Odmiana Amazonian produkuje bardzo grube i mięsiste grzyby. Nie mniej, odmiana ta nie jest najłatwiejsza w uprawie. Właściwie uprawiana wydaje kilka niezłych rzutów. Ilość grzybów może nie być duża, ale jest to kompensowane ich wielkością. Grzyb jest bardzo masywny i ma grubą nogę.
Zdecydowanie wymaga szoku termicznego. W przeciwnym wypadku grzybnia całkowicie pokrywa powierzchnię ziemi i nawadnianie staje się niemożliwe. Grzyby z tej odmiany formują się jedynie przy brzegach tacek, co zmniejsza plon.
Grzybnia tej odmiany jest ekstremalnie kłączasta.

Zdjęcie ukazuje grzyby uprawiane na sterylizowanym życie przykrytym mieszanką torf/perlit.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Różne rodzaje ziarna, kompost, pasteryzowana mieszanka łajno/słoma.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 28-30°C / 23-26°C

Ta odmiana Cubensis została zebrana w Australii. W jednym czasie produkuje kilka pokaźnych grzybów o złotych kapeluszach. Grzyby tej odmiany uprawiane na prostym substracie (na przykład siemię), przekraczają niekiedy jedną stopę wysokości. Zazwyczaj produkuje różną ilość dużych grzybów, lub dużą ilość średniej wielkości, jeśli dobrze korzystamy z substratu. Zauważyliśmy, że uprawiane na kompoście "Dung Brothers" przekraczają 18 cali (45 cm !!!) wysokości. Na tego rodzaju kompoście rosną świetnie. Czas kolonizacji jest średni, nie biją pod tym względem rekordów, ale na pewno nie kolonizują wolno. Inną charakterystyczną dla tego gatunku rzeczą jest, że trzony grzybów są bardzo grube i solidne. Gatunek ten jest pod kilkoma względami podobny do Cubensis Ecuador.

---

Niesławna odmiana B+... cóż z niej za kameleon. Było nie było jest to najbardziej wszechstronna odmiana cubensis z jaką się spotkaliśmy. Adaptuje się i rośnie w szerokim zakresie temperatur i na różnego rodzaju substratach. Dobrze się rozwija nie tylko w domu, kilka razy widzieliśmy owocniki B+ na dworze, rosnące w szerokim zakresie temperatur i na różnego rodzaju substratach. Kilkanaście razy w zimie, temperatura nocą 7°C, w dzień 15°C, B+ po prostu kwitnie. Wiosna/lato, najniższa temperatura 23°C, najwyższa 32°C, B+ znowu pięknie owocnikuje. Widzieliśmy jak z powodzeniem rośnie na drewnie olchy, na kompoście, na słomie, na łajnie, na ryżu, w szczególności lubi siemię. Słyszeliśmy wiele dobrych opinii od lubiących tę odmianę, jak prosta jest w obsłudze, i jaka jest piękna, lubiana przez wielu. B+ nie kolonizuje super szybko, kolonizuje ze średnią prędkością, produkuje kilka bardzo dużych grzybów, które generalnie są w kolorze karmelowym. Uprawiana w chłodniejszych temperaturach przeważnie zawsze produkuje bardzo piękne karmelowe kapelusze. Grzyby tej odmiany posiadają bardzo grube trzony i duże kapelusze. Posiadają także grubą błonkę. Uprawiane w cieplejszych temperaturach zmieniają czasami kolor na bardziej złoty.
Przez pewien czas sporo było nieporozumień wokół tej odmiany. Pan G, od którego pochodzi ta odmiana mówił, że jest to hybryda azurescens / cubensis. Mimo że czasami przypominają wyglądem psilocybe azurescens, to jest to zupełnie oddzielna odmiana. Wielkie podziękowania dla pana G, gdziekolwiek dziś jest, za to że dał nam takie piękne grzyby. Chcielibyśmy jeszcze powiedzieć, że jest to "super odmiana". Pod wieloma względami jest lepsza od innych. Jest to nasz osobisty faworyt i według nas powinien znaleźć się w każdej kolekcji ! Jeden z tych dużych grzybów wystarczy aby zabrać dwie osoby na intensywną podróż.

Zdjęcia po lewo pokazują okazy uprawiane w szklarni na mixie 2:1 ziarno/wermikulit.
Zdjęcie po prawo przedstawia wielki okaz przyrównany do trzydziesto centymetrowej linijki.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Różne rodzaje ziarna, kompost, pasteryzowana mieszanka łajno/słoma.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 28-30°C / 23-26°C

Naukowa nazwa to Ban Hua Thanon, pochodzi od wyspy na której pierwszy raz go odnaleziono. Nasz Ban Hua Thanon jest bardzo, bardzo łatwy w uprawie, całkiem biały i wygląda jak grzyb - albinos ;)
Choć rośnie w tych samych, standardowych temperaturach, co inni przedstawiciele rodzaju cubensis, znany był również z tego, że kolonizował przy tak wysokiej temperaturze, jak 30°C.
Grzyb ten jest prawdopodobnie najpiękniejszy, jaki mamy do zaoferowania!

---

Temperatura: 23,5-26,5°C
Wilgotność: 90-99%

Jest to szybko rosnący gatunek, który pochodzi z Kambodży. Jeden z najszybciej kolonizujących rodzajów cubensis z jakim się spotkaliśmy ! Na agarze grzybnia rozrasta się prawie dwa razy szybciej niż pozostałe rodzaje cubensis ! Daliśmy go kilku ludziom i wszyscy odnieśli te same rezultaty. Oto przykład. Trzy dni po zaszczepieniu zaczęła rozwijać się grzybnia, która półlitrowy słoik skolonizowała w siedem dni. Grzybnia została przykryta warstwą grubości dwóch i pół centymetra i zaczęła wydawać grzyby w ciągu dziesięciu dni od chwili przykrycia. Grzyby mogły być zbierane dwadzieścia pięć dni od momentu zaszczepienia. Każda z założonych upraw dała takie same, zadziwiające rezultaty. Na przestrzeni lat spotkaliśmy się z różnymi odmianami grzybów psilocybe, ale ta otrzymuje złoty medal za to, że jest jedną z najszybciej rosnących odmian. Nie tylko ekstremalnie szybko rośnie ale produkuje też absolutnie piękne grzyby z kapeluszami w kształcie dzwonu. Owocniki mogą nie być największe, ale za to jest ich zawsze dużo ! Odmiana łatwa w uprawie, nie wymaga szoku termicznego.
Odmiana ta została zebrana w Kambodży przez John'a Allen'a, który filmował tam naturalnie rosnące grzyby cubensis. Przekonaliśmy się także, że jest to odmiana posiadająca największy potencjał z dotychczas przez nas skonsumowanych. Powoduje bardzo przyjemny, energetyzujący high, który trwa jakiś czas. Nie jest to doznanie ekstremalnie intensywne, po prostu bardzo energetyzujące i trwa długi, długi czas. Bardzo łagodne i bez fizycznego dyskomfortu. Odmiana ta obudzi Was w naprawdę piękny sposób. Jeśli lubicie energetyzujące wycieczki, to jest to bilet na całonocną eksplorację. John Allen i jego ekipa filmowa również przekonali się, że jest to mocna odmiana cubensis.
Odmiana ta rośnie wraz z Copelandia Cambodginiensis w bydlęcym łajnie wokół świątyń Angkor Wat Temple w Siem Reap, w Kambodży.
Grzyby te dobrze rosną na siemieniu, na zbożu, na łajnie, na kompoście i wygląda na to, że lubią wysoką temperaturę. Przekonaliśmy się, że raptownie kolonizują w temperaturze 29°C, i bez problemów owocnikują w 33°C. Uwielbiają gorąco!!!! Same także wytwarzają sporo ciepła, trzeba to wziąć pod uwagę w czasie inkubacji i owocnikowania. Jest to zdecydowanie odmiana letnia. Zasłyszeliśmy u ludzi, że słoiki z grzybnią wydzielają dużo ciepła. Niezbyt dużo grzybów lubi tak wysokie temperatury. Zdecydowanie letnio/jesienny wybór. Udało nam się oswoić tę odmianę i jest teraz bardzo stabilna, dobrze też znosi zanieczyszczenia.
Ostatnio udało się ustalić że grzyby te równie dobrze rosną w nadwornych zagonach w niższych temperaturach. Inna sprawa jaką zauważyliśmy, to że raz produkują fajne gładkie trzony i piękne kapelusze, a innym razem trzony są nierówne i grudkowate. Poza tym duża ilość grzybów zajmuje niewielki obszar. Na zbożach nie rosną zbyt duże, natomiast na łajnie i na kompoście tak. Na zbożach dużo niewielkich grzybów zajmuje niewielką powierzchnię. Na zdjęciu poniżej grzyby na kompoście. Odmiana ta produkuje naprawdę piękne okazy.
Kolonizację proponujemy w temperaturze 23°C-26°C, nie więcej, gdyż grzybnia sama w sobie wydziela dużo ciepła. Owocnikować może nawet w temperaturze niższej od 15°C, ale jeszcze raz powtarzam, że odmiana ta preferuje ciepełko. Tak więc owocnikowanie występuje w przedziale 15°C-34°C i wyżej, tak, tak powyżej 34°C.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Różne rodzaje ziarna, kompost, pasteryzowana mieszanka łajno/słoma.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 23-26°C / 15-34°C

Gatunek ten pochodzi od naszego przyjaciela z Kolumbii Plankton'a98. Zebrał go z pastwisk w pobliżu małej wioski Villa de Leiva. Osobiście przekonał się, że grzyb ten ma duży potencjał i wozi na piękne wycieczki, dlatego chciał pomóc w rozprzestrzenieniu jego zarodników. Wysłał nam dwie partie zarodników; jedną z Guato i tę, z Villa de Leiva.
Pod względem parametrów wzrostu jest to bardzo szybko kolonizujący gatunek. Produkuje szybko rosnącą grzybnię mieszaną, kłączasto-puszystą (multizarodnikowe zaszczepianie). Dziwną rzeczą jest, że podczas owocnikowania grzyby nie są w stanie utrzymać własnego ciężaru i płożą się po ziemi. Nasi hodowcy uprawiali je kilka razy i zawsze dziwili się, że nie rosną do góry. W tej kwestii potrzebujemy Waszej pomocy. Taka ilość rosnących grzybów zużywa sporo energii. Jak widzicie rosną raczej duże i w wielkich grupach, chyba fajnie wyglądających według mnie. Chcielibyśmy usłyszeć Waszą opinię. Oferujemy je po niższej cenie ponieważ liczymy na Waszą odpowiedź.
Co do lotów, bardzo czyste, ale nieco łagodne. Jest wspaniałym "towarzyskim" grzybem. Zapewnia piękny locik, ale bardzo łagodny i spokojny. Bardzo łatwo po nich rozmawiać w grupie ludzi bez przytłaczającego odczucia wywołanego działaniem psylocybiny. Grzyb z bardzo niskim współczynnikiem lękowym. Wchodzi bardzo delikatnie, powoli i spokojnie. Jest dobry by być wśród ludzi bez uczucia obawy wywoływanego przez niektóre grzyby. Można liczyć na łatwą i spokojną wyprawkę. Opis sporządzony na podstawie tylko jednej wyprawy. Sam osądź. Chętnie poznamy Twoją opinię na temat nowego gatunku z Kolumbii.

---

Ten piękny Ecuador Cubensis pochodzi z Ekwadorskich gór z wysokości powyżej 3500 stóp. Ten został zebrany przez samego BIO. Gatunek ten jest obecnie bardzo rozpowszechniony. Grzyb ten stał się bardzo popularny, ponieważ bardzo łatwo go uprawiać. Produkuje bardzo ładne złote grzyby i z łatwością rośnie na zróżnicowanych substratach. Przez wiele osób został uznany za najpiękniejszy. Szybkość kolonizacji jest średnia, produkuje mnóstwo ładnych, pokaźnych grzybów. Zazwyczaj średnia wielkość waha się w granicach 10-22cm, zależy jak są uprawiane. Grzyb ten ma raczej grubą nogę i wielki kapelusz. Jest to doskonała odmiana dla początkujących, ponieważ jest stabilna i bardzo łatwo owocnikuje. Szybko przyzwyczaja się do substratu na którym jest uprawiana. Euforyczne odczucia, które wywołuje są bardzo kojące i relaksujące, mogą być wizualne. Poniżej duże okazy uprawiane na łajnie.

          © sporeworks.com

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Różne rodzaje ziarna, kompost, pasteryzowana mieszanka łajno/słoma.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 28-30°C / 23-26°C

Klasa jest teraz na sesji. Zjedz kilka kapeluszy i przygotuj się na kosmiczne lekcje!
Nie wiadomo dokładnie skąd pochodzi ten gatunek. Podobno wyszedł kilka lat temu z podamsterdamskiej firmy. Nasz odcisk otrzymaliśmy z The Sporeworks. Po tym jak nasz hodowca Clyde uprawiał je kilka razy, naprawdę mu się spodobały. Golden Teacher produkuje bardzo ładne i mięsiste grzyby. Jest to standardowa odmiana cubensis, rosnąca ze średnią szybkością, produkuje duże grzyby. Nie wymaga szoku termicznego. Wielu ludzi chwali potencję tych grzybów. Słyszałem z kilku różnych źródeł, że uwydatnia się postrzeganie spektrum kolorów zielonego i purpurowego :-).

Małe wyjaśnienie w celu uniknięcia pomyłek.
Inny popularny sprzedawca zarodników twierdzi, że PES Hawaian i Golden Teacher to jedna i ta sama odmiana i tak też ją sprzedaje. Clyde uprawiał obie kilka razy i przekonał się że są całkiem różne, pod względem rozmiaru i wzrostu. W związku z tym twierdzi, że PES Hawaian nie jest wart uprawy (wg naszej opinii oczywiście, jeśli się zgadzacie to świetnie!) i że Golden Teacher jest zdecydowanie bardziej wart uprawiania i rozpowszechniania jego zarodników. Dość gadania, zostajemy przy GT.

Poniżej Golden Teacher uprawiany na kompoście "Dung Brothers" bez warstwy okrywającej. Zauważ jak duże kapelusze posiada ten gatunek.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Różne rodzaje ziarna, kompost, pasteryzowana mieszanka łajno/słoma.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 28-30°C / 23-26°C

Ten mały przyzwoity meksykański gatunek Cubensis pochodzi z Guadalajara. Nie jesteśmy do końca pewni kto go odnalazł, ale Workman posiada znajomości w Meksyku i uprawiał go by pozyskać zarodniki. Parametry wzrostu wcale nie wyszukane. Kolonizuje ze średnią szybkością, produkuje raczej małe kapelusze na średnim grzybie. Postanowiliśmy go zatrzymać ponieważ ludzie o niego pytają, ze względu na jego dużą potencję. Zauważyliśmy również, że większość gatunków z Meksyku jest raczej mała, ale bardzo wizualna i zapewnia mocne duchowe przeżycia.

---

Ta odmiana jest jedną z najlepszych jaką kiedykolwiek widzieliśmy. Nawet w trzecim rzucie wydaje duże masywne grzyby. Zdecydowanie wymaga szoku termicznego. Bez niego owocnikowanie będzie opóźnione a warstwa okrywająca zarośnie grzybnią. Z odmiany tej bardzo trudno uzyskać zarodniki.

