzie pierwszej. Nadtlenek zabije wszelkie, pozostałe w podłożu zarodniki. Do podłoża niesterylizowanego dodaję odrobinę więcej nadtlenku, około 8 ml na litr podłoża. Przekonałem się w zasadzie, że niesterylizowane podłoża z nadtlenkiem zakażają się znacznie częściej od sterylizowanych podłoży z nadtlenkiem, ale ciągle są znacznie lepsze niż podłoża bez nadtlenku.

Uważaj na podłoże, które wychlapało się poza szalkę. Jeśli go nie wytrzesz, w ciągu kilku dni porośnie pleśnią, której zarodniki mogą dostać się do szalki, i na zewnętrznych krawędziach agaru zacznie rosnąć pleśń.

Jeśli tak jak ja, pracujesz z szalkami wielokrotnego użytku, czyść je dokładnie po wyjęciu starego agaru. Nawet najmniejsza ilość starego podłoża pozostawiona w szalce, jeśli nie ma styczności z nadtlenkiem z nowego agaru, kolejnym razem, może zarosnąć pleśnią i stać się punktem produkującym kontaminanty.

Korzyścią płynącą z napełniania szalek tak chłodnym agarem jest to, że znacznie mniej pary wodnej skrapla się wewnątrz szalki, niż gdy napełniamy agarem gorącym. Oznacza to oczywiście, że nie będziesz musiał stosować specjalnych zabiegów by się jej pozbyć, takich jak wytrząsanie pokrywek, lub ogrzewanie, celem odparowania kropli. I lepiej będziesz widział co się dzieje wewnątrz szalek. Jednakże powierzchnia agaru ciągle potrzebuje trochę przeschnąć, więc zanim go wykorzystam, przez dzień pozostawiam szalki w temperaturze pokojowej, na tacce zakrytej arkuszem papieru woskowego, celem ochrony przed kurzem. Podłoże w szalkach gotowanych będzie wilgotniejsze od tych wysterylizowanych w szybkowarze, ze względu na niższą temperaturę i krótszy czas gotowania, tak więc będą musiały schnąć dłużej.

Jeśli po napełnieniu szalek pozostanie ci trochę podłoża, możesz go sterylnie przechować w lodówce. Gdy będziesz chciał z niego skorzystać, możesz roztopić agar ponownie, tyle że będziesz musiał jeszcze raz dodać nadtlenek, ponieważ temperatura roztapiania zniszczy ten, dodany za pierwszym razem.

Jest kilka sposobów na zdobycie kultury grzybni do uprawy na agarze. Można skiełkować na pożywce zarodniki z grzybów. Można wyciąć sterylnie tkankę ze świeżego grzyba i umieszczając na agarowej pożywce, skłonić do wypuszczenia grzybni. Grzybnię można też zamówić u dostawcy handlowego, zazwyczaj jest ona w postaci probówki, lub szalki z kulturą.

Nie przeprowadzałem kiełkowania zarodników grzybów, aby otrzymać grzybnię, ponieważ odżywcze podłoże zawierające nadtlenek zabija zarodniki. Wolę zamiast tego zamówić grzybnię u szanowanego dostawcy. Uważam tak, ponieważ dostawca pokonał już problem izolacji odmiany o pożądanych cechach, i zamawiając tkankę kultury, jestem w miarę pewien, że uzyskam grzybnię o tych samych cechach. Dla porównania, jeśli próbujesz wyhodować odmianę grzybów, którą wyizolowałeś z zarodników lub sklonowałeś i ona nie owocuje, to nie wiesz czy to przez warunki jakie zapewniłeś, czy to odmiana powoduje problem. Zarodniki są jak nasiona: mogą nie mieć lub mieć te same cechy genetyczne co rodzice. I możesz zmarnować dużo czasu próbując wyhodować bezwartościową odmianę. Poza tym w twojej sytuacji, gdy rozpracujesz warunki uprawy konkretnego szczepu i jeśli kiedykolwiek stracisz kulturę, a nie zamówisz jej od dostawcy handlowego, nie będziesz mógł do niego wrócić i prosić o jej "kopię". Będziesz musiał zacząć od początku i znów będzie trzeba rozpracowywać warunki dla nowej odmiany.

Jeśli kulturę tkanki zamówisz od dostawcy handlowego, jest w zasadzie zrozumiałe, że wykorzystasz ją do uprawy - również i sprzedaży, jeśli się zdecydujesz, zaszczepiacza, owocnikujących kultur i owocników danej odmiany. Można również domniemać, że nie wykorzystasz takiej kultury do założenia własnego, handlowego banku odmian, sprzedającego innym agarowe kultury. Jeśli chcesz sprzedawać kultury, etycznie jest wyizolować własne odmiany, poprzez klonowanie z okazów dziko rosnących lub z kiełkujących zarodników.

Jak już pozyskasz kulturę, będziesz potrzebował sposobu na bezpieczne przechowanie próbek przez długi okres czasu, tak by móc do nich wrócić, gdy coś przydarzy się aktywnej kulturze, z którą pracujesz na co dzień. Metoda przechowywania, z której korzystam polega po prostu na zeskrobaniu z szalki odrobiny grzybni i przeniesieniu jej do zamykanej korkiem, probówki ze sterylną wodą destylowaną (dzięki dla Joe Kish, za zwrócenie mej uwagi na ten sposób). Niektóre gatunki grzybni zapadają w wodzie destylowanej w spoczynek na nieokreślony czas (z mojego doświadczenia wynika, że grzyby z rodzaju boczniaków mogą tak przetrwać tylko około roku). Lodówka nawet nie jest wymagana.

Mimo że probówki z agarem zakrzepłym pod skosem są "tradycyjnym" sposobem przechowywania dla osób nie posiadających płynnego azotu, to odmiany nie zachowują się w nich zbyt długo - w najlepszym wypadku sześć miesięcy.

Jeśli przygotowujesz odmianę do przechowania, i chcesz przechować ją przez długi czas polecam przygotować ją bez uciekania się do wody utlenionej. Powód jest taki, że tak naprawdę nie znam efektów wywoływanych przez długotrwałe oddziaływanie nadtlenku na przechowywaną grzybnię. Czy może przyśpieszyć starzenie? Czy stopniowo osłabia odmianę? Czy występują stopniowe zmiany genetyczne? Nie jestem po prostu w stanie, wykluczyć wszystkich, mogących pojawić się problemów, dla tak wielu odmian, które możesz chcieć przechowywać. Dodatkowo aktywnie rosnące kultury mają lepszą możliwość obronienia się przed dodanym nadtlenkiem, niż te pozostające w spoczynku, mogące być bardziej podatne na szkody. Więc, mimo że probówki z pochyłym agarem lub destylowaną wodą, można z łatwością przygotować z nadtlenkiem, to przechowywanie odmian bez niego jest rozwiązaniem bezpieczniejszym. Poza tym dobre, czyste probówki z destylowaną wodą bardzo łatwo przygotować nalewając ją do nich, zamykając lekko zatyczką, i sterylizując w szybkowarze przez pół godziny (jeśli nie masz szybkowaru, spróbowałbym gotować we wrzątku przez godzinę z dodaniem kilku kropli 3% wody utlenionej; nadtlenek zabije zarodniki odporne na ciepło, po czym wrzątek zniszczy nadtlenek). W odróżnieniu od szalek Petriego, zamykane probówki mogą być wypalane na początku i końcu, dzięki czemu w czasie wkładania grzybni łatwiej utrzymać je w sterylności, bez wnikania powietrza. Na koniec, zanim zmagazynuję probówki zawierające grzybnie, owijam je w czystą foliową torebkę śniadaniową.

Zaszczepianie szalek i probówek z agarem zaczynam od sterylizacji skalpela nad płomieniem lampki alkoholowej, następnie na każdą szalkę lub probówkę ze świeżym agarem przenoszę mały, zarośnięty grzybnią kawałek agaru, wycięty z szalki porośniętej zdrową grzybnią. Wypalony skalpel wykorzystywany do wycięcia agaru, chłodzę najpierw wtykając go w agar szalki, z której przenoszę grzybnię. Tradycyjnie, mógłbyś ostudzić go wtykając w agar nowej, nieużywanej szalki, ale gorący skalpel mógłby zdekomponować trochę nadtlenku w miejscu nacięcia. Z racji tego, że miejsce to byłoby mniej chronione, przy niefiltrowanym powietrzu, mogłoby się w nim później ulokować zakażenie. Nie stanowi to problemu dla szalki, z której zaszczepiamy, ponieważ i tak zostanie wyrzucona. Może natomiast stanowić problem dla nowej szalki. Tak więc, skalpel studzę w szalce starej.

Jeśli szalki zaszczepiasz z kultur rezerwowych, pozbawionych nadtlenku, nie wykorzystuj lancetu oczkowego (ang. inoculating loop - specyficzne narzędzie służące do zaszczepiania - tłum.) z wyjątkiem wyławiania większych kawałków. Z mojego doświadczenia wynika, że małe fragmenty pobierane lancetem, nie zapewniają łatwej kolonizacji agaru zawierającego nadtlenek, w stężeniach odpowiednich do efektywnego zwalczania zakażeń, a zwłaszcza, gdy kultura nie była wcześniej hodowana w obecności nadtlenku. Grzybnia ma znacznie większe szanse przetrzymania, jeśli przy pomocy skalpela lub innego ostrego, wysterylizowanego narzędzia, przeniesiesz jej kępkę z probówki z wodą destylowaną, lub wycinek agaru, pobrany z probówki z pochyłym podłożem (trzeba przyznać, że wydłubywanie kawałków agaru z probówki przy pomocy skalpela jest nieco niewygodne i czasem frustrujące).

Kultury, które nie były wcześniej wystawione na działanie nadtlenku, zanim przystosują się do warunków nowego otoczenia, często na początku podupadają. Czasem grzybnia wygląda tak, jakby próbowała oddalić się od agaru zawierającego nadtlenek. Podobne zachowanie można zaobserwować, gdy przenosimy z szalki, która początkowo zawierała nadtlenek, ale która po zarośnięciu grzybnią, została go pozbawiona w wyniku dekompozycji. Jednakże wcześniej czy później, grzybnia się przyzwyczai i normalnie zarośnie powierzchnię nowego podłoża.

Nigdy nie zauważyłem w moich odmianach żadnego problemu, który mógłbym przypisać do ciągłego wystawienia na działanie nadtlenku. Zazwyczaj moje odmiany przenoszę około dziesięciu razy, na podłoże zawierające nadtlenek, zanim powrócę do przechowywanych kultur na podłożu wolnym od nadtlenku, choć wybór dziesięciu transferów jest przypadkowy, a powrót do kultur rezerwowych może wcale nie być konieczny.

Zważ, iż nadtlenek chroni tylko tę część podłoża agarowego, która nie jest porośnięta grzybnią. Sama grzybnia nie jest chroniona, gdyż w czasie wzrostu rozkłada nadtlenek. Dlatego starsze kultury, które są przerośnięte grzybnią przez więcej niż kilka dni mają zwiększone prawdopodobieństwo zakażenia.

Nawet jeśli w agarze ciągle znajduje się nadtlenek a grzybnia nie pokryła całej szalki, możliwe jest, że zakażenia zbiorą się na grzybni, gdy będziesz ją gwałtownie przenosił w niefiltrowanym powietrzu. Mimo że możesz nigdy nie zobaczyć na grzybni grzybów, rozwijających się zakażeń, to niewidzialne mogą powoli wzrastać. Te "utajone zakażenia" mogą stanowić problem, zarówno gdy korzystasz, jak i nie korzystasz z nadtlenku, tak w zaszczepiaczu, jak i w owocnikującym substracie. Jednak, jeśli twój zaszczepiacz lub substrat będą wolne od nadtlenku, istnieje jeszcze większa szansa, że po dostaniu się na niechronione podłoże, utajone zakażenia wykwitną.

Aby uchronić się przed możliwością takiego utajonego zakażenia, robię pewną sztuczkę: przy przenoszeniu grzybni regularnie zaszczepiam spód agaru (Jak często to robić zależy od tego, jak, i przez ile przechowuje się szalki. Najlepiej zabieg ten wykonywać przy każdym przenoszeniu, a przynajmniej przy szalkach, które wykorzystamy do zaszczepienia kolejnych szalek. Ale możesz zrezygnować z dwóch lub trzech transferów nim zacznie to wpływać na twój współczynnik sukcesu). Spodnie zaszczepianie przeprowadzam następująco:

1. Przekręć szalkę do góry nogami (dnem).
2. Wyjmij spoczywającą teraz na pokrywce, dolną część szalki, i przy pomocy wypalonego skalpela, delikatnie wydłub w pokrywkę krążek agaru. Jeśli w tym momencie agar rwie się i rozpada musisz zwiększyć jego ilość przy przygotowywaniu podłoża.
3. Zamknij szalki z powrotem póki nie będziesz gotów, po czym, przy użyciu wypalonego, ostudzonego skalpela, przenieś kawałek grzybni na odsłonięty spód.
4. Ostatecznie, po zaszczepieniu spodu, zamknij szalkę, odwróć ją do właściwej pozycji i delikatnie podważ (wypalonym skalpelem) krążek agaru, by wrócił na swoje miejsce na dno szalki i spoczął na kawałku grzybni.

Układ taki zmusi grzybnię do rośnięcia od dna w górę, poprzez podłoże ku powierzchni szalki, pozostawiając w ten sposób z tyłu, jakiekolwiek zgromadzone zakażenia. Pewne gatunki mogą nie reagować zbyt dobrze na ten układ, ale póki wykorzystywana grzybnia była w stanie energicznie zarastać podłoże, nie miałem żadnego problemu. Jednak w porównaniu do zwykłego transferu, procedura ta, ze względu na ilość przeprowadzanych operacji, niesie zwiększone ryzyko zakażenia. Podczas gdy w szalkach z nadtlenkiem, zaszczepianych w zwyczajny sposób, rzadko widuję zakażenia, póki szalki nie są stare, to z szalek zaszczepianych od spodu straciłem być może jedną z pięciu. Przetarcie przed zabiegiem powierzchni lady i rąk spirytusem, może te niepowodzenia zmniejszyć.

Przy zaszczepianiu spodnim zawiłe, ale ważne jest, by przy zamykaniu szalki, na krawędzi jej dolnego elementu nie pozostały skrawki agaru. Kawałki, które dostaną się na krawędź lub poza nią będą kiełkować zakażeniami, ze względu na bliskość otaczającego powietrza. Wskazane jest również by korzystać z szalek dostatecznie osuszonych, co wyeliminuje rzucające się w oczy powierzchniowe nacieki. Jeśli w czasie podważania, agar jest bardzo wilgotny, może pozostać po nim w pokrywce wystarczająca ilość podłoża by spowodować później problemy przy krawędziach szalki.

Końcowe zastrzeżenie: Upewnij się, że w czasie wycinania klinów do przeszczepiania, z szalki zaszczepionej od spodu, nie przecinasz agaru na wylot. Zrobienie tego skazuje całą procedurę na porażkę, gdyż utajone zakażenia, które staraliśmy się odizolować pod spodem, przeniosą się wzdłuż cięcia. W celu pozostawienia ich na dole, kliny wycinaj jedynie z powierzchni agaru.

Jak tylko zaszczepię szalki (w tym samym czasie trzymam cztery szalki każdej odmiany), umieszczam je w czystych, świeżych torbach foliowych do przechowywania żywności, które zawiązuję. W zamkniętych torbach stwarza się otoczenie z nieruchomym powietrzem i pomagają one utrzymać z dala wałęsające się pleśnie i owady. Do jednej torby wkładam trzy lub cztery szalki. Mogą być następnie inkubowane w jakimś dogodnym miejscu - na półce z książkami, w szafie, na ladzie/kontuarze, itp. Nie polecam jednak przechowywania szalek w lodówce, ze względu na skraplanie się pary, nie polecam również inkubowania ich na półce nad grzejnikiem, gdyż włączające i wyłączające cykle grzania i schładzania, spowodują wciągnięcie zakażeń do szalek.