Na zdjęciu trzeci rzut uprawiany na substracie ze sterylizowanego ziarna.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Różne rodzaje ziarna, kompost, pasteryzowana mieszanka łajno/słoma.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 28-30°C / 23-26°C

T.H.E Gulf Coast Cubensis w zasadzie oznacza grzyby, które dziko rosną wzdłuż oceanicznej granicy stanów takich jak Texas, Alabama, Floryda, Georgia, itp. Zarodniki z jednego stanu mogą przedostać się do innego za pośrednictwem ptaków, zwierząt hodowlanych, lub huraganów. Przystosowane są do warunków panujących wzdłuż wybrzeża a także do terenów śródlądowych o wilgotnym oceanicznym powietrzu. Z tego co słyszałem sporo ludzi jest bardzo zadowolonych z tej odmiany, ponieważ szybko kolonizuje i produkuje grzyby o mocy trochę powyżej średniej. Na przestrzeni lat otrzymaliśmy od ludzi kilka różnych odmian gatunku Gulf Coast, które testowaliśmy. Z tak wielu odmian rosnących na przybrzeżnych terenach stanów zdecydowaliśmy wybrać tę, którą ciągle z doskonałym rezultatem uprawiał nasz przyjaciel. Porównaliśmy jego wyniki z odmianą z którą sami pracowaliśmy i zdecydowaliśmy, że ma najlepszą odmianę Gulf Coast Cubensis jaką do tej pory widzieliśmy. Nasz hodowca Clyde pracował z nią kilka razy i kiedy upewniliśmy się, że ma świetne właściwości wstrzymaliśmy pracę nad innymi odmianami GC takimi jak Alabama i zatrzymaliśmy tę. Uważa się że odmiana ta pochodzi z Texasu, ale nasz przyjaciel nie jest na sto procent pewien. Tak na marginesie, odmianę tę nazywamy T.H.E. Gulf Coast aby nie mieszała się z pozostałymi Gulf Coast pochodzącymi z tej okolicy. Ta jest naprawdę wyjątkowa i z radością dodajemy ją do naszego zbioru wyjątkowych gatunków.

Odmiana ta nie należy do opornych tak jak inne GC, które mieliśmy okazję uprawiać w przeszłości. Owocnikuje bardzo łatwo w przedziale temperatur od 15°C do 32°C. Aby uzyskać lepszy efekt proponujemy temperaturę w granicach 24°C.

---

Ten gatunek cubensis przysłany został przez zbieracza świętych grzybów z Alabamy. Otrzymaliśmy od niego odcisk, który miał 6,5 cala średnicy. Bardzo duży odcisk z bardzo dużego grzyba. Zbieracz powiedział, że to jedna z jego ulubionych odmian cubensis, które zbiera w Alabamie, i patrząc na wielkość odcisku i na to co nam z niego wyrosło wiemy czemu tak sądzi.
Gatunek ten należy do szybko kolonizujących i bardzo prostych w uprawie. Niezwykła rzecz, to że grzyb rośnie w dużych kępach 10-25 sztuk. 80 procent właśnie tak nam wyrosło. Ogólnie Gulf Coast Alabama jest przyjemną odmianą, ale potencję ma raczej niską jak na cubensis.
Odmiana ta w pełni skolonizowała półlitrowy słoik z żytem w 16 dni. Owocnikowanie zaczęło się w przeciągu dwóch tygodni od momentu przykrycia. Rośnie w grube masywne grzyby zbierające się w kępach. Niełatwy do pozyskania zarodników, ale za to szybko rośnie.

Na poniższym zdjęciu 23 sztuki Alabamy w jednej kępie.

---

Gatunek ten pochodzi z Huautla de Jěmenez, małej wioski w stanie Oaxaca w Meksyku. W wiosce tej Gordon R. Wasson pierwszy raz spróbował grzybów psilocybowych, stając się pierwszym białym człowiekiem biorącym udział w ceremonii grzybowej.
Jest to grzyb, który Maria Sabina wykorzystywała w swoich spotkaniach, kiedy kończył się sezon na Psilocybe caerulescens. Grzyb ten niesie w sobie niezrównany wśród cubensis ładunek duchowy.

Zebrany z trawiastych pastwisk przez club99 w końcu Czerwca 2001. Ciekawe, że nie widziano żadnego rosnącego bezpośrednio na łajnie.

Grzyby są wysokie i cienkie, i mają wyjątkowy kształt kapelusza. Nie spotkaliśmy jeszcze gatunku, który produkowałby tak piękne stożkowe kapelusze.
Jest to łatwo owocnikująca odmiana, nie wymaga szoku termicznego.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Zboże, kompost, pasteryzowane łajno/słoma.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 28-30°C / 23-26°C

Gatunek ten pochodzi z wybrzeża Malabar w Indiach. Jest cudownie płodny. Łatwy i szybkorosnący. Ma fajne, grube, mięsiste owocniki. Mogą być dość duże. Posiada unikalny kapelusz, którego górna powierzchnia jest płaska, póki kapelusz się nie otworzy. Trzon jest dość gruby, zdecydowanie gęsty i mięsisty. Zasnówka ma czasem skłonność do pozostawania nawet na dojrzałych owocnikach. W celu pozyskania zarodników przeważnie trzeba ją zdjąć samemu. Gatunek ten bardzo słabo zrzuca zarodniki. Preferowane substraty: słoma, ziarno, łajno i ciastka.

---

Nazwa tej odmiany pochodzi od nazwy meksykańskiej wioski Matias Romero, gdzie była zbierana. Produkuje trochę mniejsze grzyby o grubszej nodze zazwyczaj rosnące w kępkach. Odmiana ta odnosi duże korzyści z szoku termicznego.

Na zdjęciu grzyby uprawiane na sterylizowanym życie przykrytym mieszanką torfowo perlitową.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Różne rodzaje ziarna, kompost, pasteryzowana mieszanka łajno/słoma.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 28-30°C / 23-26°C

Kolejny fantastyczny meksykański Cubensis pochodzi z okolic Mazatapec. Spodoba się tym, którzy preferują duchowe wydanie grzybów. Zawsze zaznaczałem, że grzyby z Meksyku wysyłają na bardzo mocne duchowe wycieczki. Na przestrzeni lat otrzymaliśmy od ludzi dużo pozytywnych opinii, opisujących bardzo piękne wizje. Mimo, że wywołują wspaniałe duchowe lub wizualne przeżycia, to trzeba uzbroić się w cierpliwość. Gatunek ten kolonizuje trochę wolniej niż pozostałe. Będziesz musiał dodać do swego projektu jakieś 10-14 dni. Mimo to grzyb ten wart jest tego oczekiwania. Łatwy w uprawie, nie wymaga szoku termicznego.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Różne rodzaje ziarna, kompost, pasteryzowana mieszanka łajno/słoma.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 28-30°C / 23-26°C

Grzyb ten został znaleziony przez pana G. w południowym Meksyku. Bardzo piękny okaz rodzący zawsze piękne, żółtawe, nakrapiane kapelusze, pozostałe cubensis są przeważnie jasno-brązowo-złote :). Czasami kapelusze bywają pomarańczowawe, nakrapiane. Grzyby te mają małe trzony, i nieporównanie do nich duże kapelusze. Raczej szybka odmiana, bardzo łatwa w uprawie. Wyjątkowo dobrze znosi przykrywanie i kontynuuje owocnikowanie raz za razem, po tygodniu na każdy rzut. Mimo, że nie produkuje gigantycznych grzybów to produkuje ich dużą ilość. Zazwyczaj można liczyć na minimum cztery, naprawdę dobre rzuty, a czasem jest ich więcej. Kolejna dobra właściwość tej odmiany, to że owocnikuje w temperaturach mniejszych od 10°C, ale równie dobrze owocnikuje w wyższych temperaturach, jak większość cubensis tj. 24°C-30°C.
Charakterystyczna rzecz dotycząca potencji tych grzybów. W pierwszej fazie działania (na wejściu) nie wywołują, jak większość odmian, uczucia niepokoju. Wywołują bardzo łagodną i czystą fazkę z intensywną ucztą dla oczu.
Mexi-cub jest naprawdę pięknym grzybkiem i zdecydowanie zasługuje na odznakę "the best of show".

Poniżej zdjęcia grzybów uprawianych na kompoście "Dung Brothers". Są absolutnymi wielgusami jak na grzyby, które przeważnie rosną mniejsze.

---

Gatunek ten produkuje grzyby z najtłuściejszymi dupskami jakie kiedykolwiek widzieliście! Duże grzyby na solidnych nogach, pokrytych swego rodzaju miękką tkanką, która po wystawieniu na działanie powietrza natychmiast barwi się na niebiesko. W pierwszym rzucie rosną grzyby z niewiarygodnie grubą nogą. W późniejszych rzutach może wyrosnąć kilka bardzo dużych okazów.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Zboże, kompost, pasteryzowane łajno/słoma.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 28-30°C / 23-26°C

Gatunek pochodzi z napalskiej dżungli Chitwan. Orginalny materiał został zdobyty przez Baerbel'a w wiosce Sauraha w pobliżu nepalskiej dżungli Chitwan. Znalezione trzy okazy rosły w cieniu pobliskiego drzewa w skądinąd suchych warunkach pogodowych, trzy miesiące po typowym sezonie grzybowym. Rosły w czymś co wyglądało na odchody słonia albo nosorożca. Kapelusz 20-70 mm średnicy, półkólisty rozszerzający się z wiekiem płaski. Złoto brązowy w czasie dojrzewania do jasno brązowego. Drobnowłókniste pozostałości po zasnówce, znajdujące się na młodych grzybach w większości wkrótce zanikną. Kolor żółtawo biały sinieje z czasem do niebieskawo zielonego. Trzon długości 150-200+ mm. Zazwyczaj równy, czasem nieznacznie powiększony u podstawy, w kolorze żółtawym do szarego z połyskiem, z czasem sinieje do niebieskawego, półpusty z pozostałościami kawałków zasnówki. Przyłączenie blaszek przyrośnięty do wykrojonego. Blaszki w młodych owocnikach żółtawe z wiekiem ciemnieją. Pozostałości zasnówki przyczepione wokół zewnętrznej krawędzi kapelusza. Zarodniki ciemne, brązowo purpurowe, subelipsoidalne na czterozarodnikowej podstawce.
Zdjęcie pierwotnego okazu poniżej z prawej.

---

Ekstremalnie duże cubensis rosnące na odchodach słoni. Jest to jeden z największych cubensis jakie mieliśmy okazję uprawiać. Przywieziony przez entomykologa Johna Allen'a, jeszcze raz wielkie dzięki Jonh, gatunek naprawdę przebija wszystko, a w szczególności pojemniki, w których rośnie. Widzieliście kiedyś uprawiane okazy wielkości talerza? W naturze oczywiście, ale w uprawie? Nawet na ciastkach ryżowych rosną raczej duże sztuki.
Mieliśmy również mieszane wyniki. Niektóre grzyby na początku rosły bardzo zdeformowane dając mierny wynik. Ale mieliśmy też kilka tacek owocnikujących pięknymi wielkimi okazami. Przecież nic nie jest doskonałe. Im dłużej z nimi pracowaliśmy tym lepsze rezultaty osiągaliśmy.
Prędkość kolonizacji jest średnia, potencja ekstremalna.

---

EKSTREMALNIE MOCNY PESA CUBENSIS
Gotowi na mały dramat i kontrowersję. Gatunek ten posiada ciekawą historię. Hawajska firma o nazwie Pacific Exotic Spora (PES) reklamuje tę odmianę jako hybrydę cubensis/azurescens. Posunęli się nawet do twierdzenia, że pochodzi ona od grzybmastera Paul'a Stamets'a. W przeszłości już wiele razy mówiono o hybrydach azure/cub, ale do tej pory ekspert taki jak P.Stamets nie opublikował nic o możliwości łączenia p.azurescens z p.cubensis. Są to dwa zupełnie różne gatunki i takie zadanie jest oczywiście bardzo skomplikowane. Jestem pewien, że jeśli ktoś umiałby to zrobić to byłby to Paul Stamets, i mam nadzieję, że pewnego dnia to zrobi. Ale póki tego nie opublikuje nie dajcie się nabrać. A na razie nie jest to nic więcej jak bardzo mocny cubensis.
Jakoś rok temu, kiedy zaczęli reklamować tę hybrydę, wielu z nas rzuciło się by zdobyć ten odcisk (tak, dlatego mają takie wysokie ceny). Workman uprawiał go, i raz jeszcze hybryda cubensis/azurescens okazała się niczym więcej jak cubensis. Nasz hodowca uprawiał wszystkie gatunki zakupione w PES, i przekonał się, że tylko ten wart jest zatrzymania. Kolejna firma, PF, sprzedaje PES Hawaiian, i jest to inny gatunek. Niektórzy mają PES Amazonian, ale ten gatunek nie jest żadnym z nich. Aby ułatwić sobie zadanie nazwijmy go PESA, gdzie A nie oznacza Amazonian. Myślę, że na początku miało oznaczać Azurescens.
PES (Pacific Exotic Spora) byli przez jakiś czas obecni, i sprzedawali kilka odmian cubensis i panaeolus po bardzo bardzo wysokich cenach. Normalnie nie zamieszczamy odmian, które są unikalne dla innej firmy. Ale gdy PES narzuciło na zarodniki takie ceny, zdecydowaliśmy się go zamieścić i podzielić się ze wszystkimi, większość ludzi lubi ekstremalnie mocne grzyby.
Ok, koniec tej kontrowersyjnej gadaniny, zapoznajmy się z gatunkiem. Nasz hodowca Clyde zauważył, że jest to jeden z najbardziej siniejących gatunków, z jakim do tej pory pracował. Po odcięciu łodygi, kolor zmienia się na ciemnoniebieski w przeciągu 2-3 sekund !! Większość cubensis potrzebuje 10-20 sekund. Każdy kto go próbował przekonał się o jego ekstremalnej mocy. Prawdopodobnie dlatego PES zaczęli nazywać hybrydą cubensis/azurescens, ponieważ azurescens jest najmocniejszym grzybem na świecie.
Tak więc PESA jest BARDZO mocnym grzybem, ale moc to nie wszystko. Produkuje jasne duże kapelusze na małych nogach. Prędkość kolonizacji jest średnia, dobrze owocnikuje w niskich temperaturach. Grzyb ten nie wykorzystuje całkowicie substratu, ale owocniki które produkuje są ekstremalnie mocne. Dobrze rośnie na kompoście. Jest to dobra odmiana, którą warto dodać do swojej kolekcji. Jak już wspominałem, jest to jedyna odmiana pochodząca od PES którą polubiliśmy na tyle by ją zatrzymać. Jest to ulubiona odmiana naszego hodowcy, myślę że po prostu jest pod wrażaniem jej szybkiego sinienia ;-)