Możliwość łatwego przechowywania świeżych (nie zaszczepionych) szalek, jest jedną z korzyści wynikających ze stosowania nadtlenku. Zestaw świeżych szalek przechowuję w chłodnym miejscu - jeszcze raz podkreślę, że nie w lodówce. Tak jak szalki zaszczepione, te też trzymam owinięte w foliowe torby na jedzenie. Za każdym razem, gdy zaszczepiam coś gotową grzybnią, biorę też świeżą szalkę i zaszczepiam tą samą grzybnią, by przenieść kulturę również na szalkę. W tym samym czasie usuwam kultury, które wykształciły na krawędziach kolonie pleśni. W ten sposób, ilość rosnących u mnie szalek pozostaje stała, i rzadko mi się zdarza mieć braki.

Przygotowanie zaszczepiacza jest drugim etapem przy uprawie grzybów. Zaszczepiacz jest "rozrusznikiem" wykorzystywanym do zaszczepienia substratu masowego, lub do zrobienia większej ilości zaszczepiacza. Tradycyjnie, przygotowanie zaszczepiacza lepiej było pozostawić handlowemu dostawcy, posiadającemu aparaturę sterylizującą, pozwalającą utrzymać zaszczepiacz wolny od zakażeń. Jednakże wraz z powstaniem metody wykorzystującej nadtlenek, przygotowanie zaszczepiacza stało się po prostu kolejnym krokiem w procesie uprawy, w dodatku łatwym krokiem.

Dla niewielkich upraw i dla hobbystów, możliwość przygotowania własnego zaszczepiacza bez aparatury sterylizującej ma ekonomicznie znaczącą zaletę. Zamawianie go stanowi znaczny wydatek, od 20 do 25$ za kilka funtów zaszczepiacza. Jeśli z pomocą nadtlenku sam robisz te kilka funtów, zboże kosztuje cię około dolara lub dwóch, a nadtlenek dziesięć centów (trociny, jeśli nie są za darmo, będą kosztować trochę mniej niż zboże). I nie musisz przeznaczać małej fortunki na budowanie systemu filtrującego lub dodatkowych czystych pomieszczeń przeznaczonych do inkubacji zaszczepiacza.

W mojej własnej uprawie grzybów, prawie całkowicie przerzuciłem się na korzystanie z zaszczepiacza na bazie trocin. Przy moich obecnych metodach, zaszczepiacz trocinowy, może być przygotowany szybciej i łatwiej niż zaszczepiacz zbożowy, nie trzeba namaczać zboża, a nawet korzystać z autoklawu czy szybkowaru (patrz niżej). Ponadto dojrzały zaszczepiacz trocinowy znacznie szybciej kolonizuje substraty na bazie trocin, i według mego doświadczenia, ze zmniejszoną częstością występowania zakażeń pleśniowych, niż zaszczepiacz zbożowy. Samo zakażenie zaszczepiacza jest rzadkie, przypuszczalnie jeden słoik na sto, i można się go spodziewać po sporadycznych, nieuniknionych błędach technicznych. Zaszczepiaczem trocinowym, nie wprowadzamy do substratu tak wielu składników pokarmowych jak zbożem, ale można je dodać bezpośrednio do substratu z innych źródeł, niewymagających szybkowarowej sterylizacji.

Przy większości gatunków grzybów zaszczepiacz zbożowy polecany jest dla słomy, ponieważ zboże włącza się w podstawę odżywczą substratu. Zboże takie musi być wysterylizowane w szybkowarze. Ciągle jednak istnieją dwa dobre gatunki dobrze rosnące na słomie potraktowanej zaszczepiaczem trocinowym zamiast zbożowym: Hypsizygus ulmarius (elm oyster) i Hypsizygus tessulatus (Shimeji). Ponieważ Hypsizygus ulmarius tak łatwo porasta każdy kawałek i smakuje znacznie lepiej niż tradycyjne boczniaki z rodziny Pleurotus, nie widzę powodu by wprowadzać dodatkową trudność zaszczepianiem zbożowym, czyniąc prostszym uprawę boczniaków na słomie.

Mój własny przepis na przygotowanie zaszczepiacza na bazie trocin, wymagał początkowo oddzielnej sterylizacji wody, potrzebnej do rozcieńczenia nadtlenku, dodawanego do wysterylizowanego w szybkowarze i ostudzonego zaszczepiacza. Procedura ta była dość niewygodna, więc poszukiwałem alternatyw. Moje poszukiwania doprowadziły do powstania metody "zaszczepiacz w dziesięć minut", jest to sposób na zaszczepiacz z granul trocinowo-papierowych, wymagający jedynie dziesięciominutowego gotowania na parze, bez potrzeby korzystania z szybkowaru. Jest to prawdopodobnie najszybsza metoda z istniejących, na przygotowanie zaszczepiacza trocinowego. W tej jedno stopniowej procedurze, wszystkie stałe składniki umieszczane są w słoiku, dodawana jest woda z nadtlenkiem, po czym krótko gotuje się je na parze i studzi. Wystarczająca ilość nadtlenku przetrwa oczywiście przelotne gotowanie by chronić zaszczepiacz przed zakażeniami.

Oto przepis na "zaszczepiacz dziesięciominutowy":

granule paliwa drzewnego - 42 g (lub około 4 łyżek stołowych)
granule fibry papierniczej - 85 g (lub około 0,5 kubka)
mielony wapień - 0,4 g (lub około 0,25 łyżki stołowej)
gips (zastępczo) - 0,4 g (lub około 0,25 łyżki stołowej)
dodatek azotowy - 2% wagowo (patrz niżej)-(zazwyczaj około 0,75 łyżki stołowej)
gorąca woda - 150 ml, zmieszana z 20 ml 3% wody utlenionej
słoik z pokrywką z dopasowanym, tekturowym krążkiem (patrz niżej, w "pojemniki na zaszczepiacz")

1. Do półlitrowego lub podobnego słoika wrzuć: granule paliwa drzewnego (zwykłe trociny się nie nadają), granule papierowe (wyściółka dla zwierząt, itp.), wapień, gips (zastępczo) i dodatki azotowe (patrz niżej). Granule paliwa drzewnego muszą być zrobione ze względnie lekkiego drewna, takiego jak jodła lub topola amerykańska (cottonwood - drzewo bawełniane), ponieważ łatwo się rozgrzewają i rozpadają, po czym szybko stygną. Wapień można zastąpić świeżymi, zmielonymi muszlami ostryg.
2. Dodaj do słoika gorącą wodę z muszlami z dodatkiem wody utlenionej i odrobinę wymieszaj.
3. Po kilku minutach, jak płyn zostanie wchłonięty i rozpadną się granule paliwa drzewnego, wstrząśnij słoikiem zakrytym tymczasową pokrywką i wymieszaj składniki, następnie stuknij nim w jakąś półtwardą powierzchnię, by strząsnąć w dół materiał, który przylepił się do górnej części słoika.
4. Zwilż odrobinę tekturowy krążek w pokrywce i lekko zakręć słoiki.
5. Włóż słoik do garnka służącego do gotowania na parze, wlej do niego około 2 - 2,5 cm wody, zakryj dopasowaną pokrywką, doprowadź do temperatury parowania i gotuj przez dziesięć minut, od chwili bulgotania. Chcę szybko wytworzyć temperaturę parowania, i dlatego zaczynam od gorącej kranówki. Słoiki spoczywają na kratce, oddalone nieznacznie od dna garnka.
6. Po dziesięciu minutach wyjmij słoiki i pozwól im ostygnąć do temperatury pokojowej.
7. Nasącz tekturowy krążek wewnątrz pokrywki 3% nadtlenkiem, wlewając go trochę do pokrywki i rozprowadzając poprzez jej przechylanie. Wylej jakikolwiek nadmiar.
8. Zaszczepiacz jest gotowy do zaszczepiania.

W powyższej procedurze mieszam jedną część trocinowych granul z około dwiema częściami zgranulowanego papieru. Dzięki wykorzystaniu granul, zaszczepiacz rozdziela się w czasie wstrząsania słoikiem, gdy już zostanie zarośnięty grzybnią. Zaszczepiacz trocinowy można oczywiście przygotować w żaroodpornych torbach foliowych, nie potrzeba wtedy papierniczych granul, gdyż zaszczepiacz można rozkruszyć manipulując torbą.

Ponieważ same trociny grzybnia kolonizuje z trudnością, to w procedurze tej, do zaszczepiacza trocinowego dodałem dodatkowe źródło azotu. Standardowe przepisy mówią, że na cztery części trocin dodajemy jedną część otrębów, ale jeśli wykorzystasz jakikolwiek "surowy" dodatek, jakim są otręby, będziesz musiał później wysterylizować zaszczepiacz w szybkowarze, celem wyeliminowania enzymów rozkładających nadtlenek. Dlatego też zidentyfikowałem kilka dodatków azotowych, które nie wymagają sterylizacji szybkowarowej.

Dwa łatwo dostępne suplementy, to krowie lub sojowe mleko w proszku. W powyższej metodzie z powodzeniem wykorzystałem je oba, dodając 8 g (trochę mniej niż łyżka stołowa) do określonej powyżej ilości granul fibry i paliwa drzewnego.

Firma Sylvan Corporation sprzedaje dwa przetworzone dodatki; jeden oparty jest na denaturowanych proteinach sojowych (Millichamp 3000), a drugi na glutenie kukurydzianym (CG60), całkiem dobrze się spisują (względem powyższych ilości, dodajemy 8 g któregoś z nich). Żaden z tych kupnych dodatków nie rozkłada nadtlanku gdy jest świeży, mimo to zestarzały Millichamp 3000 lub trzeci sprzedawany przez Sylvan suplement CS36, rozłoży nadtlenek.

Również w nawozach sztucznych znajduje się możliwe do wykorzystania źródło azotu (w powyższej recepturze sprawdzi się na przykład, około 3 g nawozu "Schultz Instant" 20-30-20). Z powodzeniem wykorzystałem go w uprawie zarówno Pleurotus eryngii i Hypsizygus ulmarius. Jednakże przestrzegam, że grzybnia grzybów potrzebuje trochę czasu by przywyknąć do tych chemikaliów, więc na początku jej wzrost będzie dość wolny.

Może nie podoba ci się pomysł wykorzystania nawozów sztucznych. Tak więc, ponieważ ludzki mocz zawiera azot, głównie w postaci mocznika, to może być wykorzystany jako jego organiczne źródło, zamiast nawozu. W takim wypadku można z grubsza połowę wykorzystywanej wody zamienić na świeżą urynę.

Idea przy dodawaniu innych suplementów do podłoża zaszczepiacza sprowadza się do tego, by azotu było około 0,4% lub około 2,5% protein. Szczegóły przeprowadzania tego rodzaju przeliczeń znajdują się w sekcji suplementy w dziale "przygotowanie masowego substratu".

Dwie ostatnie uwagi dotyczące zaszczepiacza dziesięciominutowego: po pierwsze, zwróć uwagę by korzystać z czystych pojemników i narzędzi, używaj tylko czystej, pozbawionej drobin wody, a jeśli pracujesz w kuchni, upewnij się, że do słoików lub do pojemników do odważania, nie dostanie się mąka, okruchy, lub jakiś inny organiczny materiał. Upewnij się również, że żaden ze składników (nawet tekturowy krążek do pokrywki) nie jest na tyle stary, by miał okazję zawilgotnieć i zacząć się rozkładać. Wprowadziłoby to żywe zakażenia zawierające aktywne enzymy rozkładające nadtlenek. Metoda ta działa, ponieważ w żadnym ze składników nie ma enzymów rozkładających, więc musisz mieć pewność, że to podtrzymasz.

Po drugie, procedura działa również dlatego, że w półlitrowym słoiku znajduje się niewiele materiału, który można szybko rozgrzać i szybko schłodzić, tak by po gotowaniu pozostało trochę nienaruszonego nadtlenku. Większe ilości zaszczepiacza, zarówno dłużej się rozgrzewają, jak i dłużej stygną, więc by mieć pewność, że pozostanie w nim jakiś nienaruszony nadtlenek, trzeba by dodać go więcej. Musiałbyś przeprowadzić własne eksperymenty, by ustalić potrzebną ilość.

Jeśli nie zamierzasz wykorzystywać granul paliwa drzewnego jako źródła trocin, lub jeśli chcesz użyć np. otrębów jako dodatków azotowych, będziesz musiał sterylizować ciśnieniowo, i po ostygnięciu dodać rozcieńczony nadtlenek. Do rozcieńczenia nadtlenku będzie trzeba osobno wysterylizować wodę w ilości około 1/3 do 1/2 całkowitej ilości wody dodanej do substratu. Po odmierzeniu rozcieńczonego nadtlenku będzie trzeba go wlać w zaszczepiacz, po czym dobrze nim wstrząsnąć by rozprowadzić płyn.

Oto opis procedury, według której to wykonuję:

1. Do wszystkich pojemników z zaszczepiaczem, które chcesz przygotować, wlej z grubsza połowę potrzebnej ilości wody.
2. Odmierz i wysterylizuj wystarczającą ilość wody, by dodać ją później do pojemników z zaszczepiaczem, jako tę drugą połowę zmieszaną z nadtlenkiem.
3. W sterylnej, ostudzonej wodzie rozcieńcz nadtlenek by stworzyć roztwór 1 do 10, to jest, dodaj taką objętość 3% nadtlenku, która jest z grubsza dziesiątą częścią wziętej ilości wody.
4. Dla każdego pojemnika z zaszczepiaczem odmierzaj indywidualne porcje wody, przy pomocy wypasteryzowanego we wrzątku cylindra z podziałką.
5. Wlej odmierzoną porcję do każdego pojemnika (w wyniku tego następuje dodatkowe rozcieńczenie 1 do 2, jako że pojemniki zawierają już połowę wody) wycierając krople spływające po zewnętrznej stronie cylindra, tak by nie skapnęły w czasie napełniania do pojemnika z zaszczepiaczem, bezpośrednio po czym mieszamy. Całkowite rozcieńczenie sprowadza się do około 1 do 20, innymi słowy stężenie nadtlenku wynosi około 0,15%, tyle samo, co dla zaszczepiacza zbożowego.

Jeśli zdecydowałeś się na zaszczepiacz zbożowy, muszę cię przestrzec - szczególnie, jeśli nigdy przedtem go nie robiłeś - że jego przygotowanie może spowodować trudności nawet z nadtlenkiem. Dzieje się tak, ponieważ zboże dostępne lokalnie może zawierać wysoki poziom zakażeń endogennych, które nie mogą być efektywnie wyeliminowane przez gotowanie ciśnieniowe.

Tak więc, mimo że stosowałem przydługie czasy sterylizacji i pełno nadtlenku, nie byłem w stanie, by z lokalnie zdobytego żyta, konsekwentnie stworzyć zaszczepiacz wolny od zakażeń. Na szczęście, miałem możliwość zastąpienia go zbożem zwanym pszenica biała miękka (soft white wheat). Ma wiele większą początkową zawartość wilgotności niż żyto (30% przeciw 8%), ale z jakiegoś powodu jest o wiele czystsza niż żyto, które mogę zdobyć. Pszenica biała miękka dobrze się spisywała, gdy przed gotowaniem ciśnieniowym wlewałem do niej odmierzoną ilość gorącej wody i pozostawiałem na noc, lub gdy pozwalałem jej nasiąkać w nadmiarze wody. Praktycznie za każdym razem otrzymywałem z tego zboża wolny od zakażeń zaszczepiacz. Niestety pszenica biała miękka jest czasem niedostępna, i personel sklepowy ma skłonność mieszać ją z pszenicą czerwoną twardą, zbożu o niskiej wilgotności, które powodowało te same problemy, co żyto.

Jakiekolwiek zboże wybierzecie, musicie być pewni, że:
po pierwsze - przed dodaniem nadtlenku wasz substrat jest całkowicie wysterylizowany
i po drugie - z zewnętrznych części pojemnika usunęliście wszystkie ślady po surowcu.

Oczywiście potrzeba gruntownej sterylizacji istnieje również przy przygotowywaniu zaszczepiacza w otoczeniu o przefiltrowanym powietrzu. Jeśli w ziarnie lub w innych częściach substratu znajdują się zarodniki pleśni lub bakterie i nie zostaną one zabite w czasie autoklawowania lub gotowania ciśnieniowego, mogą wykiełkować i uszkodzić zaszczepiacz pomimo przefiltrowanego powietrza lub dodanego nadtlenku. Również z nadtlenkiem, jednakże niekompletna sterylizacja oznacza, że część rozkładających nadtlenek enzymów pozostała w zbożu, tworząc w nim ogniska niechronione przez nadtlenek.