---

Cieszymy się, że możemy wam w końcu udostępnić zarodniki naszego ulubionego cubensis. Chcieliśmy zrobić to wcześniej, ale z tego grzyba strasznie trudno je pozyskać. Aktualnie, jedynie około 10% tych grzybów zrzuca zarodniki. Za każdym razem gdy mieliśmy kilka odcisków wysprzedawaliśmy je natychmiast!
Czemu tak jest? Ponieważ w istocie jest to grzyb mutant. Został stworzony przez sławnego enteomykologa/enteobotanika psylonautę Terence'a McKenna, niech Bóg ma jego duszę w opiece. Nieznającym Terence'a przypomnę, że był znanym autorem, mówcą, mykologiem, botanikiem psychoaktywnych roślin i grzybów. Całą skarbnicę jego nauk możecie znaleźć w postaci mp3 na stronie http://mckenna.psychedelic-library.org.
Moją ulubioną książką jego autorstwa jest "Food of the Gods". Na nieszczęście Terence McKenna zmarł w zeszłym roku (3.04.2000) przez guz mózgu i znajduje się teraz w boskich rękach. Do zobaczenia na kosmostradzie Terence.
Oprócz cudownych nauk, które pozostawił by podsycały naszą myśl i wyobraźnię, pozostawił również jedne z najbardziej wyjątkowych i mocnych grzybów cubensis, które kiedykolwiek próbowaliśmy. Nazywają się Penis Envy ponieważ przypominają ... no cóż ... zgadliście ... penisa. Terence był wielki jeśli chodzi o grzyby i marichuanę, wiele opowiadał o grzybach psylocybowych, które są męską energią i o mj, która jest żeńską energią. Nic dziwnego, że stworzył grzyba wyglądającego jak penis :) Posłuchaj jego wykładów, a będziesz wiedział o czym mówię.
Ok, teraz trochę informacji o samym grzybie. Więc jest on po prostu zadziwiający. Przez jednych faworyzowany u innych budzi obawę. Dlaczego? Ponieważ jest bardzo potężnym medykamentem. Większość naszych znajomych z Amsterdamu twierdzi, że jest dwa razy mocniejszy od cubensis, kiedykolwiek przez nich próbowanych. Wibracja trwa długi, długi czas. Nie wchodzi "falami", jak większość cubensis. Jest to konkretna jazda od początku do końca. Jak już zacznie się konkret to trzyma mocno przez wiele wiele godzin ... ale w bardzo piękny sposób. Kilku znajomych twierdziło, że był za mocny, ale większość chciała więcej, więcej i więcej! W tych czasach gdy przebywałem poza U.S i miałem okazje je jeść, byłem zahipnotyzowany. W moich doświadczeniach był to doskonały stan na cubensis. Uwielbiam to, że nie uderza cię falami. Przez cały czas jest to ta sama mocna wibracja. Jest bardzo gładka, czysta i swobodna dla ciała. Zawsze czułem się jak milion dolców, dzień po ich spożyciu. Moim skromnym zdaniem jest to doskonała wibracja płynąca z cubensis!
Pod warunkiem, że mieszkasz w państwie, w którym legalna jest uprawa i spożywanie grzybów psylocybowych. Nie uzyskasz z nich wielkich rzutów, ale uzyskasz niezmiernie solidne grzyby, które są najgrubszymi z kiedykolwiek widzianych cubensis. Są jak małe kłody drewna, solidne na całej swej długości. Po wyschnięciu ważą znacznie więcej niż na to wyglądają. W kwestii jedzenia, lepiej po prostu ich nie jeść, póki nie jest się gotowym na intensywne doznania. Lepiej pokruszyć je na kawałki, prawie zmechacić. Coś co wygląda na kupkę średnich grzybów zmechaca się w stos 3-4 razy większy od aktualnej wielkości. Można wówczas znacznie lepiej oszacować porcję.
Grzyby te rosną bardzo duże zarówno na kompoście i substratach na bazie łajna, jak i na ptasiej karmie i życie. Otrzymaliśmy kilka raportów mówiących, że również na ciastkach mają się bardzo dobrze. Mimo że grzyby naprawdę są zadziwiające, zrzucają bardzo mało zarodników. Jeśli nie możesz pozyskać z nich zarodników, zawsze możesz wyciąć kawałek tkanki i rozmnażać je techniką klonowania na agarze. Można też wziąć wacik i porządnie potrzeć nim blaszki by zebrać zarodni, następnie wrzucić je do torby z ziarnem lub rozsypać na agarze. Oczywiście przy założeniu, że żyjesz tam gdzie można legalnie je uprawiać. Ponieważ zarodniki z tych grzybów są trudne do pozyskania więc są dużo droższe. Jeśli tylko przełkniecie grzyba wyglądającego jak fiut, będziecie mieć wiele przyjemnych doświadczeń. Clyde startował z nimi na życie po czym przenosił je na kompost.

---

Jest to unikalna odmiana cubensis. Uprawiana na dworze tworzy ciekawie wyglądające kapelusze (w Polsce nie ma odpowiednich warunków by uprawiać ją na zewnątrz). W domu także tworzy fajne grzyby. Charakterystyczną rzeczą są białe marginesy biegnące wzdłuż krawędzi kapeluszy.

Zdjęcie pokazuje grzyby uprawiane na sterylizowanym ziarnie. Wyraźnie widać białe marginesy.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Różne rodzaje ziarna, kompost, pasteryzowana mieszanka łajno/słoma.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 28-30°C / 23-26°C

Bardzo cieszymy się, że możemy wam dostarczyć tę odmianę. Przez jakiś czas krążyło na jej temat wiele pogłosek. Pochodzi od The Grow Room, ale Plantasia nie jest już w branży zarodnikowej, tak więc spytaliśmy go czy zgodziłby się byśmy sprzedawali jego unikalną odmianę, na co przystał z radością. Tak więc mamy nowy gatunek i myślimy, że jest wystarczająco dobry by nakręcić każdego. Na początku nie było wiadomo czy należy do rodziny azurescens czy do cubensis. Jak widać na zdjęciach bardzo przypomina azurescens, ale rośnie jak cubensis, uwielbia ciepło. Kilka lat temu na meksykańskiej konferencji grzybowej chodziły pogłoski, że gatunek ten zaistniał jako azure dzięki samemu P.Stamets'owi. Jak widać na zdjęciach bardzo przypominają wielkie azurescens, ale nimi nie są.
Uaktualnienie z grudnia 2000. Cieszymy się, że znowu możemy sprzedawać Plantasia cubensis. Jest to jeden z grzybów które lubię, za wrażenia jakich dostarcza. Zawsze wywoływał szczęśliwe myśli i rozciągał mi twarz szerokim uśmiechem :) tak jak moim znajomym. Po prostu piękne, szczęśliwe wibracje.
A co do wzrostu, kolonizuje ze średnią szybkością. Owocniki są średniej wielkości i są bardzo ładne, co zresztą widać na zdjęciach. Gatunek ten ma się dobrze nie tylko w ciepłych temperaturach, dobrze znosi także nadworny chłód.

---

Tasmanian cubensis jest fantastycznym grzybem znalezionym przez BIO na wyspie Tasmania, tuż poniżej Australii. Tasmania jest podzwrotnikowym stanem Australii, występują na niej cztery pory roku. Czasami jest tam bardzo zimno, o czym przekonał się Clyde, grzyb ten bardzo dobrze znosi niskie nadworne temperatury. Nasz hodowca Clyde pracował trochę z Tasmanian Cubensis i był zachwycony tą odmianą. Powiedział, że ekstremalnie szybko rośnie na kompoście, obficie owocnikuje, i produkuje bardzo duże kapeluchowe piękności, co widać na zdjęciach. Daje także słowo, że będziecie bardzo zadowoleni z odczuć jakie wywołuje. Na razie nie możemy powiedzieć nic więcej, ponieważ jest to nowa odmiana, i na listach nie można jeszcze o niej porozmawiać. Clyde myśli, że gdy odmiana się rozpowszechni to ludzie zaczną o niej mówić.
Według Clyde'a jest to ekstremalnie szybko rosnący grzyb. W temperaturze 27°C cztery kilo kompostu kolonizuje w pięć (słownie - 5) dni !!! To bardzo szybko. Inne szybkie gatunki potrzebują na to około 10 dni. Na nieszczęście posiadamy tylko jedno zdjęcie z uprawy wewnątrzdomowej, ale za to jakie ładne. Dla porównania wielkości na zbliżeniu widać kasetę po kliszy.

Nasz hodowca miał dobrą zabawę uprawiając je na dworze. Jak tylko tacki z kompostem zaczęły kolonizować, wystawił je na dwór w chłodniejszą temperaturę. Temperatura była w przedziale 8°C najniższa i 24°C najwyższa. Grzybnia cały czas kolonizowała szybko i wydała trochę pięknych żółtawych grzybów. Inną rzeczą, o której przekonał się nasz hodowca jest to, że gatunek ten wydaje bardzo ładny drugi rzut.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Różne rodzaje ziarna, kompost, pasteryzowana mieszanka łajno/słoma.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 28-30°C / 23-26°C

Odmiana bardzo przyjemna w uprawie. Same grzyby nie należą do dużych, ale rekompensuje to olbrzymi pierwszy rzut. Odmiana ta działa bardzo dobrze i jest łatwa w uprawie. Nie wymaga szoku termicznego.

Na zdjęciu widać mocno dojrzałe grzyby z pierwszego rzutu uprawiane na sterylizowanym życie przykrytym mieszanką torfowo wapienną.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Różne rodzaje ziarna, kompost, pasteryzowana mieszanka łajno/słoma.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 28-30°C / 23-26°C

I kolejny gatunek przywieziony przez John'a Allen'a z podróży po Tajlandii. Gatunek został zebrany w Lipa Yai na wyspie Koh Samui w Tajlandii. Ten piękny bawół przedstawiony na poniższej fotografii jest jednym z dobroczyńców przyczyniających się do rozprzestrzenienia grzyba po całej Tajlandii. I znów wielkie dzięki dla Johna. Początkowo mieliśmy wątpliwości czy udostępnić te dwa gatunki, myśleliśmy że może to być jeden i ten sam migrujący gatunek. Po kilkukrotnym uprawianiu Koh Samui i Lipa Yai okazało się, że posiadają różne cechy i są dwoma różnymi gatunkami.
Faktycznie Lipa Yai jest podobny do Koh Samui, szybko kolonizuje, jest odporny na zakażenia, owocnikuje bardzo łatwo i szybko, no i ma dużą moc. Wyraźnie różnią się budową, Lipa Yai jest wyższa i produkuje jaśniejsze kapelusze. Koh Samui produkuje grzyby mniejsze, o grubej łodydze i dużych kapeluszach. Są to dwa doskonałe gatunki. Opowieści tych, którzy mieli okazję doświadczyć duchowej mocy grzybów wskazują, że ludzie uwielbiają tę odmianę. Bardzo mocne !!! Dlatego w Tajlandii wykorzystywali je w swoich festiwalach pełni księżyca. Wygląda na to, że czas na PODRÓŻ do Tajlandii :). Wszystkie pieniądze zarobione na sprzedaży Lipa Yai będą przeznaczone na zakup zabawek dla dzieci z rodzin ubogich.

---

Kolejny wspaniały grzyb psilocybowy podarowany przez entomykologa John'a Allen'a pochodzący z jego wypraw po Tajlandii. Piękności te zostały zebrane w mieście Hua Thanon na wyspie Koh Samui. Poniżej zdjęcie pola, z którego pochodzą.

Jeszcze raz wielkie dzięki dla John'a, znanego też jako Mushroom John, za to że je odszukał i przywiózł ich zarodniki.
Ten pochodzący z Tajlandii gatunek cubensis jest prawdziwym zwycięzcą. Jest bardzo odporny na zakażenia, bardzo szybko kolonizuje i jest najszybciej owocnikującym gatunkiem jaki widzieliśmy. Jego owocniki są bardzo grube i mają duże kapelusze. Jako że nie rosną zbyt wysokie to nadrabiają to swoją grubością. Ich moc jest fenomenalna jak na cubensis. Od ludzi, którzy mieli z nimi styczność otrzymujemy same pozytywne raporty. Wielu naszych przyjaciół twierdzi, że są to najmocniejsze cubensis z jakimi się do tej pory spotkali, mówią że są bardzo "zakręcone" i pytają kiedy znów będą mogli się z nimi spotkać. Musiałbyś sam spróbować, żeby osądzić. Kolejna grupa przyjaciół ochrzciła je "chmurnymi grzybami", zobaczysz co mieli na myśli jeśli będziesz po nich obserwował chmury.
Nic dziwnego, że w Tajlandii na odbywających się co miesiąc festiwalach pełni księżyca, tysiące ludzi gromadzą się by zjeść ten święty grzyb i razem doświadczyć Boga Wewnętrznego. To samo tyczy się Lipa Yai Thailand cubensis. Te dwa tajlandzkie gatunki są naszymi ulubionymi cubensis.
Do uprawy wykorzystujemy kompost zaszczepiany grzybnią wyhodowaną na życie.

---

Kolejny wspaniały cubensis przywieziony przez John'a Allen'a z podróży po Tajlandii w 2000 roku. Został zebrany i odciśnięty na Lamai Beach na wyspie Koh Samui w Tajlandii. I znów wielkie dzięki dla John'a za to, że poświęcił czas na zebranie grzybów i sciągniecie z nich zarodników.
Ten gatunek z Tajlandii to kolejny zwycięzca. Nasz hodowca Clyde uprawiał wszystkie przywiezione z Tajlandii gatunki, lecz my zachowaliśmy tylko te najlepsze. Uprawialiśmy już kilkanaście pokoleń, więc grzyby stały się bardziej oswojone i produkują zadziwiające rzuty. Mimo, że posiadamy tak wiele tajlandzkich gatunków, to Clyde nalegał, żeby rozpowszechnić właśnie ten, ponieważ produkuje dużo grzybów na małej powierzchni. Szybkość kolonizacji i owocnikowania jest średnia, grzybów jest w bród, i tak jak pozostałe tajlandzkie gatunki, ten też jest bardzo mocny. Mamy nadzieję, że się wam spodoba. Wszystkie tajlandzkie odmiany szybko stają się naszymi faworytami. Tak też się stało z tym.

---

Grzyb ten jest bardzo wyjątkowy. Gatunek Cubensis z południowej Afryki, pierwszy poznany przez nas gatunek z afrykańskiej krainy. Grzyb został zebrany w styczniu 2002 w Transkei, dzikie wybrzeże południowej Afryki. Grzyby rosły w cieniu drzew bezpośrednio na łajnie.

Owocniki są średniej wielkości i mają całkiem solidną sękatą nogę. Młode grzyby mają jasne pomarańczowo brązowe kapelusze, które później bledną i stają się bardzo jasne, prawie białe. Specyficzną cechą jest to że zasnówka przez długi czas nie oddziela się od kapelusza, a jak już odpadnie to jej resztki pozostają zarówno na nodze jak i na kapeluszu. Większość gatunków cubensis posiada zasnówkę, która odrywa się od kapelusza i pozostaje na nodze.
Grzybnia na agarze jest bardzo kłączasta.