Ten drugi problem istnieje również przy konwencjonalnej uprawie. Jeśli na zewnątrz pojemników hodowlanych znajdą się ślady surowca, drobiny te mogą stać się przyczyną rozwoju zakażeń i rozprzestrzeniania ich zarodników. Jeśli stanie się to z substratem chronionym nadtlenkiem, kultura często pozostaje czysta dopóki nie wstrząśnie się nią w celu rozprowadzenia grzybni. Lecz kilka dni później zakażenia rozkwitają, korzystając z braku ochronnego nadtlenku w nowopowielonych partiach grzybni. Można temu zaradzić poprzez staranne czyszczenie pojemników wielokrotnego użytku przed ich użyciem, zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz, i przez przecieranie ich zewnętrznych powierzchni spirytusem, po zaszczepieniu substratu.

Oto jak robię zaszczepiacz z pszenicy białej miękkiej:

1. Odważam 200 g zboża do 700 ml słoika.
2. Dodaję gorącej wody i odrobinę sody do pieczenia by zrównoważyć kwasowość mojej kranówki.
3. Następnie zalewam zboże wodą o temperaturze bliskiej wrzenia i moczę przez godzinę lub dwie, tak by spęczniało, nadmiar wody odlewam, gdy podwoi się objętość zboża.
4. Ostatecznie, słoiki ze zbożem sterylizuję przez godzinę w szybkowarze. Dokładny czas zależy od posiadanego zboża i od szybkowaru.
5. Po ostygnięciu, do każdego słoika dodaję 10 ml 3% wody utlenionej (czyli 20 ml nadtlenku na każde 450 g suchego zboża), po czym dobrze wstrząsam by pokryć nim ziarno.

Jeśli do nadtlenku doda się barwnika spożywczego, będzie można zobaczyć czy dobrze rozprowadziło się nadtlenek. Jeśli zboże znacznie się zbryli, trudno będzie całkowicie pokryć je nadtlenkiem, dopilnuj by ilość wody była odpowiednia, i by nie moczyć go lub nie gotować za długo. Ostateczne stężenie nadtlenku jest wysokie, około 0,15%, ale grzybnia ciągle rośnie dobrze, może nieco wolniej niż gdyby nie było nadtlenku. Dodając do zaszczepiacza odmierzoną ilość wody, pamiętaj by od jej objętości odjąć objętość nadtlenku tak, aby otrzymać odpowiednią wilgotność. Równie dobrze możesz dodać mniejszą ilość nadtlenku, ale jeśli na każde 450 g zboża dodasz mniej niż 20 ml 3% roztworu, będziesz musiał przed dodaniem rozcieńczyć go w większej ilości wody, by mieć pewność, że zboże zostanie dokładnie pokryte roztworem. Z drugiej strony można dodać nawet do 40 ml nadtlenku bez poważniejszego, w większości wypadków, wpływu na wzrost grzybni.

Swój substrat przygotowuję w 700 ml słoikach po makaronie, ponieważ mogę je z łatwością zdobyć. Mają jednoczęściową pokrywkę. Litrowe słoiki też będą dobre, szczególnie gdy masz jednoczęściowe pokrywki. Dwuczęściowa pokrywka może być użyteczna, jeśli włożysz w nią odrobinę większy krążek tektury, tak by utrzymywał jej górną część w obręczy. Upewnij się, że wnętrze pokrywki jak i gwint na słoiku są czyste przy każdym użyciu. Resztki podłoża wokół wlotu słoika i na pokrywce mogą powodować większość problemów. Resztki te mogą przyczepiać się do plam rdzy we wnętrzu pokrywki, stwarzając możliwość rozwoju mikrobiologicznego.

Zauważ, że dodanie nadtlenku sprawia, że korzystanie z pokrywek z wpasowanym filtrem staje się zbyteczne. Jednakże pokrywki są podatnym miejscem, nawet z dodanym nadtlenkiem, ponieważ wstrząsanie celem rozprowadzenia grzybni, może spowodować, że grzybnia, która sama w sobie nie jest chroniona, wejdzie w kontakt z powietrzno rodnymi zarodnikami pleśni, które rozproszyły się pod pokrywką (lub z drobinami pleśni, które wyrosły w szczelinach źle oczyszczonej pokrywki). By skompensować podatność pokrywek, robię co następuje:

1. Przygotowuję zestaw cienkich krążków tektury, dopasowanych do wnętrza pokrywki; obrysowuję po prostu pokrywkę położoną na tekturę, i wycinam nożyczkami po wewnętrznej krawędzi obrysu.
2. Przy zaszczepiaczu dziesięciominutowym mieszam składniki wykorzystując oddzielną pokrywkę, po czym, tuż przed wyparzaniem, zakładam pokrywki z tekturowymi krążkami.
3. Po ostygnięciu substratu, otwieram pokrywki i nasączam krążki 3% nadtlenkiem, nalewając do każdej z nich po kilka mililitrów roztworu. Nasączone krążki tworzą barierę chroniącą przed wtargnięciem zakażeń.

Przy substratach zbożowych lub innych wymagających sterylizacji ciśnieniowej, poszczególne pokrywki z krążkami zawijam w folię aluminiową, i sterylizuję oddzielnie od substratu, który sterylizowany jest z pokrywkami tymczasowymi. Następnie, po dodaniu nadtlenku i wymieszaniu substratu, zdejmuję pokrywki tymczasowe i zastępuję je pokrywkami z krążkiem sterylizowanymi osobno. Wtedy też nasączam krążki 3% roztworem nadtlenku.

Pojemniki z wysterylizowanym substratem można zaszczepić na kilka sposobów. Można sterylnym skalpelem wycinać kawałki grzybni z kultury agarowej, i wrzucać je do pojemników z substratem. Jeśli to robisz, pochyl najpierw słoik lub torbę, by ukośnie usypać substrat z jednej strony i móc wrzucić agar głębiej w substrat, umieszczając go jednocześnie z boku pojemnika, gdzie można obserwować wzrost. Lub można po dodaniu agaru wstrząsnąć pojemnikiem. Wolę nie wstrząsać pojemnikiem, gdyż agar kończy często przylepiony nad substratem, niechroniony przez nadtlenek, i trudno go przemieścić kolejnymi wstrząsami. Nie ma również wyraźnych korzyści płynących z wstrząsania substratem z dodanym nadtlenkiem po wrzuceniu agaru. Rozerwane w ten sposób fragmenty grzybni wydają się zbyt małe, by efektywnie pokryć i rosnąć w obecności wysokiego stężenia nadtlenku dodanego do podłoża. Dlatego też kawałek agaru (dla wolno rosnących gatunków adekwatne będą trzy kawałki) wrzucam w substrat i zamykam pojemnik. Poklepuję następnie słoik by upakować substrat wokół kawałka agaru, grzybnia zdaje się preferować gęsty, dokładnie upakowany substrat.

Zważ, iż traktowany nadtlenkiem substrat, powinien być zaszczepiany jedynie grzybnią przyzwyczajoną do nadtlenku, to jest taką, która wyrosła na agarze z nadtlenkiem. W przeciwnym razie nieprzystosowana grzybnia może zginąć lub długo jej zajmie zapoczątkowanie wzrostu, przy względnie wysokim stężeniu nadtlenku, jaki sugerowałem użyć do przygotowania substratu (ponieważ masowy substrat traktowany nadtlenkiem, zawiera jego znacznie mniejsze stężenie, to można go bezpiecznie zaszczepiać zaszczepiaczem nieprzyzwyczajonym do nadtlenku).

Początkowo zaszczepione słoiki umieszczałem w szczelnie zamkniętych torbach do przechowywania żywności. Robiłem to bezpośrednio po przetarciu słoików spirytusem. Torby wykorzystywałem by stworzyć przestrzeń o nieruchomym powietrzu, i by trzymać z dala zbłąkane muchówki (torby mogą być wykorzystane powtórnie, pod warunkiem, że pozostały czyste). Później jednak słoiki inkubowałem bez zamykania w torbach, i okazało się że jest to prawie równie dobre.