Gatunek uprawia się podobnie jak inne cubensis, mimo to można spodziewać się formowania stromy (stroma - macierz lub tkanka podtrzymująca organ różna od jego elementu funkcjonalnego lub parenchyma). Formowanie stromy sprawia że nawadnianie staje się niemożliwe, w naturze grzybnia wykorzystuje ją jako barierę chroniącą przed zakażeniem mogącym atakować substrat. Plon jest pokaźny i z pewnością niezły jak na cubensis. Wyrwanie grzyba z warstwy okrywającej odkrywa substrat i dzięki temu nawadnianie znów staje się możliwe. Zgniecenie/uszkodzenie tkanki grzyba powoduje powstanie silnej reakcji sinienia.
Nie wymaga szoku termicznego.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Zboże, kompost, pasteryzowane łajno/słoma.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 28-30°C / 23-26°C

Ten biały cubensis jest podgatunkiem Treasure Coast Cubensis z Florydy. Podarował go nam hodowca z formacji FMF, który uzyskał z odmiany Treasure Coast cztery różne podgatunki. Jednym z nich jest właśnie ten wyjątkowy biały cubensis. Spotkaliśmy rozmaite podgatunki pochodzące od tego gatunku, a ostatnio także kilka upraw grzybów albinosów. Białe cubensis są początkowo jasno brązowe, dopiero gdy mają jakieś 3,5 do 5 cm wysokości zmieniają kolor na matowo biały. Na kapeluszach wszystkich podgatunków Treasure Coast występuje szronopodobny nalot, i wszystkie są bardzo mocne, białe są mocniejsze z kilku powodów. Przez długi czas uważano, że jest to wolniejszy gatunek niż pozostałe. Problem rozwiązano zwiększając zdecydowanie ilość zarodników w strzykawce. Wygląda też na to, że jest szybki na życie i na słomie. Są to bardzo piękne grzyby warte sprawdzenia.
Wszystkie zarodniki Treasure Coast Cubensis znajdujące się w naszej ofercie pochodzą od tych albinosów. Nie ma pewności, że uzyskacie biały podgatunek, ale wasze szanse są dużo większe z tymi zarodnikami.

---

Łysiczka niebieskozielona (grynszpanowa) (= Pierścieniak grynszpanowy)
Psilocybe Aeruginosa (Curtis: Fr.) Noordeloos
= Stropharia aeruginosa(Curtis: Fries) Quelet.
Kapelusz: 2-8 cm szerokości, wypukły do dzwonkowatego, szybko otwiera się do szeroko wypukłego, często z niskim, szerokim garbkiem. Ciemno niebieskawo zielony, w wieku dojrzałym czasem blaknie. Powierzchnia lepka w czasie gdy wilgotna i pokryta niebieskawo zieloną, zdejmowalną, żelatynowatą błonką. Krawędź równa, ozdobiona białawymi ciapkami, pozostałościami po częściowej zasnówce. Miąższ cienki, białawy, pogrubiający się w kierunku środka.
Blaszki: Wąsko przyłączone, szerokie, koloru płowo do gliniasto brązowego, czasem purpurawo zabarwione, z białymi krawędziami.
Trzon: 30-80 mm długości na 3/12 mm grubości, prawie w kolorze kapelusza, rozszerzany w kierunku wierzchołka, i zgrubiały przy podstawie. Powierzchnia pokryta białawymi łatkami. Częściowa błoniasta zasnówka, pozostawiająca w górnych regionach trzonu delikatny, błoniasty pierścień, który jest białawy u góry i niebieskawo zielony u dołu, z wiekiem czasem zanikający.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie wiśniowo purpurowo brązowe do purpurowo czarnych. 7,5-9 na 4,5-5 μ, elipsoidalne, grubościenne z centralną porą rostkową. Cheilocystydy butelkowato główkowate i zdecydowanie główkowate, 40-55 na 10-12,5 μ. Pleurocystydy z kończykami zgrubiałe, 40-60 na 10-15 μ.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Szeroko rozpowszechniony na Wyspach Brytyjskich, w północnej Europie i na zachodzie Ameryki Północnej, na szczątkach drzewnych, w ogrodach, parkach i okazyjnie na obszarach trawiastych skrajów lasów. W Pacific Northwest (północno zachodnie stany USA nad Oceanem Spokojnym) grzyb ten rośnie pod drzewami iglastymi, a w regionach południowo zachodnich pod osikami. W południowej Kalifornii można go znaleźć pod dębami.
Komentarz: Aktywność podejrzewana lecz nie znana. Spektakularnie piękny grzyb, Psilocybe aeruginosa w większości książek wymieniany jest jako Stropharia. Noordeloos (1995) zaproponował nową kombinację, przypisując tego grzyba, bardziej trafnie do rodzaju Psilocybe, zgodnie z sugestiami Alexandra Smith'a (1979). Grzyb ten z historycznego punktu widzenia notowany był jako trujący, być może z uwagi na jego zawartość psilocybiny. (Niektóre książki wciąż informują, że jest trujący, bez przedstawienia szczegółowego omówienia lub odnośników. Analizy okazów z Waszyngtonu nie wykazały psilocybiny ani psylocyny (Beug i Bigwood 1982b). Znam ludzi, którzy jedli ten grzyb bez efektów. W Europie uznaje się go za jadalny. Jako że spożywalność tego gatunku jest wątpliwa, wskazana jest ostrożność póki nie zostaną przeprowadzone dalsze badania biochemiczne. Patrz również Psilocybe caerulea (= Stropharia caerulea) (Łysiczka niebieskawa).

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 0,2-0,6 cm szerokości. Wyjątkowo stożkowy do stożkowo dzwonkowatego. Krawędź na początku ozdobiona białawymi włókienkowatymi resztkami zasnówki. Ciemno czerwono brązowy gdy wilgotny, po wyschnięciu blaknie do różowawych odcieni. Powierzchnia gładka i lepka od grubej, żelatynowatej, zdejmowalnej błonki. Miąższ bardzo cienki i giętki.
Blaszki: Przyłączenie lekko zbiegające na trzon, blaszki odległe do w miarę odległych, szerokie. Z wiekiem stają się ciemno purpurowo brązowe z białawymi frędzlami na krawędziach.
Trzon: 10-20(40) mm długości na 0,5-2 mm grubości. Równy, powyginany. O blado różowym odcieniu lub prawie w kolorze kapelusza. Powierzchnia pokryta bezbarwnymi włókienkami, a niższe partie często z maleńkimi włókienkowatymi łuskami. Częściowa zasnówka cienka i pajęczynowata. Podstawa zazwyczaj ozdobiona kępkami grzybni.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie purpurawo brązowe, wąsko elipsoidalne, 12-15 na 5-8 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy obecne.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Pojedynczo lub po kilka sztuk na łajnie owiec, krów, koni, łosi, świstaków i innych zwierząt pory wiosennej i jesiennej. Początkowo odnotowane w zachodnim Waszyngtonie, Oregonie, Idaho i Kolorado. Prawdopodobnie znacznie szerzej rozpowszechnione.
Komentarz: Gatunek rzadki, wymagający dalszych badań. Ten drobny gatunek jest klasycznie skrojonym grzybówkowcowym Psilocybe (grzybówkowiec - mycenoid - od łacińskiej nazwy rodzaju Mycena - grzybówka - tłum.). Podejrzewam, że jest aktywny, lecz nikt jak dotąd nie przedłożył okazów do analizy. Patrz również Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata) i pokrewne.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz:
Blaszki:
Trzon:
Zarodniki:
Odcisk: Czekoladowy do purpurowo brązowego.
Siedlisko: Piaszczyste gleby nawożonych terenów, lecz nie bezpośrednio na łajnie.
Występowanie: Aktualnie znany jedynie z Angkor Wat, Xiem Riap, Kampuchea.
Sezon: Monsunowe pory deszczowe od późnego maja do października.
Dozowanie: Nieznane.
Komentarz: Zebrane w trzech miejscach kompleksu Angkor Wat w Kambodży. Gatunek ten makroskopijnie przypomina Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata), lecz bliski jest Psilocybe antioquensis z Kolombi i Psilocybe galindii z Meksyku. Oba gatunki przynależą do grupy Mexicana, lecz różnią się cechami mikroskopowymi. Główną cechą tych trzech gatunków jest pseudorhiza, która jest podziemnym przedłużeniem trzonu.

source - www.mushroomjohn.org

---

Kapelusz: 2,5-5(6) cm szerokości. Stożkowy do stożkowo dzwonkowatego na początku, szybko otwiera się do wypukłego, szeroko wypukłego i ewentualnie z wiekiem płaskiego oraz zmiennie ze spiczastym garbkiem. Kasztanowo brązowy gdy wilgotny, higrofaniczny, w wyniku schnięcia blednie do złoto brązowego, miodowo żółtego lub musztardowo brązowego lub w odcienie gliny, stłuczony sinieje. Krawędź podwinięta w młodości, nieregularna i często falista, przystrojona resztkami częściowej zasnówki, szczególnie w młodości. Powierzchnia gładka, ale nie lepka gdy jest wilgotna.
Blaszki: Przyłączenie zbliżone lub przyrośnięte, wkrótce odłączone. Szarawo pomarańczowe na początku, ostatecznie purpurowo brązowe z białawymi krawędziami.
Trzon: 60-80 mm długości na 2-4 mm grubości. Równy, powiększający się w kierunku podstawy, od której rozchodzą się białawe ryzomorfy. Na początku jedwabiście biały, następnie w odcieniu żółtego, wkrótce brązowawy do czerwonawo brązowego, przystrojonego białymi włókienkami resztek zasnówki w dolnych dwóch trzecich trzonu, żółtawo brązowy i białawy w okolicy wierzchołka. Częściowa pajęczynowata zasnówka, biała, pozostawiająca na trzonie wątłą strefę pierścieniową, jeśli w ogóle, i wkrótce zanika.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno fioletowo brązowe, lekko elipsoidalne, 6,5-7,5 na 9,5 na 3,3-4,5 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy 13-25(32) na 5-8 μ.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Stadny do kępkowanego na ziemiach bogatych w szczątki drzewne, pod, lub w pobliżu Cryptomeria japonica, Quercus glauca (Szydlica japońska, Dąb japoński?) lub Pinus taeda (Sosna taeda).
Komentarz: Aktywny, w nawiązaniu do Koike et al. (1981). Gatunek ten nazwany jest od srebrnych łatek zdobiących trzon. Psilocybe argentipes jest przypuszczalnie dość mocny - porównywalny do Psilocybe cyanescens. Psilocybe ten może występować poza Japonią. Patrz również Psilocybe azurescens, Psilocybe caerulipes, Psilocybe cyanescens, Psilocybe cyanofibrillosa, Psilocybe muliercula, Psilocybe subaeruginosa.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 26-38 mm średnicy u ususzonego okazu, stożkowy do wypukłego, gładki do nieco pożłobionego, suchy i jasno brązowy.
Blaszki: Podrośnięte, cienkie, brązowawe, krawędzie jednobarwne.
Trzon: 40-45 x 2-4 mm (u suchego osobnika), równy, wklęsławy, brązowawo czerwony do szarowo brązowego, w kierunku podstawy pokryty drobnymi brązowawymi łuskami. Widoczne jest niebieszczenie.
Zarodniki: 8-9-10-11 x 5,5-6-6 μ. Żółtawo brązowawe z szeroką porą rostkową.
Odcisk: Czekoladowy do purpurowo brązowego.
Siedlisko: Stadny na glebach.
Występowanie: Znany jedynie z okolic Fulton County, Północna Atlana, Georgia.
Sezon: Sierpień.
Dozowanie: Nieznane.
Komentarz: Gatunek ten przynależy do grupy Mexicana i jest to drugi gatunek występujący w Georgii. Nazwa atlantis pochodzi od miejsca występowania.

source - www.mushroomjohn.org

---

Kapelusz: 1,5- 5,5 cm szerokości. Szeroko stożkowy, otwiera się do szerokiego z garbkiem, dojrzały przechodzi w prawie płaski. Krawędź żłobiona, odgięta, nieregularna, z wiekiem pękająca, wolny od resztek zasnówki. Ciemno brązowy do żółtawo brązowego, higrofaniczny, schnie od jasno żółtawo brązowego do słomianego. Miąższ biały, z wiekiem, lub zraniony sinieje.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte, blaszki szarawo żółtawo brązowe, dojrzałe ciemniejsze. Krawędzie białawe.
Trzon: 35-100 mm długości na 1,5-5 mm grubości, równy, u góry oszroniony, u dołu pokryty białawymi jedwabistymi włókienkami. Miąższ brązowawy, stłuczenia niebieskawe. Częściowa pajęczynowata zasnówka, słabo rozwinięta, szybko zanikająca.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno purpurawo brązowe, jajowato elipsoidalne z boku, jajowate z przodu, (6,5)7-9,5 na 3,5-5,5 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy 13-19 na 4,5-6 μ, rozrzucone, podobne do cheilocystyd, lecz z krótszą szyjką, do 4,5 μ. Cheilocystydy 15-32 na 4-8 μ, brzuchato dziobiaste, z długą wygiętą szyjką do 12 μ długości, często rozwidlone.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Powszechny. Rośnie rozproszony lub stadnie na ziemiach bogatych w szczątki drzewne lub ściółkach pod Leptospermum i Dacrydium oraz na plantacjach sosny (Pinus radiata). Odnotowany jedynie w pobliżu Auckland w Nowej Zelandii.
Komentarz: Oceniany na w miarę mocny. Nie są mi znane żadne analizy. Wraz ze znacznym eksportem tarcicy i nie obrąbanych kłód z plantacji sosnowych Nowej Zelandii, gatunek ten ma bezpośrednią możliwość rozprzestrzenienia się do wielu innych umiarkowanych rejonów świata. Gatunek ten przypomina wiele ligninowcowych Psilocybe (ang. lignicolous). Patrz również Psilocybe makarorae, Psilocybe subaeruginosa, Psilocybe cyanescens, Psilocybe cyanofibrillosa, Psilocybe bohemica (Łysiczka czeska).