Ostatecznie, upewniłem się, że słoiki są całkiem uszczelnione i pozwoliłem grzybni rozrastać się przez kilka dni z agaru. Rozpad dodanego nadtlenku dostarcza na tym etapie tlenu wspomagającego wzrost grzybni, i nie jest jeszcze wysoki poziom dwutlenku węgla. Gdy obszar grzybni osiągnie około jednego centymetra szerokości wstrząsam zaszczepiaczem. Dzięki temu, w przeciągu kilku dni, w wielu miejscach substratu pojawią się nowe obszary wzrostu. Nie czekaj zbyt długo ze wstrząśnięciem substratu, ponieważ pozostała ilość chroniącego nadtlenku maleje równomiernie ze wzrostem grzybni. Zaraz po wstrząsaniu miałem w zwyczaju poluzowywać pokrywki, by umożliwić wymianę gazową, ale teraz odkryłem, że jest to niekonieczne. Tekturowy krążek pozwala najwyraźniej na wystarczającą wymianę nawet z dociśniętą pokrywką.

Zaszczepiacz jest gotowy do użycia, gdy grzybnia lekko, lecz kompletnie przerośnie przez podłoże. Zanim słoik z zaszczepiaczem wykorzystam do zaszczepiania, czekam zazwyczaj aż grzybnia wyrośnie około pół centymetra ponad górną powierzchnię.

Jeśli korzystasz z toreb zarodniowych, procedura jest zasadniczo taka sama. Nie musisz obawiać się zakażeń, które dostaną się do toreb po ich ostygnięciu - jeśli się dostaną zostaną zabite przez nadtlenek.

Co w przypadku wykorzystania nadtlenku do przygotowania kultur płynnych? Nie realizowałem tej możliwości z dwóch powodów. Po pierwsze, jakakolwiek metoda zaszczepiania płynnej kultury wymaga prawdopodobnie poszatkowania zaszczepiacza (lub rozdrobnienia grzybni w jakiś inny sposób), a to uwalnia do podłoża znaczne ilości enzymów rozkładających nadtlenek. Po drugie, zakładając nawet, że można rozwiązać pierwszy problem, to ciągle spodziewam się, że w płynnej kulturze stężenie nadtlenku będzie gwałtownie malało przez krążącą w płynie, nienaruszoną grzybnię ze swymi enzymami rozkładającymi. Przy substratach stałych grzybnia ograniczona jest do jednego obszaru, więc na pozostałych częściach stężenie jest odpowiednie. Spadek nadtlenku mógłby być wyrównywany przez regularne dodawanie świeżego nadtlenku, ale wymagałoby to metod pomiarów jego stężenia w bardzo rozcieńczonych roztworach.

Trzecim etapem uprawy grzybów, prowadzącym bezpośrednio do produkcji grzybów jadalnych, jest kolonizacja substratów masowo owocnikujących.

Ponieważ woda utleniona jest tak tania, ekonomicznie wykonalne jest dodanie jej w odpowiedniej ilości do owocnikujących substratów, co pomoże utrzymać je wolnymi od zakażeń. Z technicznego punktu widzenia, może nam to umożliwić uprawę wielu grzybów rozkładających drewno, bez potrzeby gotowania substratu w autoklawie lub szybkowarze. Jednakże, wybrany substrat powinien być pozbawiony enzymów rozkładających nadtlenek. Nadtlenek przyniesie mało lub żadnych korzyści substratom, w których ciągle występuje wiele biologicznej aktywności, takich jak kompost, pasteryzowana słoma, lub świeże szczapy drzewne, potraktowane wrzącą wodą.

Znalazłem taki substrat owocnikujący, który jest doskonały do wykorzystania z nadtlenkiem i jest dość dostępny w US i wielu innych częściach świata. Jest to paliwo granulowane do pieców na granule drzewne. Substrat ten traktowany jest najpierw wysoką temperaturą, więc nie spowoduje rozkładu nadtlenku, nawet gdy nie będzie sterylizowany. W rezultacie, granulowane paliwo może być dogodnie pasteryzowane i wykorzystane jako substrat przez dodanie wrzącej wody, co staje się częścią procesu mającego doprowadzić substrat do odpowiedniej wilgotności. Gdy do paliwa granulowanego wlejesz wrzątek, zmieni się z powrotem w trociny, z których było początkowo zrobione. Granule z twardodrzewia są generalnie najlepszym wyborem dla większości grzybów rozkładających drewno, ale dla twoich odmian mogą być również dobre granule zrobione głównie z jodły. Podejrzewam, że temperatura i ciśnienie, wykorzystywane przy produkcji granul, mogą zniszczyć w jodle część żywic hamujących wzrost grzybów. Szukaj odmian granul, które nie zawierają żadnych dodatków - to jest, plastikowych segregatorów. Większość nie zawiera.

Kolejnym substratem, którego używałem z nadtlenkiem jest zutylizowana granulowana fibra papiernicza. Na moim obszarze, sprzedawana jest jako Crown Animal Bedding i Good Mews Cat Litter (wyściółki dla zwierząt). Produkty te zostały oczyszczone przez dwukrotne traktowanie wysoką temperaturą (zgodnie z ulotką promocyjną). Przed dodaniem wody granule zawierają około 30% wilgotności. Tak jak w granulach paliwa, w materiale tym brak aktywności rozkładającej nadtlenek. Minusem tutaj jest koszt, ponieważ wyściółki dla zwierząt kosztują zazwyczaj trzy razy tyle, co granulowane paliwo, podług suchej masy.

Jeśli masz inny substrat, który chciałbyś zastosować z nadtlenkiem, powiedzmy odpady papiernicze lub tektura, ale zamierzasz go pasteryzować zamiast sterylizować, będziesz musiał się upewnić, że po pasteryzacji pozbawiony będzie enzymów rozkładających nadtlenek. Możesz sprawdzić to w prosty sposób, wkładając niewielką ilość substratu do kubka i wlewając trochę świeżego 3% roztworu nadtlenku. Jeśli od razu nic się nie dzieje, chwilę poczekaj. Jeśli w substracie obecne są enzymy rozkładające nadtlenek, mieszanka będzie musować i pienić się. Jeśli wszystkie enzymy zniknęły, mieszanka nie będzie się różnić od substratu zmieszanego ze zwykłą wodą.

Przepisy na substrat zależą od gatunku uprawianego grzyba. Dla grzybów rozkładających drewno, większość przepisów włącza trociny (które aktualnie otrzymaliśmy z granul paliwa), co najmniej 1% sproszkowanego wapienia, wystarczającą ilość wody do utworzenia ostatecznej wilgotności w ilości około 60 do 65%, i 5-20% suchej masy jakiegoś bogatego w azot suplementu, takiego jak otręby ryżowe (dostarczające w sumie około 0,1% do 0,4% azotu).

Wyższy poziom azotu w suplementowanych (wzbogacanych) trocinach przekłada się na ogół na większe plony grzybów, ale tradycyjnie, dużo azotu oznacza również zwiększone ryzyko zakażeń. W metodzie z nadtlenkiem, przy wyższym poziomie azotu, niebezpieczeństwo zakażenia może nie wzrastać tak bardzo. Jednak, by zachować bezpieczeństwo rzadko zwiększam ten poziom powyżej 0,4%.

Tradycyjne przepisy często odwołują się do szczap drzewnych, ale nigdy nie włączałem ich do mojego substratu, ponieważ wymagają kłopotliwej sterylizacji ciśnieniowej, w której sterylizowane są osobno, po czym dodawane są do wypasteryzowanego substratu. Niektórzy hodowcy wierzą, że szczapy mają kluczowe znaczenie dla dobrego wzrostu shiitake. Nie przekonałem się by były konieczne dla Hypsizygus ulmarius, Pleurotus eryngii, lub H. erinaceus. Jednakże przy H. erinaceus, przekonałem się o ich zalecie, gdyż po zaszczepieniu, można usunąć z substratu powietrzne przestrzenie (ale nie wchłoniętą wodę), poprzez ściskanie toreb rękami. Może to służyć niejako temu samemu celowi co dodawanie szczap drzewnych, mianowicie stworzeniu gęściejszego substratu. Z łatwością mogę sobie wyobrazić, że organizm taki jak H. erinaceus, który z powodzeniem przerasta przez drewno tak gęste jak czereśnia i orzech, może preferować gęsty substrat i lepiej będzie się miał na substracie skompresowanym niż na puszystych trocinach. W tradycyjnych metodach bez nadtlenku dodanego do trocin, niewskazane jest kompresowanie substratu, ze względu na niebezpieczeństwo powstania warunków beztlenowych, faworyzowanych przez szkodliwe organizmy. Jednak gdy w substracie znajduje się nadtlenek, jego rozkład, nawet w skompresowanym substracie, zapewnia korzystny poziom tlenu, co umożliwia stworzenie gęstości preferowanej przez niektóre organizmy, bez wywoływania beztlenowości.