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 2-4(6) cm szerokości. Zdecydowanie stożkowy do wypukłego lub dzwonkowatego, zazwyczaj z garbkiem, czasem ze szpiczastą brodawką, z wiekiem otwiera się do szeroko wypukłego. Ciemno czerwonawo brązowy do czarnawo czerwonawo brązowego, po czym brązowy, silnie higrofaniczny i blaknący w czasie suszenia do czerwonawo brązowego. Powierzchnia gładka z przeźroczystymi żłobieniami w pobliżu krawędzi, lepka gdy wilgotna ze względu na cienką lecz przeważnie zdejmowalną, żelatynowatą błonkę. Krawędź na początku zrolowana do wewnątrz do podwiniętej, przyozdobiona białawymi resztkami zasnówki.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do zbliżonego, blado cynamonowo brązowe do ciemno purpurowo brązowego w okresie dojrzałości, z białawymi krawędziami, czasem nieregularne.
Trzon: 80-180 mm długości na 3-5(6) mm grubości. Równy, twardy, giętki, powiększający się w kierunku podstawy przystrojonej białawą grzybnią. Czerwonawy do czarnawego pod przylegającymi włókienkowatymi, białawymi resztkami na wysokości dwóch trzecich od dołu oraz oszroniony u góry.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno fioletowo brązowe, elipsoidalne, 9-12(14) na 5-7(9) μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne, lub blisko krawędzi blaszki, a wtedy podobne do cheilocystyd, 30-38 na 4-6(8) μ. Cheilocystydy butelkowate lub wrzecionowato brzuchate z wyciągniętą szyjką, 18-30(36) na 4-7 μ, i 1,5-2 μ grubości.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Stadne do rozproszonych lub w pobliżu torfowcowych mokradeł, w lasach iglastych i liściastych, rośnie we wrześniu i październiku. Odnotowywany w Stanach Zjednoczonych (Michigan i wyżej w New York i Main), jak i w Kolumbii Brytyjskiej, od środkowej do północnej Europy (Wielka Brytania, Czechy, Słowacja, Finlandia, Francja, Niemcy, Szwecja i Polska). Prawdopodobnie bardziej rozpowszechniony.
Komentarz: Być może aktywny. Holland (1978) donosił o aktywności okazów zebranych w Norwegii. Nie są mi znane inne badania. Gatunek ten wykazuje całkowite podobieństwo do Psilocybe washingtonensis, Psilocybe physaloides, Psilocybe inquilina, (Łysiczka stożkowata) i częściowe do kilku Hypholomas, mianowicie Hypholomas dispersum (=Naematoloma dispersum) oraz Hypholomas udum (=Naematoloma udum). Jego słabość do torfowcowych mokradeł czyni te otoczenie właściwym celem.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 16-31 mm średnicy, wypukły do wypukle dzwonkowatego, z niewielkim garbkiem. Higrofaniczny, ciemniejszy po środku kapelusza, przechodzący w jasno ochrowy do brązowawo żółtego z wyraźnymi niebieskimi odcieniami wzdłuż krawędzi.
Blaszki: Przyrośnięte, w kolorze żółtym lub ciemno oliwkowym, z wiekiem purpurowo brązowe.
Trzon: 45-110 x 2-3 mm, równy i walcowaty, zgrubiały u podstawy. W wyniku dotknięcia trzon intensywnie niebieszczy.
Zarodniki: 10-12-14-16 x 5,5-6,7-7-7,7 x 6,7 μ.
Odcisk: Czekoladowy do purpurowo brązowego.
Siedlisko: Stadny, zasiedla umiarkowane i subtropikalne lasy deszczowe, próchnicę ze szczątkami drzewnymi lub liściastymi, szlaki i popobocza plantacji Pinus radiata (sosna radiata).
Występowanie: Obecnie znany jedynie z Południowej Australii.
Sezon: Owocnikuje w kwietniu i maju.
Dozowanie: Jeden lub dwa świeże, duże grzyby lub jeden gram suszonych.
Komentarz: Bardzo zbliżony do Psilocybe subaeruginosa, Psilocybe eucalypta i Psilocybe tasmaniana.

source - www.mushroomjohn.org

---

Kapelusz: 5-15-20-35 mm średnicy, rozwarty lub wypukły do dzwonkowatego, staje się rozpostarty, żłobiony, higrofaniczny, żółtawo brązowy lub żółto złoty, niektóre młode postacie nie są mocno brązowe. Jedynie krawędzie przebarwiają się na kolor niebiesko zielony po uszkodzeniu.
Blaszki: Przyrośnięte, jasno fioletowo szare do ciemno fioletowo brązowe lub czekoladowo fioletowe.
Trzon: 25-55-75-95 x 1,5-3-4-5 mm, równy i masywny u podstawy, prosty, przebarwia się na kolor niebiesko zielony w wyniku dotyku lub z wiekiem, u podstawy trzonu widoczne ryzomorfy.
Zarodniki: 10,4-12-14-17 x 6-6,7-7,7-8,8 x 6-7,5 μ. Od przodu wydłużone elipsoidalne.
Odcisk: Czarnawo fioletowy.
Siedlisko: Stadny w grupach po 5-20 osobników, rośnie na ziemiach zawierających szczątki drzewne, na gałązkach lub na bardzo zbutwiałych pniach, rzadko na szyszkach, w otwartych lasach sosny Pinus hartwegii przy bujnym występowaniu traw na wysokości 3200-4000m.
Występowanie: Znany jedynie z wysokich gór Środkowego Meksyku Sierra Nevada (Rio Frio, Popocatépetl i Paso de Cortés), Nevado de Toluca i La Malinche, w stanach Meksyku, Puebla i Tlaxcala.
Sezon: Grzyb ten owocnikuje od sierpnia do października.
Dozowanie: Niedostępne.
Komentarz: Grzyby te wykorzystywane są przez Indian meksykańskich rejonu Popocatépetl, np. w mieście San Pedro Nexapa. Młodsze pokolenie indiańskich dzieci sprzedaje je turystom przy drodze do Popocatépetl, a także w Huautla de Jiménez. Dwie popularne nazwy stosowane przez Nahuatla dla tego gatunku to "ninos" i "ninitos". Nazwa gatunku nawiązuje do Azteków, jedzących te grzyby przed przybyciem Hiszpanów do Nowego Świata.

source - www.mushroomjohn.org

---

Psilocybe azurescens jest prawdobodobnie najbardziej zasobnym w psylocybinę grzybem na świecie.Hodowlę grzybni można rozpocząć na zbożu lub na ziarnie dla ptaków, a następnie przenieść ją na sterylizowane wióry drzewne. Grzybnię można hodować w temperaturze pokojowej. W pełni skolonizowana torba z wiórami posłuży do zaszczepienia grządek na zewnątrz. Skolonizowanym zbożem można też zaszczepić namoczoną tekturę. Namoczona tektura jest substratem szczególnym i można jej używać bez potrzeby sterylizacji lub pasteryzacji. Skolonizowana tektura nadaje się do zaszczepienia nadwornych rabatek. Większa ilość substratu, czy to tekturowego czy wiórowego przyczynia się do szybszej kolonizacji grządek, zwiększając tym samym szansę na powodzenie. Substrat do uprawy na zewnątrz można przygotować ze świeżo struganych wiórów i z drobnych gałęzi. Jeśli korzystasz z wiórów kupnych to może zaistnieć konieczność namoczenia ich przez kilka dni. Grządki powinno się przygotować w zacienionym miejscu, można je przykryć cienką warstwą ziemi. W utrzymaniu wysokiej wilgotności pomaga trawa hodowana na grządkach. Grządki powinny zacząć owocnikować na jesieni, w tym czasie może być konieczne dodatkowe nawadnianie. Nigdy nie pozwól wyschnąć grządkom.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Wióry drzewne.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 16-24°C / 10-15°C

Gatunek ten po raz pierwszy odkryto w Eugene, w stanie Oregon, w 1945 roku. Uważane niegdyś za rzadkie, grzyby te pod koniec lat 70 i na początku 80 bardzo często występowały w ściółce ogrodowej pod rododendronami i krzewami róż, rosnąc czasem na trawnikach pośród grupek Psilocybe stuntzii i w klombach parków olchowych z Psilocybe cyanescens. Mimo iż gatunek ten obficie występuje na niektórych trawnikach lub trawiastych terenach bogatych w próchnicę, celulozę lub kawałki drewna olch, bądź na ściółkach z kory, czasem trudno go tam znaleźć. Od czerwca do października występuje na trawnikach. Od końca września przez grudzień czasem do stycznia w ściółkach ogrodowych.
Gatunek ten jest bardzo mocny na świeżo. W trakcie suszenia traci moc. Uszkodzenia intensywnie barwią się na niebiesko.

---

Łysiczka czeska
Ten europejski gatunek jest bardzo zbliżony do północnoamerykańskiego Psilocybe cyanescens (który też zresztą rozprzestrzenia się w Europie). Psilocybe cyanescens nie ma prześwitujących blaszek na brzegu kapelusza w stanie wilgotnym, blaszki są wykrojone lub wąsko przyrośnięte, osłona łacząca brzeg kapelusza z trzonem jest wyraźniejsza. Wyrasta w tych samych siedliskach.
Rzadki. Owocniki wyrastają pojedynczo lub w grupach. Na silnie rozłożonym drewnie drzew liściastych i iglastych, gałązkach, kompoście, resztkach roślinnych, w ogrodach, parkach, na poboczach dróg, w miejscach żyznych, ruderalnych.

---

Kapelusz: 1-3 cm szerokości. Na początku stożkowy, wkrótce wypukły i ostatecznie dzwonkowaty. Powierzchnia gładka, lepka gdy wilgotna, z półprzeźroczystymi żłobieniami wzdłuż krawędzi kapelusza. Czerwonawo brązowy do brązowego gdy wilgotny, higrofaniczny, płowiejący do jasno brązowego po wyschnięciu, z wiekiem lub po uszkodzeniu staje się niebieskawy.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte, blaszki brązowawe do purpurawo brązowych z białawymi krawędziami.
Trzon: 35-80 mm długości na 1-4 mm grubości, równy do nieco powiększonego u podstawy, która zazwyczaj jest zdobiona białawymi włókienkami i/lub ryzomorfami. W miejscu uszkodzenia sinieje niebieskawo.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno szarawo fioletowe, lekko romboidalne do lekko elipsoidalnych, 5,5-7,7 na 4,2-5,5 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy 22-29 na 8,8-12 μ, wrzecionowato brzuchate do lekko butelkowatych. Cheilocystydy 9,6-13 na 5-7,2 μ, butelkowate.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Stadne na glebach trawiastych (Axonopus compresus) w lasach Araucaria brasiliana (Igława brazylijska) i Podocarpus. Znajdywany jedynie w Brazylii, w okolicach Sao Paulo, w marcu na około 1500 metrach. Jeszcze nie odnotowany poza tego rodzaju lokalizacją.
Komentarz: Pozornie aktywny, Guzman (1983) pierwszy odkrył Psilocybe brasiliensis, i ze względu na reakcję niebieszczenia zakatalogował go do rodzaju produkującego psilocybinę. Ogólnym kształtem przypomina niektóre z umiarkowanych Psilocybe takich jak Psilocybe cyanofibrillosa. Grzyb ten będąc gatunkiem trawiastym jest prawdopodobnie szeroko rozpowszechniony i jest dobrym kandydatem do uprawy w warunkach tropikalnych. Myślę, że jeśli więcej Brazylijczyków wiedziałoby o tym gatunku, jego zasięg występowania byłby lepiej udokumentowany. Patrz również Psilocybe aztecorum, Psilocybe baeocystis, i Psilocybe mexicana.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Łysiczka niebieskawa
Psilocybe caerulea (Kriesel) Noordeloos
= Stropharia caerulea Kriesel
= Stropharia cyanea (bolt. ex. Secr) Tuomikoski
Kapelusz: 3-7,5 cm szerokości, wypukły, szybko otwiera się w szeroko wypukły, z tępym garbkiem. Kolor niebieskawy, przechodzący w błękit, po czym żółty do żółtawo zielonego, pozostając często z krawędzią zabarwioną na niebieskawo zielono. Lepki gdy wilgotny od zdejmowalnej, żelatynowatej błonki. Fragmenty częściowej zasnówki obecne czasem wzdłuż krawędzi kapelusza. Cienki miąższ kapelusza, na początku niebieskawy, przechodzący w kolor słomiany.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do nieco zbiegającego, blaszki rozmieszczone blisko, płowo brązowe do czekoladowo brązowych, a po dojrzeniu zarodników ciemno brązowe z bledszymi krawędziami.
Trzon: 40-110 mm długości na 3-12 mm grubości, równy do nieco powiększonego w pobliżu podstawy, niebieskawo zielony do błękitnego, stający się blado płowo żółty. Ponad pierścieniem oszroniony, a pod nim pokryty włókienkowato kłaczkowatymi, łuskopodobnymi łatkami. Częściowa błoniasta zasnówka, pozostawia wątły błoniasty pierścień, zdegradowany czasem do strefy pierścieniowej.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie jasno purpurawo brązowe, elipsoidalne, 7-9(10) na 4,5-5-5 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Cheilocystydy i pleurocystydy 28-55 na 10-16 μ, 2-4 przy wierzchołku, zgrubiałe z kończykami do wrzecionowatych lub lekko butelkowatych z ostrymi wierzchołkami.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Grzyb ściółkowy, prosperujący w środowiskach ogrodopodobnych lub ziemiach użyźnionych obornikiem. Szeroko rozpowszechniony, odnotowywany od Wysp Brytyjskich, Europy i północno zachodniej Ameryki Północnej.
Komentarz: Być może umiarkowanie aktywny. Żadne analizy chemiczne nie są znane temu autorowi. Gatunek ten różni się od blisko mu spokrewnionego Psilocybe aeruginosa (Łysiczka niebieskozielona/grynszpanowa) swym gwałtownie przebarwiającym się kapeluszem, bledszymi blaszkami, i brakiem łuseczek uformowanych po zasnówce na powierzchni kapelusza, oraz swą ogólnie mniejszą posturą. W Europie, Psilocybe caerulea (Łysiczka niebieskawa) jest bardziej powszechna niż Psilocybe aeruginosa (= Stropharia aeruginosa) (Łysiczka niebieskozielona/grynszpanowa). Patrz również Psilocybe pseudocyanea (= Stropharia pseudocyanea) (Łysiczka zielono niebieska).

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 2,5 do 9 cm. Ciemno zielony do czarno cynamonowego lub rdzawego. Stożkowy w czasie młodości, rozwija się z wiekiem. Krawędzie podwinięte w młodości. Higrofaniczny.
Blaszki: Zbliżone. Jasno cynamonowe do brązowych. Jasne, z wiekiem ciemniejące. Krawędzie białe.
Trzon: 3,5 do 10 cm. Długi. W kolorze kremowym. Wydrążony z włóknistymi włoskami, zasnówka odpada w czasie wczesnych stadiów w młodości.
Zarodniki: Elipsoidalne.
Odcisk: Ciemno purpurowawo brązowy w zrzucie.
Siedlisko: Stadny do wiązkowego, rzadko pojedynczo a często w kiściach i kępkach. Na ziemiach wzruszonych, pozbawionych roślinności zielnej. Preferuje lawiny błotne i gleby pomarańczowo brązowe.
Występowanie: Alabama, Meksyk, Wenezuela i Brazylia.
Sezon: Późna wiosna i miesiące letnie.
Dozowanie: 1-7 świeże grzyby.
Komentarz: W swym terenowym przewodniku o grzybach Psilocybowych świata, Paul Stamets najpierw wspominał, że R. Gordon Wasson zjadł 13 par tych grzybów w czasie swego inicjacyjnego velada (czuwania, niespania - hiszp.) z Marią Sabiną. Jednakże, tak naprawdę było to siedem par grzybów. W 1960 roku grzyby te skonsumował również Timothy Leary w Cuernavaca w Meksyku. Został poczęstowany siedmioma okazami Psilocbe caerulescens przez antropologa Frank'a Baron'a. Po raz pierwszy gatunek ten został odkryty i zidentyfikowany przez mykologa Murrill'a w 1924 roku w Huntsville, Alabama i od tamtej pory nigdy nie widziano go tam ponownie. Później w późnych latach 1950, R. Gordon Wasson i Roger Heim rozpoznali w nim grzyba Derumbe (Osuwiskowy - Landslide) - Indian Mazatec. Zauważono go w Oaxaca, Meksyku owocnikującym na mierzwie trzciny cukrowej i obszarach osuwiskowych wzdłuż dróg otoczonych trzciną cukrową. Wiele przewodników identyfikujących zalicza ten gatunek do występujących w południowych stanach od Mississippi do Georgii i Florydy.

source - www.mushroomjohn.org

---

Kapelusz: 10-35 mm średnicy, brązowy z lepką powierzchnią gdy jest wilgotny, uszkodzony niebieszczeje.
Trzon: 30-60 mm, biały do płowożółtego i zapadnięty, brązowy u podstawy z nieregularną, częściową zasnówką, uszkodzony niebieszczeje.
Blaszki: Przyrośnięte, gęsto rozmieszczone, brązowawe.
Zarodniki: 7-10 x 4-5,5 μ, gładkie i eliptyczne.
Odcisk: Czekoladowy do purpurowo brązowego.
Siedlisko: Kłody twardodrzewia, szczątki i szczapy drzewne oraz kora w ogrodach miejsc publicznych.
Występowanie: Georgia do Massachusetts na północy, na zachodzie Ohio i północy Michigan i w południowym Ontario.
Sezon: Od późnego maja poprzez sierpień do września.
Komentarz: Psilocybe caerulipes jest wyjątkowy gdyż to jedyny aktywny Psilocybe występujący w Nebrasce w USA. Jest to gatunek szeroko rozpowszechniony lecz rzadko znajdowany. Odmiana Betany podobno owocnikuje zarówno wiosną jak i jesienią. Rośnie pojedynczo lub w małych kępkach, w lasach liściastych na mierzwie drzewnej, szczególnie brzozowej i klonowej. Często przegapiany lub ignorowany jako kolejny, mały, brązowy grzyb. Gatunek ten w wyniku dotykania zmienia kolor na niebieski zazwyczaj po kilku minutach. Trudno osiągalny, lecz po odnalezieniu powszechny.

source - www.mushroomjohn.org

---

Łysiczka odchodowa
Nieaktywny.