Tak więc, oto co trzeba zrobić z paliwem granulowanym:

1. Znajdź najpierw i wyczyść dokładnie pojemnik, na przykład 20 litrowe, plastikowe wiadro z ciasno dopasowaną pokrywką. Moje rutynowe czyszczenie wygląda tak, że szoruję wnętrze wiadra gąbką do naczyń i biodegradowalnym detergentem, po czym wylewam zawartość.
2. Następnie płuczę pojemnik i pokrywkę we wrzątku - pełen czajnik powinien wystarczyć. Od tej chwili powinieneś unikać dotykania wnętrza wiadra lub jego krawędzi.
3. Luźno zakryte wiadro postaw na wadze i wrzuć do niego około 3,5 kg suchej masy granul - jeśli są dębowe, a jeśli masz jakieś lżejsze drewno, takie jak jodła, to wrzuć 2,7 - 3,0 kg (jeśli wolisz odmierzać objętościowo to 2,7 kg to około 4,5 litra granul). Do odmierzania wykorzystuję jednolitrowe szklane naczynie, w którym wygotowałem trochę wody, ale tak naprawdę nie musi być pasteryzowane. Prawdopodobnie, dla granul kupionych u siebie będziesz musiał przeprowadzić własne szacunki, dobierając masę podług objętości trocin, która zmieści się w wiadrze wraz z suplementami i zaszczepiaczem, pozostawiając jednocześnie wystarczająco miejsca do efektywnego wymieszania zawartości.
4. Jeśli korzystasz ze stałych, denaturowanych dodatków azotowych, takich jak Sylvan's CG60 lub Millichamp 3000, możesz dodać je do granulowanego paliwa na tym etapie.
5. Dodaj do granul wapień. Ja korzystam z wapna masońskiego, ale jeśli możesz zdobyć, to łatwiejszy i bezpieczniejszy w obsłudze jest wapień skruszony. Nie używaj skorup ostryg, gdyż wspólnie z enzymami rozkładającymi nadtlenek może zakłócić rozwój mikrobiologiczny. Nie wykorzystuj również dolomitu zawierającego magnes gdyż może hamować rozwój grzybów. Dla grzybów uprawianych na paliwie z granul dębowych wykorzystuję 30 g wapna masońskiego (60 g skały wapiennej) a połowę tego do granul z drewna lżejszego.
6. Zagotuj pod przykryciem połowę ilości wody, którą chcesz dodać do granul. Woda powinna być czysta i pozbawiona widocznych cząstek. W niektórych przypadkach może wymagać filtracji. Dla 3,5 kg dębowych granul gotuję około 3,5 litra wody. Jeśli wykorzystujesz rozpuszczalny suplement azotowy, taki jak nawóz sztuczny, możesz go dodać do wody przed gotowaniem. Trociny z granul jodłowych są mniej gęste, więc wykorzystuję ich jedynie około 3 kg, gotując przy tym 3 litry wody. Możesz poeksperymentować z różnymi zawartościami wilgoci dla uprawianych przez siebie gatunków grzybów. Jedna rada odnośnie dodawania nadtlenku do kultur to, że możesz dodać więcej wody niż byś mógł dodać bez nadtlenku, bez narażania substratu na powstawanie obszarów beztlenowych, mogących prowadzić do zakażenia. Jednakże trociny granul paliwa mają tendencję do zbrylania, jeśli dodamy więcej wody, co utrudnia późniejsze przerzucenie ich do toreb bez rozlewania.
7. Gdy woda się trochę pogotuje, połóż ostrożnie pokrywkę na jedną stronę wiadra i wlej ją do substratu. Przykryj wiadro szczelnie pokrywką i wymieszaj substrat obracając nim przez kilka minut celem rozprowadzenia wody.
8. Drugą połowę wody, którą zamierzasz dodać do granul gotuj w oddzielnym, przykrytym garnku. Gdy woda się trochę pogotuje wyłącz gaz i odstaw na bok garnek przykryty pokrywką w celu ostygnięcia. Do wody tej później dodasz nadtlenek.
9. Przykryte pokrywką wiadro z substratem również odstaw na bok w celu ostygnięcia. Stygnięcie zazwyczaj trwa kilka godzin. W czasie dodawania nadtlenku dno wiadra może być jeszcze lekko ciepłe w dotyku.
10. Do garnka z przegotowaną i ostudzoną wodą - tę, którą odstawiłeś na bok, dodaj pół kubka (wyparzonego we wrzątku) 3% roztworu nadtlenku.
11. Tak przygotowaną mieszankę nadtlenku wlej do ostudzonego wiadra z substratem i dokładnie wymieszaj obracając wiadrem. Dzięki temu otrzymamy ostateczne stężenie nadtlenku w ilości około 0,03%, lub roztwór jeden do jednej setnej.
12. Na koniec pozwól substratowi ostygnąć do temperatury pokojowej. Teraz jest gotowy do użycia.

Pewnie zastanawiasz się w tym momencie czy procedura ta może być uproszczona jak przepis na Dziesięciominutowy Substrat. Jeśli zwiększylibyśmy stężenie nadtlenku celem skompensowania rozkładu w gorącym substracie, może nadtlenek mógłby być dodany na początku procesu z całą tą wodą. Rzeczywiście mogłoby to okazać się możliwe przy wystarczająco dużym początkowym stężeniu nadtlenku. Jednakże substrat stygnie dwa razy dłużej, gdy cała ilość wody dodana jest początkowo jako wrzątek. Przypuszczam, że w takich warunkach, nadtlenek będzie miał ciężkie chwile starając się przetrwać działanie wysokiej temperatury, nawet, gdy początkowe stężenie wzrośnie kilka razy.

Jeśli wykorzystujesz tradycyjne suplementy azotowe takie jak proso czy otręby ryżowe, będziesz musiał sterylizować je ciśnieniowo. W czasie, gdy są jeszcze gorące sterylizowane suplementy wrzucane są do pasteryzowanego stygnącego substratu. Zważ by przed wrzuceniem zetrzeć nacieki z zewnątrz słoików.

Większość tradycyjnych suplementów azotowych dla kultur grzybowych wymaga ciśnieniowego sterylizowania celem wyeliminowania przed pasteryzacją, rozkładających nadtlenek enzymów endogenicznych. Enzymy te są niezwykle trwałe i generalnie, standardowy proces pasteryzacji nie wystarcza do ich dezaktywacji, nawet przy tak delikatnym dodatku, jakim są otręby. Jednakże, jak wspominałem w rozdziale o przygotowaniu zaszczepiacza trocinowego, znalazłem już kilka suplementów wolnych od enzymów, które mogą być dodane bez sterylizacji ciśnieniowej, w tym przypadku wmieszane są w granule drzewne. Dwa z nich to produkowane komercyjnie suplementy azotowe wykorzystywane obecnie w przemyśle pieczarkarskim (Sylvan’s Millichamp 3000 i CG 60). Zawierają denaturowane proteiny sojowe i gluten kukurydziany, odpowiednio, i najwyraźniej proces denaturyzacji niszczy enzymy rozkładające nadtlenek. Suplementy te mają doskonałą wartość, ale domowi hobbyści mogą mieć trudności z ich dostaniem. Należy również uważać, by nie rozlały się w czasie przechowywania, szczególnie Millichamp 3000.

Niektóre droższe formy przetworzonych protein są łatwiej dostępne, takie jak Texturized Vegetable Protein, sojowe lub krowie mleko w proszku.

Innym rodzajem suplementu, który można wykorzystać bez sterylizacji ciśnieniowej jest po prostu nawóz chemiczny, taki jak standardowy 20-20-20. Jako że nawozy te nie pochodzą od organizmów żywych, nie zawierają enzymów rozkładających nadtlenek. Nie mniej jednak, zawierają w większości składniki, które mogą być przetworzone przez grzybnię po okresie adaptacji. Jeśli zamierzasz wypróbować ten sposób wzbogacania, to zaszczepiacz trocinowy polecam przygotować na tym samym suplemencie, dzięki czemu w czasie zaszczepiania substratu masowego okres adaptacji będzie już za nami. Zyskujesz również szansę zobaczenia jak nawóz, który wybrałeś oddziałuje na hodowany organizm. Formuły nawozów różnią się nieznacznie, nawet te, co mają ten sam stosunek NPK, więc prawdopodobnie wskazanym jest przetestowanie wybranego nawozu na małej kulturze zanim wykorzystamy go na substracie masowym.

W opracowaniach nawozów chemicznych mocznik jest powszechnym źródłem azotu i prawdopodobnie sam również może być użyty jako suplement niewymagający sterylizacji ciśnieniowej.

Jeśli chcesz czegoś bardziej "organicznego" niż nawóz sztuczny (i dobrym powodem jest unikanie zależności od substancji, które do swej produkcji potrzebują energii ropy naftowej), to ludzki i zwierzęcy mocz również nadaje się jako suplement, który nie wymaga szybkowarzenia. Jednakże, przed użyciem musi być utrzymany względnie wolnym od mikroorganizmów. Jednym ze sposobów na to jest dodanie nadtlenku.

Jak obliczyć ilość różnego rodzaju suplementów? Kalkulacje są jedynie przybliżone, i ostatecznie decyzję będziecie musieli podjąć na podstawie swego aktualnego plonu przy różnych poziomach suplementacji. Ale ideę, czego wam będzie trzeba możecie zdobyć odwołując się do Stamets'a Growing Gourmet and Medicinal Mushrooms, gdzie dodatek ujawnia iż współczynnik NPK otrębów ryżowych wynosi około 2-1,3-1. Tak więc, jeśli substrat początkowo był wzbogacony 5 do 20% otrębami ryżowymi, które zaleca Stamets, wtedy nawóz 20-20-20, który zawiera 10 razy więcej azotu niż otręby ryżowe, będzie dodany w jednej dziesiątej części otrębów, lub 0,5 do 2% suchej masy substratu. Jeśli do wiadra granul drzewnych dodałbyś funt otrębów ryżowych, to zamiast nich, musiałbyś dodać 1,6 uncji nawozu 20-20-20, co stanowi jedną dziesiątą funta. Jeśli korzystasz z suplementów fabrycznych musisz dowiedzieć się u producenta ile procent azotu zawiera materiał i by przekonać się, jaką część objętości otrębów ryżowych dodasz, musisz 2,0 podzielić przez tę wartość. Sylvan's Millichamp 3000 produkowany z soi, zawiera około 7,3% azotu, więc trzeba go użyć w ilości jednej czwartej porcji otrębów ryżowych.

Możesz również bezpośrednio obliczyć ilość materiału potrzebnego by otrzymać 0,1% do 0,4% azotu w końcowym substracie, bez odnoszenia się do ilości otrębów ryżowych wykorzystywanych przez Stamets'a:

1. Podziel procentowość azotu zawartego w suplemencie przez końcową procentowość azotu potrzebną w substracie.
2. Całkowitą wagę substratu, który będzie wzbogacony podziel przez poprzedni wynik by otrzymać wagę suplementu do dodania.

Tak więc, ile potrzebowalibyśmy mąki sojowej by finalnie otrzymać 0,2% azotu (wymagany współczynnik suplementacji wynosi z grubsza 10% suchej masy substratu z otrębami ryżowymi). Jeśli mąka sojowa ma 7,6% azotu, 7,6 podzielone przez 0,2 daje 38. Jeśli całkowita waga substratu wynosi 6.5 funta, to 6,5 podzielone na 38 daje 0,17 funta, lub 2,72 uncji mąki sojowej do dodania.

Ja do mierzenia pH wszystkich moich mediów i substratów wykorzystuję paski ColorpHast z zakresem pH 4 do 10, w większości przypadków dążąc do pH w przedziale 6-7. Paski ColorpHast są niedrogie i wygodne z trzykolorowym przyrównaniem, zwykle jestem pewien swych odczytów. Jednakże nie jest dobrym pomysłem próba zmierzenia pH podłoża przy pomocy kolorowych wskaźników paskowych po dodaniu nadtlenku, gdyż nadtlenek może zmieniać chemię wskaźnika. Współczynnik pH Agarowych kultur i zaszczepiacza, z łatwością możesz mierzyć przed sterylizacją. Dla granul paliwa skorzystaj z małego pojemniczka, takiego jak kubek pomiarowy (ten, który został wyparzony we wrzątku), do pobrania małej porcji substratu z wiadra, po tym jak dodano do niego wrzątek z wapieniem i wymieszano. Następnie możesz zmierzyć pH wyjętego substratu przy pomocy kolorowych wskaźników paskowych. Jednakże bądź świadom, że jeśli dodałeś wapna granulowanego, które rozpuszcza się, ale bardzo powoli, to odczyt daje ci tylko względne wyobrażenie o ewentualnie doświadczanym przez grzybnię pH. Dodanie wapna masońskiego (CaOH, dostępnego w dużych workach jako "wapno budowlane" w sklepach z artykułami budowlanymi) rozwiązuje ten problem, ponieważ rozpuszcza się i reaguje znacznie szybciej, lecz przy niektórych grzybach zaletą może być zapewnienie "opóźnionego uwolnienia" źródła alkaliczności, jak ma to miejsce w przypadku wapna granulowanego. Następnie do określenia optymalnej dozy będziesz musiał po prostu skalibrować ilość wykorzystanego wapienia z najwyższym plonem grzybów.

Tradycyjnie kultury na wiórach uprawiane są w specjalnych torbach foliowych z filtrem mikroporowatym, służącym do wymiany gazowej i uniemożliwiającym przedostanie się kontaminantów. Z nadtlenkiem w substracie masz jednak możliwość wykorzystania zwykłych toreb na śmieci do uprawy grzybów (zaoszczędzając na każdej torbie 0,50-0,80$). Najwyraźniej torby na śmieci są pasteryzowane w procesie produkcji do punktu, w którym nie pozostają znaczne ilości żywych organizmów zakażających. Jeśli użyjesz foliowych toreb na śmieci, polecam korzystać z tych wykonanych z folii o bardzo dużej gęstości, 0,5 mm grubości lub mniej. Torby te są na tyle cienkie, że może w nich krążyć tlen, tak więc kultury mogą dojrzewać przy szczelnie zawiązanych torbach. Dodatkowo, grubsze, bardziej miękkie torby są zrobione najwyraźniej z PVC, po którym w kulturach grzybowych mogą pozostać resztki estrogenne, i niektóre z tych bardziej miękkich toreb impregnowane są fungicydami.

Jeśli nie korzystasz z tradycyjnych toreb grzybowych z wstawką, będziesz musiał umieścić swe torby w pojemnikach odpowiedniego rozmiaru by nadać substratowi formę. Małe pudełka mieszczące 2-3 kilo substratu często można wygrzebać ze śmietników sklepów ze zdrową żywnością, albo możesz też kupić plastikowe pojemniki takie jak pojemniki do szkółkowania.

Torby jednorazowe przyczyniają się do znacznego niszczenia wysypisk. Alternatywnie można korzystać z plastikowych wiader z pokrywami, 10 lub 15 litrowych, najlepiej z plastiku HDPE, numer recyclingu 2. Dwudziesto litrowe są łatwiejsze do dostania, ale są lekko za duże na twą średnią wiórową kulturę. Mogą być wyczyszczone detergentem i po wypłukaniu wrzątkiem wykorzystane powtórnie.

Jeśli pokrywki leżą luźno w czasie wzrostu kultury, zapewniając wymianę gazową, wiadro jest doskonałym naczyniem dla gatunków grzybów owocnikujących pionowo, jak na przykład Pleurotus eryngii. H. erinaceus również w nich wyrośnie jeśli