Kapelusz: 1,0-2,5 cm szerokości, na początku półkolisty, czasem z niskim garbkiem, z wiekiem staje się wypukły, szeroki. Krawędź podwinięta, z wiekiem wywinięta czasem na płasko, w młodości okalana przemijającymi białawymi łuskami; powierzchnia naga, lepkawa, z półprzeźroczystymi żłobieniami, gdy grzyb jest młody i świeży, higrofaniczny. Kolor czerwonawo brązowy do wyblakłego żółtawo brązowego, z wiekiem ciemniejącego. Miąższ cienki, w kolorze kapelusza, nie zmienia się po ścięciu lub uszkodzeniu.
Blaszki: Przyrośnięte, średnio oddalone, względnie szerokie, blado szare gdy młode, stają się szarawo brązowe, ostatecznie purpurowo brązowe.
Trzon: 1,5 - 5 cm długości, 1-3 mm grubości, równy, suchy, prosty do czasem wykrzywionego przy podstawie; powierzchnia czasem łuseczkowata w młodości, staje się włókienkowata, biaława do spłowiało żółto brązowej, nie niebieszczy. Brak pozostałości po zasnówce lub jeśli jest, to jest przemijająca pozostawiając drobne łuski na młodym kapeluszu lub/i na wyróżniającej się strefie pierścienia.
Zarodniki: 11-14 x 7-9 μ, elipsoidalne, gładkie.
Odcisk: Purpurowo brązowy.
Siedlisko: Pojedynczo do gromadnych na końskim i krowim łajnie.
Sezon: Owocnikuje po deszczach w czasie zimowych miesięcy.
Dozowanie: Nieaktywny.
Komentarz: Ten mały mieszkaniec łajna poznawany jest po lepkim, czerwonawo brązowym do matowo żółto brązowym kapeluszu, który gdy jest młody otoczony jest bawałniasto białymi włókienkami i zwykle półprzeźroczystymi żłobieniami. W odróżnieniu od większości gatunków Psilocybe, Psilocybe coprophila nie niebieszczy lub nie odbarwia się na niebiesko, z wyjątkiem kilku doniesień o niebieszczącej grzybni. Psilocybe coprophila różni się również od większości przedstawicieli tego rodzaju tym, że nie jest halucynogenna (nawiązując do Stamets'a, nie zawiera ani psilocybiny ani psylocyny). Psilocybe coprophila dość często mylona jest z Stropharia semiglobata (Łysiczka łajnowa (Pierścieniak półkulisty)), kolejnym mieszkańcem łajna z lepkim kapeluszem, lecz jest bardziej żółtawy, pozbawiony krawędzi z półprzeźroczystym żłobieniem, nawet, gdy jest młody, posiada także oślizły, a nie suchy trzon. Do innych grzybów występujących na łajnie zalicza się gatunki Panaeolus i Coprinus. Panaeolus można wyodrębnić po suchych, nie lepkich kapeluszach i charakterystycznych nakrapianych blaszkach, podczas gdy Coprinus zazwyczaj rozpływa się z wiekiem do postaci atramentowatego płynu.

---

Łysiczka drobna
Psilocybe crobula (Fries) Kuhner i Romagnesi
= Geophila crobula (Fr.) Kuhner i Romagnesi
= Psilocybe inquilina var. crobulus (Fr.) Holland
Nieaktywny.

Kapelusz: 0,4-4 cm szerokości. Wypukły do szeroko wypukłego, dojrzewając otwiera się do prawie płaskiego. Spłowiały brązowy, higrofaniczny, blaknący do żółtawo brązowego. Powierzchnia gładka, półprzeźroczyście żłobiona, lepki gdy wilgotny od zdejmowalnej, żelatynowatej błonki. Często zdobiony wątłymi resztkami zasnówki, szybko zanikającymi.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte, w kolorze gliniastym do matowo rdzawego z białawymi krawędziami.
Trzon: 5-12 mm długości na 1-4 mm grubości, zdobiony wyraźnymi włókienkowatymi łatkami, w kolorze kapelusza, w pobliżu podstawy bardziej ciemno czerwonawo brązowy i jaśniejszy powyżej strefy pierścieniowej. Częściowa, pajęczynowata zasnówka.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki lekko elipsoidalne, cienko ścienne, kolor w masie cygarowo brązowy, 6-8 na 3,5-5 μ. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy butelkowate do lekko butelkowatych, 25-45 μ długości.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Owocnikuje na jesieni na gałązkach i innych szczątkach roślinnych - nie na trawie. Odnotowywany od północno zachodniej części Stanów Zjednoczonych, w Wielkiej Brytanii, większości Europy, i w Rosji. Prawdopodobnie znacznie bardziej rozpowszechniony.
Komentarz: Nie jest mi znany jako grzyb psilocybinowy. Jednak, Phillips (1981) uznaje, że jest aktywny, bez dalszych szczegółowych omówień lub popierających źródeł. Analiza Holland'a (1978) nie wykryła żadnej psilocybiny ani psylocyny. Psilocybe crobula jest małym grzybem, którego zawsze znajdowałem przyczepionego bezpośrednio do patyczków. Włókienkowate łaty na trzonie są dość charakterystyczne i przypominają wiele małych Galerian. Z tego powodu, zalecam ostrożność. Patrz również Psilocybe inquilina (Łysiczka stożkowata), gatunek podobny w swych makroskopicznych cechach, z którym jest często mylony, Psilocybe atrobrunnea oraz Psilocybe washingtonensis. Guzman i Smith (1978) odnotował podobieństwa Psilocybe crobula dzielone z Psilocybe laticystis i Psilocybe siibborealis dwoma gatunkami z Pacific Northwest.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Gatunek ten rośnie grupami i w rozproszeniu w poszyciu leśnym pośród liści i gałązek. Owocnikuje jesienią i wczesną zimą w umiarkowanych regionach świata.

Jest bardzo mocny. Ludzie raportują że zawiera 2-3 razy więcej aktywnych składników niż większość grzybów Psilocybe. Świeży grzyb barwi się na ciemno niebieski kolor.
Najlepszy sposób na uprawę tego gatunku to uprawa na dworze. Kulturę grzybni można wyhodować na agarze. Zdrową grzybnią zaszczepiamy sterylizowane żyto. Skolonizowane żyto posłuży do zaszczepienia wiórów drzewnych. Z kolei wiórami zaszczepiamy nadworne grządki składające się z namoczonych lub świeżych wiórów. Metoda jest podobna do uprawy Psilocybe azurescens.

Mieliśmy okazję odwiedzić stan Waszyngton i zobaczyć trochę pięknych grzybów w naturze. Była to bardzo cenna i pouczająca wyprawa. Mieliśmy wspaniałego przewodnika John'a Allen'a znanego również jako mjshroomer, który zbierał grzyby w Waszyngtonie przez przeszło dwadzieścia lat. W pierwszym dniu polowania, zatrzymaliśmy się przy kościele, gdzie święte grzyby rosły na świętej ziemi. Wiedziałem że zapowiada się dobry dzień zwieńczony grzybieniem. Znaleźliśmy je rosnące wśród olch wokół kościoła. Poniższe zdjęcie przedstawia otoczenie w jakim rosły - w rododendronach, między liśćmi i gałązkami.

Następny zagon znaleźliśmy w wielkich krzakach rosnących wśród olch. Wątpię by ktoś wiedział, że tam są z wyjątkiem Johna, wędrującego godzinami i poszukującego w miejscach, do których nikt inny by nie zajrzał. Dosłownie musieliśmy wejść w wysokie krzaki i rozgarnąć je na boki by znaleźć rosnące pod nimi grzyby. Ze wszystkich miejsc, w których zbieraliśmy te były największe, miały wysokość od 10 do 13 cm i kapelusze o średnicy 5 - 8 cm.

I w tym miejscu mały zawód. Wielu zagonów, które potem odwiedziliśmy nie sfotografowałem, bo w całym tym podnieceniu zapomniałem o aparacie. Cóż... dałem ciała. Ale mam powód by wrócić do WA.
Najbardziej interesująca rzecz jaką zauważyłem to, że prawie w każdym miejscu, w którym znaleźliśmy Psilocybe Cyanescens rósł też śmiertelnie trujący grzyb - Galerina. Bardziej przerażające jest to, że wyglądają podobnie. Ale niech was to nie zniechęci, można je odróżnić. I to bardzo wyraźnie, przy bliższym przyjrzeniu się Cyanescens posiada ciemniejsze, bardziej karmelowe kapelusze, a jego trzon jest zawsze biały, z wyjątkiem podstawy gdzie gromadzi się brud. Blaszki są jaśniejsze i bielsze od Galeriny. Galerina posiada pomarańczowawo brązowy trzon i zasnówkę, również kapelusz jest w tym kolorze. Jeśli masz dobry wzrok i wiesz czego szukać to z łatwością je odróżnisz. Jeśli nadal będziesz miał wątpliwości możesz zdjąć próbkę zarodników. Zarodniki Galeriny są rdzawe, a Cyanescens są purpurowo brązowe do czarnego. Proszę bądź ostrożny i nie zrywaj niczego czego nie jesteś pewien.
Ok czas byś spróbował je zidentyfikować. Poniżej są zbliżenia Psilocybe Cyanescens rosnących razem ze śmiertelną galeriną i kilkoma niebieskawymi grzybami. Na tych zdjęciach jest tylko JEDEN cyanescens. Zdjęcia od lewej i w środku pokazują widok z góry, na zdjęciu z prawej widać blaszki i trzony grzybów.

ODPOWIEDŹ

Jeszcze raz sorka za zdjęcia, w całym tym podnieceniu powinienem zrobić trochę lepsze. No ale lepsze takie jak żadne.
W olchach, w trawie, wszędzie Galerina wygląda bardzo podobnie.
Kilka ostatnich uwag o cyanescens.
Przygnębiająca rzecz jaką stwierdziliśmy, to że na terenach Seattle wystąpił duży spadek grzybów psilocybowych. Większość terenów nie jest zagospodarowywana olchami lecz czerwonymi cedrami, a w nich psylocyby nie rosną.
Miejsca, w których można je znaleźć to miejsca gdzie rosną olchy. Znajdowaliśmy je tuż obok domów i budynków, na rozdzielających drogę pasach zieleni, w trawie w pobliżu olch, w okolicy szkolnych kampusów i wielu innych miejscach. Największe zagony były około osiem razy większe od tych z okolicy kościoła, no ale zapomniałem wziąć z samochodu aparat ...DOH!!!!
Wiele zarodników przenieśliśmy na woskowy papier. Pochodzą z natury więc do rozpoczęcia uprawy prawdopodobnie wykorzystamy agar. Cyanescens rosną na płatkach lub na wiórach z olchy. Można zmieszać je z kompostem lub ze słomą. Całość przykrywamy odżywczą (nawożoną) ziemią. Grzybnię do zaszczepienia trocin hodujemy na ziarnie. Uprawiane wiosną lub latem potrzebują dużej ilości wody. Jesienią, gdy dużo pada i temperatura spada do około 10 - 15°C powinny zacząć owocnikować. Rzadko spotyka się je uprawiane w domu, ale można, widziałem zdjęcia od mjshroomer pokazujące uprawę w lodówce. Ale najlepiej zrobić zagon na dworze.
Co do mocy, no cóż, są bardzo, bardzo mocne, wywołują "speedowy" high. Miałem pozbawiony niepokojów intensywny lot. Ciężko było się po nich uspokoić i zasnąć, i zawsze bolały mnie mięśnie. Trzygramowa porcja suszonych grzybów dała bardzo wizualne efekty. Rozmawiałem z innymi i nie odczuli takiego naspidowania. Jak tripowałem z kilkoma przyjaciółmi to odczuli takie same efekty jak ja. Twoje wrażenia mogą być inne. Wielu ludzi naprawdę kocha te grzyby.
Oczywiście fajnie było zobaczyć jak rosną sobie w naturze, są to bardzo wytrzymałe i silne grzyby. Trzony są bardzo grube i całkiem nieźle się trzymają przy próbie wyrwania. I co zrozumiałe są łatwe w uprawie, jeśli mieszka się w odpowiednim środowisku.
Wielkie dzięki dla Johna Allena za to, że był naszym przewodnikiem w Seattle WA, i za to że pokazał nam kilka pięknych zagonów Psilocybe Cyanescens.

Wskazówki do uprawy Psilocybe Cyanescens.
Uprawiając ten gatunek nie musisz przygotowywać strzykawki, nie trzeba też hodować grzybni na ziarnie, które ma służyć do zaszczepienia trocin. Przygotuj drewno olchy, wysterylizuj je. Trociny z olchy są lepsze od wiórów, małych wiórów. Do rozpoczęcia uprawy potrzebujesz niewielką ilość, 6 do 8 kubków wartościowego drewna olchy. Zarodniki trzeba po prostu zeskrobać na wilgotne, wysterylizowane wióry. Inkubuj w domu, w temperaturze około 21-24°C. Pełna kolonizacja może zająć 6-8 tygodni. Skolonizowane wióry wykorzystaj do zaszczepienia większej ilości drewna, które z kolei posłuży do zaszczepiania wiórów w zagonach znajdujących się na dworze. Jeśli założysz zagony pod koniec kwietnia, to jest szansa, że na jesieni pojawią się grzyby. Jeśli nie, to pojawią się dopiero następnej wiosny lub następnej jesieni.
Psilocybe Cyanescens rosną powoli. Jeśli grzybnia się nie rozwija obniż na dwa tygodnie temperaturę do około 12°C. Jest to umiarkowany gatunek, dlatego czasem do rozwoju grzybni potrzeba zimnej pogody. Jak zacznie się rozwój i wzrost grzybni, można przywrócić temperaturę w okolice 21-24°C co przyspieszy jej wzrost. Ale by owocnikować grzybnia musi być na zewnątrz w odpowiednich warunkach; dużo deszczu i temperatura w przedziale 7-15°C.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Wióry drzewne.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 16-24°C / 10-15°C

Rośnie w rozproszeniu i gromadnie pośród łubinu, na szczapach drewna olchy i wierzby oraz na ściółkach z kory. Powszechny w ogrodach i szkółkach rododendronowych oraz na równinach zalewowych w pobliżu ujść rzek. Występuje od września do grudnia w obszarze od północnej Kaliforni (Eureka/Arcada) do Kolumbii Brytyjskiej i Kanady. Wysoki poziom psylocyny, niski psylocybiny. W trakcie suszenia traci 70% lub więcej, swej mocy.
Kilkaset funtów grzybów tego gatunku zebrano z mierzwy usypanej wzdłuż autostrady I-5, drogi pomiędzy Euraka i Arcada w Kaliforni.

---

Psilocybe cyanofranciscana nom. prov., P. cyanofriscosa (improper latin): Cyclone Psilocybe
Kapelusz: 20-80+ mm średnicy, pomarańczowawo brązowy, półkulisty do szeroko wypukłego z wyraźnie żłobioną krawędzią gdy wilgotny.
Trzon: 20-80 mm długości, włóknisty z poplamionymi na niebiesko włókienkami. Trzon jest zazwyczaj krótszy lub jedynie nieco dłuższy niż średnica kapelusza, nadając grzybowi przysadzisty wygląd.
Blaszki: Jasno brązowe do żółtawo brązowych do ciemno purpurawo czarnych wraz z dojrzałością zarodników.
Zarodniki: 10,5-12,5(13,5) μ długości, elipsoidalne, ciemno purpurawe w zrzucie. Nieco większe niż zarodniki Psilocybe cyanescens (9-12 μ).
Klimat: Umiarkowany.
Siedlisko: Szczątki drzewne na ziemi.
Komentarz: Psilocybe cyanofranciscana jest nowo poznanym gatunkiem w California Bay Area i jeszcze nie został oficjalnie opisany. Nazwa "Psilocybe cyanofranciscana" jest tymczasowa i prawdopodobnie nie będzie zachowana po publikacji w czasopismach naukowych.
Stamets (2005) ukuł nazwę Psilocybe "Cyclone" by oddać cykloniczny (spiralny) wzrost grzybni na agarze, cecha często nie obecna. Jest to prawdopodobnie sprowadzony gatunek, który zdaje się agresywnie rozprzestrzeniać i może wyprzeć swego bliskiego krewnego Psilocybe cyanescens, lecz istnieje również dowód, że gatunek ten obecny był w San Francisco od przynajmniej 1975 roku (Duffy and Vergeer, 1977).
Mikroskopijnie Psilocybe cyanofranciscana i Psilocybe cyanescens są praktycznie nie do odróżnienia, lecz grzyby są z łatwością rozróżniane na polu bazując na cechach makroskopowych. Psilocybe cyanofranciscana jest zazwyczaj większy, bardziej przysadzisty od Psilocybe cyanescens, ma jaśniejszy kolor i brak mu falistej krawędzi kapelusza, szczególnie w młodości. Powierzchownie Psilocybe cyanofranciscana przypomina mniejszego Psilocybe cyanofibrillosa, lecz cechy mikroskopowe się nie zgadzają i nie wygląda by były blisko spokrewnione.

source - www.sporeworks.com

---

Kapelusz: 1,5-3,8 cm szerokości. Wypukły, otwiera się od szeroko wypukłego do prawie płaskiego, często z centralnym, niskim garbkiem. Powierzchnia gładka do nieco półprzeźroczysto żłobionej w pobliżu krawędzi, lepka gdy wilgotna, czerwonawo brązowa gdy młody, staje się ochrowawy, higrofaniczny, blednie w czasie schnięcia do matowo słomianego. Miąższ białawy, sinieje niebieskawo.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte, matowo brązowe, szybko zmieniają się w purpurawo brązowe, i ostatecznie ciemno fioletowawo szare z białawymi krawędziami.
Trzon: 65-86 mm długości na 2-2,5 mm grubości. Pokryty jedwabistymi włókienkami, równy do powiększonego u podstawy (4-5 mm grubości), do której są przyczepione białawe ryzomorfy. Częściowa, pajęczynowata zasnówka, pozostawiająca w górnym regionie zanikającą, włókienkowatą strefę pierścieniową.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie purpurawo brązowe, lekko elipsoidalne, 9-13 na 5,5-6,6 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy 17-30 na 5,5-7,7 μ, wrzecionowato brzuchate poprzez kończykowate do lekko butelkowatych, z wydłużonymi szyjkami 4-5 μ długości na 3-4 μ szerokości.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Samotny do stadnego na ziemiach bogatych w szczątki drzewne, często na obszarach trawiastych z drzewami Eucalyptus. Odnotowywany w Nowej Południowej Walii we wschodniej Australii.
Komentarz: Uważany za umiarkowanie aktywny, lecz dotychczas nie zostały przeprowadzone żadne analizy. Chang i Mills (1992) dążyli do ukazania synonimi między Psilocybe australiana, Psilocybe eucalypta, Psilocybe subaeruginosa oraz Psilocybe tasmaniana, mimo, że w opiniach Guzmana, Bandala, Kinga (1993) i mojej, ponad wszelką wątpliwość zawiedli w dowiedzeniu tego stanowiska. (Patrz komentarz pod Psilocybe subaeruginosa). Dodatkowo, przekonałem się, że trudno zaakceptować ich pomysł - biorąc pod uwagę naturę bliskich krewnych z rodzaju Psilocybe - na to, że ten sam gatunek może być zarówno koprofilny jak i ligninowcowy (ang-lignicolous). Dlatego idę za Guzmanem i traktuję te taksony jako oddzielne jednostki póki dalsze badania nie stwierdzą inaczej.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 0,5-1-2,5-3-6 cm szerokości. Stożkowy do wypukłego dzwonkowatowy, przekształca się w zasadniczo wypukły. Zazwyczaj z garbkiem. Półprzeźroczysty gdy wilgotny. Jasno czerwonawo brązowy do miodowego lub ochrowego. Higrofaniczny. Żółto oliwkowy do ochrowego lub w kolorze żółci bawolej. Uszkodzony niebieszczy.
Blaszki: Przyrośnięte, zatokowato wcięte do hakowatych. Purpurowawo brązowe z białymi krawędziami.
Trzon: 20-40-65-90 mm długości x 0,5-1-3-4 mm grubości. Wyrównany i zaokrąglony przy podstawie. Biały, czerwonawo brązowy lub w kolorze miodu z niebiesko zielonymi i/lub z głębokimi tonami morskiej zieleni. Wydrążony.
Zarodniki: 9,5-11-14-16 x 6,5-8,5-9,5 μ.
Odcisk: Ciemno purpurowawo brązowy.
Siedlisko: Pojedynczy do stadnego na końskim nawozie, żyznych glebach terenów trawiastych. Stamets (1996) informuje, że gatunek ten owocnikuje w dużych pierścieniach.
Występowanie: Oregon, Waszyngton, i Kolumbia Brytyjska, Kanada.
Sezon: Październik do grudnia.
Dozowanie: 15 do 30 świeżych okazów lub ćwierć uncji świeżych. 1 do 2 gram suszonych.
Komentarz: Gatunek ten makroskopijnie przypomina Psilocybe stuntzii i zdradza pewne podobieństwo do Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata). Powiązany z nim gatunek to Psilocybe subfimetaria, który również wyglądem przypomina Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata).

source - www.mushroomjohn.org

---

Psilocybe galindoi (galindii) var. Georgia ATL#7 Large Sclerotia
Kapelusz: 10-30+ mm średnicy, szeroko wypukły do płaskiego w dojrzałości. Powierzchnia sucha.
Trzon: 100-150 mm długości. Miąższ sinieje niebieskawo zielono w miejscu zranienia. Częściowa zasnówka pajęczynowata.
Blaszki: Przyłączenie zbliżone do przyrośniętych.
Zarodniki: 9,8-11,2 μ, lekko romboidalne do lekko elipsoidalnych, ciemno purpurowawo brązowe.
Klimat: Ciepły umiarkowany.
Siedlisko: Gleby wzbogacone, obszary trawiaste.
Komentarz: Gatunek ten wykształca inVitro sklerocję. Patrz również Psilocybe mexicana oraz Psilocybe tampanensis.
Początkowo, próbka ta opisana była jako Psilocybe atlantis i zakładaliśmy, że było to poprawne gdyż w Georgii nie znany był żaden podobny gatunek. Próbki wysłane do eksperta psilocybe Gaston'a Guzmana rzuciły pewną wątpliwość na aktualną identyfikację grzyba, lecz nie została zasugerowana alternatywna identyfikacja.
Bezpośrednie porównanie próbek z publikowanymi opisami Psilocybe atlantis potwierdziło wnioski Guzman'a. Odmiana ATL#7 nie jest Psilocybe atlantis, lecz zamiast tego spokrewnionym gatunkiem sekcji Mexicanea. Ta nowa kolekcja przypomina bardzo Psilocybe galindoi (galindii), gatunek znany uprzednio jedynie z Meksyku. Z braku lepszej nazwy zamierzamy nieoficjalnie nazwać tę próbkę Psilocybe galindoi var. Georgia. Jeśli gatunek ten jest opisany w piśmie naukowym i posiada inną nazwę, poprawimy ten opis. Trwają obecnie wysiłki by zapewnić autentyczne próbki zarodników Psilocybe atlantis.
Oba gatunki można obejrzeć w Mikroskopowej Galerii Sporeworks w Sekcji Mexicanae z porównanymi obok siebie cechami mikroskopowymi. Zauważ iż cheilocystydy autentycznego Psilocybe atlantis są nieregularnie rozgałęzione, a cheilocystydy Psilocybe galindoi var. Georgia są nierozgałęzione. Zarodniki Psilocybe atlantis są również nieco mniejsze. Obecnie, żadne grzyby pasujące do tej kolekcji nie zostały opisane jako występujące w Stanach Zjednoczonych.

source - www.sporeworks.com

---

Kapelusz: 15-35 mm średnicy. Wypukły do garbkowanego lub dzwonkowatego, równy lecz z półprzeźroczystymi żłobieniami gdy jest wilgotny, czasami z wiekiem w pewien sposób popękany. Nagi z płatowatymi, nieregularnymi krawędziami, lepkawy, ciemno brązowy do brązowawo żółtego, higrofaniczny, miąższ sprężysty, białawy i cienki w kapeluszu, barwi się na niebiesko w wyniku dotyku.
Blaszki: Przyrośnięte, ciemno brązowo fioletowe z białymi krawędziami.
Trzon: 50-80 x 1,5-2,5-4 mm. Równy, wydrążony, białawy do brązowawego lub czerwonawego, pokryty małymi białawymi jedwabistymi włóknami. Zasnówka to zanikające, cienkie, drobno, jedwabiste włókienka.
Zarodniki: 5-6-6,5-7,7 x 4,9-6,5-7 x 3,3-4 μ. Romboidalne lub kulistawe, z boku elipsoidalne, z krótkim wyrostkiem podstawnym i wąską porą rostkową.
Odcisk: W zrzucie purpurowo brązowy fiolet.
Siedlisko: Pojedynczy lub w małych grupach na glebach próchniczych lub błotnistych, w liściastych lasach ambrowcowo-dębowych na wysokości 500-1400 m.
Występowanie: Znany jedynie z lasów subtropikalnych Meksyku.
Sezon: Owocnikuje w miesiącach letnich - czerwiec sierpień.
Dozowanie: Nieznane.
Komentarz: Kapelusz, trzon i miąższ barwią się na zielono-niebiesko do czarnawego gdy zostaną uszkodzone. Gatunek ten został nazwany na cześć francuskiego mykologa Roger'a Heim'a, który wraz z dr Wasson'em prowadził ważne badania nad świętymi grzybami Meksyku.

source - www.mushroomjohn.org

---

Kapelusz: 0,8-1(1,9) cm szerokości. Stożkowy do wypukłego, czasem brodawkowaty. Powierzchnia gładka do suchej, drobno włókienkowo spękana. Brązowy do sepiowo brązowego, higrofaniczny, blaknie w czasie suszenia do żółtawego, czasem z niebieskawymi odcieniami. Miąższ biały, sinieje niebieskawo po zranieniu.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte, blaszki stają się purpurowo brązowe do brązowawo fioletowych po dojrzeniu zarodników.
Trzon: 30-80(110) mm długości 1-2,5 mm grubości. Cały równy, nieco wąski przy szczycie i zwężający się w długi pseudotrzon (pseudorhizę - podziemne przedłużenie trzonu - tłum.). Brązowawy lub niemal w tym samym kolorze co kapelusz, szybko niebieszczy, szczególnie od podstawy w górę. Powierzchnia pokryta wątłymi, włókienkowo kłaczkowatymi łatkami.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie purpurawo brązowe, lekko elipsoidalne z boku i lekko romboidalne z przodu, 5-6 na 3,3-4,9 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy 12-25 na 6-8,8 μ, gównie wrzecionowato brzuchate, kilka jest brzuchato dziobiastych ze skróconą szyjką. Cheilocystydy 13-23(27) na 5,5-7,7 μ w różnych formach, 7-11 na 1,5-2,5 μ, czasem nieregularnie rozwidlone.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Samotne do stadnych, często wzdłuż dróg, na ziemiach z dużą ilością piasku i gliny, oraz w otwartych lasach zdominowanych przez sosny, ambrowce i dęby. Znajdowany w czerwcu i lipcu w Chiapas i Veracruz w Meksyku.
Komentarz: Oceniony na podstawie gwałtownej reakcji niebieszczenia, Psilocybe herrerae jest prawdopodobnie aktywny, lecz nie był dotychczas analizowany. Długi pseudotrzon wyróżnia ten gatunek od większości innych. Patrz również Psilocybe wassoniorum, podobny makroskopicznie (z wyjątkiem długości pseudotrzonu), lecz pozbawiony pleurocystyd.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Psilocybe Hispanica jest nowym gatunkiem odkrytym w 1998 roku przez Ignacio Seral'a na hiszpańskich wzgórzach. Rosną w chłodniejszych temperaturach, widziano nawet jak rosną w śniegu. Grzyb ten znaleziono na końskich odchodach, niedaleko gromad Psilocybe Semilanceata (Łysiczka lancetowata). Odkrywca Psilocybe Hispanica skontaktował się z P. Stamets'em w październiku. Na nieszczęście harmonogram Stamets'a był przepełniony więc do Hiszpanii przyleciał włoski mykolog Giorgio Samorini, który przebadał grzyby i stwierdził, że jest to całkiem nowy gatunek, który zakwalifikował jako Psilocybe Hispanica. Grzyb ten zostanie przedstawiony w następnej książce Paul'a Stamets'a "Grzyby Psilocybowe Świata, część 2" (jestem pewien, że będzie to kolejna świetna książka Paul'a).
Obecnie posiadamy odciski tego gatunku, a wkrótce przygotujemy strzykawki. O ich potencji mówi się, że daje bardzo przyjemny wysoki lot, mocniejszy niż cubensis, ale słabszy niż azurescens, w przybliżeniu taki jak panaeolus.
I trochę informacji pochodzących od Ignacio na temat warunków uprawy.
Hispanica wyrasta z końskiego łajna w początku października, a kończy rosnąć na początku listopada, na wysokości 1700-2000 metrów. Szerokość geograficzna Hiszpanii czyni tę wartość istotną wskazówką. Woda w tych górach zmienia się w nocy w lód, mimo to Hispanica znosi bardzo dobrze niskie temperatury. W nocy temperatury są w granicach -5°C do +5°C, a w dzień +5°C do +20°C.
Nowe informacje z San Francisco z lutego 2000. Udało nam się wyhodować p. hispanicę. Nasz znajomy wybrał się do Raja aby uprawiać hispanicę. Co mnie zdziwiło to, że od momentu zaszczepienia do owocnikowania trzeba było czekać tylko trzy miesiące. Większość z nas zakładała, że nadwornym grządkom potrzeba będzie około roku. Wiadomość ta motywuje nas do dalszej uprawy tego grzyba.

---

Psilocybe hoogshagenii Heim sensu lato
= Psilocybe caerulipes var gastonii Singer
= Psilocybe zapotecorum Heim sensu Singer
= Psilocybe semperviva Heim and Callieux
Kapelusz: (0.7)1-2,5(3) cm szerokości. Stożkowy poprzez dzwonkowaty do wypukłego z wyraźną, powiększoną brodawką (do 4 mm długości). Powierzchnia nieco lepka gdy wilgotna, gładka, często pomarszczona w połowie dysku. Czerwonawo brązowy poprzez pomarańczowo brązowy do żółtawego, higrofaniczny, blaknie w czasie suszenia do słomkowego i sinieje na niebiesko lub niebiesko czarno.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do zbliżonego, kolor blado brązowy do kawowego, i ostatecznie w dojrzałości purpurowo czarny.
Trzon: (30)50-90(110) mm długości na 1-3 mm grubości. Równy do nieco pogrubionego w pobliżu podstawy, wygięty, czasem skręcony. Białawy do brązowawo czerwonego w pobliżu podstawy, łatwo sinieje niebieskawo do niebieskawo czarnego. Częściowa zasnówka cienko pajęczynowata, wątła, szybko zanikająca.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie purpurowo brązowe, romboidalne do lekko romboidalnych, (5)6,5-8(9,6) na 4-5,6 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe, rzadko dwu zarodnikowe. Pleurocystydy 16-36 na 8-12 μ, brzuchate do zgrubiałych, często nieregularne. Cheilocystydy (15)19-35 na 4,4-6,6 μ, butelkowate, zwężające się w długą szyjkę 1-3 μ, albo bardzo lub lekko główkowate przy szczycie.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Samotny do stadnego na błotno gliniastych ziemiach na subtropikalnych plantacjach kawy. Znajdywany w czerwcu i lipcu w Meksyku (Puebla, Oaxaca, i Chiapas) oraz w lutym w Argentynie. Odnotowywany również w Brazylii i Kolumbii.
Komentarz: Umiarkowanie aktywny. Okazy z Brazylii dostarczały 0,30% psilocybiny i 0,30% psylocyny (Stijve i de Meijer 1993). Odmiana tego grzyba, Psilocybe hoogshagenii Heim var. convexa Guzman jest jedynie nieco garbkowa, posiada wypukły kapelusz i jest konspecyficzna z Psilocybe semperviva Heim i Callieux. Odmiana ta jest najpowszechniejsza w stanie Puebla w Meksyku i w mniejszym stopniu w stanach Oaxaca i Hidalgo, owocnikuje od czerwca do sierpnia. Jeden z najniezwyklej wyglądających Psilocybe dotychczas odkrytych, grzyb ten jest dość mocny. Heim i Hofmann (1958) stwierdzili 0,6% psilocybiny i 0,1% psylocyny (jak Psilocybe semperviva Heim i Caillieux) w wyhodowanych okazach. Guzman (1983) donosił, że grzyb ten rośnie na wysokości 1000-1800 metrów (Argentyna) i jest powszechnie widziany przez hodowców kawy informujących o intensywnych wyspach pojawiających się jednocześnie i szybko zanikających. Patrz również Psilocybe brasiliensis.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Łysiczka stożkowata
Psilocybe inquilina (Fries ex Fries) Bresadola
= Psilocybe ecbola (Fries) Singer
Nieaktywny.

Kapelusz: (0,5)1-2 cm szerokości. Półkolisty do wypukłego, otwiera się od szeroko wypukłego poprzez prawie płaski do nieco garbkowanego. Czerwonawo brązowy poprzez ceglasto brązowy do jasno lub żółtawo brązowego, higrofaniczny, blaknący do słomkowego. Krawędź półprzeźroczyście żłobiona gdy wilgotna prawie na całej długości dysku od zdejmowalnej, żelatynowatej błonki, staje się nieprzejrzysty po wyschnięciu, i czasem przystrojony białawymi, kłaczkowatymi łuseczkami.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do nieco zbiegającego, blaszki czerwonawo brązowe do purpurowo szaro brązowych, z krawędziami w tym samym kolorze.
Trzon: 20-40 mm długości na 1,5-2 mm grubości. Równy, wygięty, wydrążony, białawy do czerwonawo brązowego, przystrojony białawymi do brązowych włókienkami skierowanymi ku podstawie, często posiadającej przyczepioną, białawą grzybnię. Częściowa zasnówka pajęczynowata, szybko zanikająca.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie purpurowo brązowe, 7-8,8(10) na 4,5-6,6 μ, lekko romboidalne do lekko elipsoidalnych z przodu, lekko elipsoidalne z boku. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy butelkowate do lekko butelkowatych, (15) 18-38 na 5-8 μ, z długą szyjką 2,5-3,8 μ szerokości.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Samotny do stadnego, powszechny na podłożu z łodyg traw na otwartych obszarach, okazjonalnie na butwiejących gałązkach lub żyznych glebach. Gatunek umiarkowany, Psilocybe inquilina jest szeroko rozpowszechniony, odnotowywany w Północnej Ameryce (Kalifornia, Oregon i Waszyngton), Południowej Ameryce (Argentyna, Chile i Urugwaj) i w Europie (Dania, Finlandia, Francja, Węgry, Szwecja i Szwajcaria). Niewątpliwie szerzej rozpowszechniony niż obecnie udokumentowano.
Komentarz: Nie określony jako aktywny. Często znajduję Psilocybe inquilina na jesieni, wyrastający u podnóża zbitych, butwiejących traw. Grzyby trudno zerwać bez przełamania trzonu lub wyrwania kępek martwej trawy z okazem. Cecha ta, w połączeniu z nieco zbiegającymi się blaszkami, wypukłym kapeluszem i mocno przeźroczyście żłobionymi krawędziami, wyróżnia ten gatunek makroskopicznie. Patrz również Psilocybe crobula (Łysiczka drobna) i Psilocybe montana.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 1-2,5 cm szerokości. Wypukły do szeroko wypukłego, czasem z szerokim garbkiem. Gładki, lepki gdy wilgotny od oddzielnej żelatynowej błony. Mętno szarawo ochrowo brązowy lub oliwkowy. Higrofaniczny, w czasie schnięcia ciemnieje i staje się słomiano brązowy. Barwi na niebiesko zielono.
Blaszki: Przyrośnięte, zbliżone do oddalonych, ciemno czekoladowo brązowe do purpurowo brązowych.
Trzon: 14-30 mm długości x 1-2 mm grubości. Równy do pofalowanego przy podstawie. Białawy do blado brązowawego i w przypadku zranienia barwiący na niebiesko.
Odcisk: Ciemno szarawo purpurowo brązowy.
Siedlisko: Pojedyncze do grupowych na końskim oborniku lub na glebach łąk lub pastwisk, bogatych w nawóz.
Występowanie: Waszyngton do Oregonu. Prawdopodobnie w Kolumbii Brytyjskiej, Kanada.
Sezon: Od lata do jesieni.
Dozowanie: Słaby do średnio aktywnego. 10 do 20 świeżych okazów.
Komentarz: Kolejny rzadki okaz z Pacific Northwest Stanów Zjednoczonych. Podobne gatunki, Psilocybe liniformans Guzmán i Bas var. liniformans są powszechne w Holandii.

source - www.mushroomjohn.org

---

Psilocybe luteonitens (Peck) Saccardo
= Stropharia umbonatescens (Peck) Saccardo
Kapelusz: 1-4 cm szerokości. Stożkowo dzwonkowaty z wyraźnym garbkiem, otwiera się od wypukłego przez szeroko wypukły do prawie płaskiego z, lub bez ostrego, niskiego garbka. Krawędź zdobiona delikatnymi białawymi szczątkami częściowej zasnówki. Żółtawy do blado ochrowo brązowego wzdłuż dysku. Powierzchnia lepka gdy wilgotna od zdejmowalnej, żelatynowatej błonki. Miąższ cienki, blady.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do nieco zbiegającego, blaszki rozmieszczone blisko, szerokie. Kolor na początku białawy, po czym szarawy, i ostatecznie purpurowo brązowy.
Trzon: 35-70 mm długości na 2-4 mm grubości. Równy i smukły. Blady do żółtawego, jaśniejszy niż kapelusz. Powierzchnia pudrowana ponad rejonem pierścienia, a poniżej początkowo pokryta drobnymi włókienkami, lecz często z wiekiem się wygładza. Częściowa zasnówka lekko błoniasta, kłaczkowata, pozostawia niewyraźną, ulotną strefę pierścieniową włókienek, jeśli w ogóle.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno purpurowo brązowe, lekko elipsoidalne do elipsoidalnych, 15-19(22) na 10-11 μ. Basidia (podstawki) dwu zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy 25-45 na 3-7 μ, cylindryczne do lekko butelkowatych z wygiętym, wydłużonym koniuszkiem.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Stadny na łajnie na jesieni w Pacific Northwest. Odnotowywany w Waszyngtonie, Oregonie, Idaho, Michigan i Nowym Jorku w lecie do wczesnej jesieni. Odnotowywany również w Meksyku, Europie i Azji.
Komentarz: Aktywność nieznana. Preferencje siedliskowe, wyraźne garbkowanie, żółtawy kapelusz i biała, błoniasta, częściowa zasnówka czynią ten gatunek łatwym do rozpoznania. Dodatkowo, resztki zasnówki zazwyczaj trzymają się bardziej kapelusza niż trzonu, szczególnie widoczne w młodości. Patrz również Psilocybe semiglobata (Łysiczka łajnowa (Pierścieniak półkulisty)) i Psilocybe fimetaria.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Psilocybe magnivelaris (Peck apud Harriman) Noordeloos
= Psilocybe percevalii (Berkeley i Broome) Orton
= Stropharia percevalii (Berkeley i Broome) Saccardo
= Stropharia magnivelaris Peck apud Harriman
Nieaktywny.

Kapelusz: 1,5-6 cm szerokości. Z tępym garbkiem, dzwonkowy do wypukłego, otwiera się od szeroko wypukłego do prawie płaskiego i często garbkowanego, z podniesioną na starość krawędzią. Powierzchnia lepka gdy wilgotna od cienkiej, żelatynowatej błonki, gładka, pokryta rozrzuconymi, białymi, kłaczkowatymi łuseczkami, zwiększającymi się w kierunku krawędzi. Blado szarawo żółty poprzez ochrowawy do brązowawo pomarańczowego, ciemniejszego w kierunku dysku, niezbyt silnie higrofaniczny.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do wciętego, blaszki szerokie, zbliżone, na początku blado białe, szybko szarawo brązowe i ostatecznie ciemno purpurawo brązowe z białawymi frędzlami na krawędzi.
Trzon: 50-85 mm długości na 4-7 mm grubości. Wydrążony, równy do powiększonego w kierunku wierzchołka i zwężający się u dołu. Biały do wyblakle żółtawego. Częściowa zasnówka błoniasta, pozostawiająca gruby błoniasty pierścień, często kloszowaty, mogący przerodzić się w strefę pierścieniową, poniżej której powierzchnia pokryta może być włókienkowatymi łatkami. Miąższ umiarkowanie gruby, jędrny, białawy, nie siniejący.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno purpurawo brązowe, gładkie, elipsoidalne 13-15 na 6-8 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy 33-44 na 4-5 μ, nieco zgrubiałe do lekko butelkowatych, z wydłużoną szyjką 3-4 μ grubości.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Rozproszone do stadnych, preferują gleby piaskowe, równiny aluwialne, i/lub gleby bogate w szczątki drzewne Salix (wierzba) i Almus(olcha). Znajdywane od maja do listopada w Stanach Zjednoczonych (Alaska, Waszyngton, Oregon, być może Kolorado), północnej Europie, i Wyspach Brytyjskich. Prawdopodobnie znacznie bardziej rozpowszechniony niż aktualnie wiadomo.
Komentarz: Nie aktywny, zdatność do spożycia nieznana. Dobrze wykształcony błoniasty pierścień, nie niebieszczący miąższ, niewielki rozmiar, i siedlisko, wszystko to daje wskazówki do jego identyfikacji. Grzyb ten jest podobny do Psilocybe squarrosa oraz Psilocybe thrausta, i może być z pewnością odróżniony dzięki długości cheilocystyd. Stropharia riparia generalnie podobna. Patrz również Psilocybe subaeruginascens.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Psilocybe mairei Singer
= Psilocybe maire Singer sensu Guzman
= Hypholoma cyanescens Maire
Kapelusz: 1,5-3,5 cm szerokości. Wypukły poprzez dzwonkowaty do stożkowo dzwonkowatego, otwiera się z wiekiem, lecz nie garbkowany. Powierzchnia lepka gdy wilgotna od zdejmowalnej, żelatynowatej błonki. Pomarańczowawo brązowy, staje się oliwkowo zabarwiony, higrofaniczny, suchy blaknie do żółtawo białego. Miąższ bursztynowy, sinieje niebieskawo po zranieniu.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte, blaszki blade na początku, szybko ciemnieją, stając się purpurawo brązowe z krawędziami, które pozostają białawe.
Trzon: 25-75 mm długości na 2-5 mm grubości. Równy do nieco powiększonego ku podstawie. Białawy do żółtawo białego, w miejscu zranienia sinieje niebieskawo. Powierzchnia oszroniona u góry i drobno włókienkowata u dołu, wypchana jedwabistym włóknem. Podstawa trzonu zdobiona grubymi, rozchodzącymi się promieniście ryzomorfami. Częściowa zasnówka pajęczynowata, biała, pozostawiająca na trzonie włókienkowate resztki.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno purpurawo brązowe, wydłużono elipsoidalne, 10-12(13,5) na 5,5-7 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne lub w pobliżu krawędzi blaszki. Cheilocystydy 30-40 na 6-8 μ. Różnorodnej formy: butelkowate, wrzecionowate, lub ampułkowate.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Znany jedynie z Północnej Afryki (Maroko i Algieria) od października do grudnia. Rośnie stadnie na glebach bogatych w szczątki drzewne, w lasach mieszanych z sosną (Pinus pinaster), jodłą (Abies pinsapo) i dębem (Quercus ilicis oraz Quercus pyrenaica. Identyfikacja kolekcji z Europy jako Psilocybe mairei jest wątpliwa, i nawiązując do Guzman'a (1983) był to prawdopodobnie Psilocybe serbica i pokrewne.
Komentarz: Prawdopodobnie mocny, sądząc po reakcji niebieszczenia, chociaż nie opublikowano żadnej analizy. Jest to jedyny rozkładający drewno, niebieszczący psilocybe odnotowany w Północnej Afryce. Przed rozszerzeniem Sahary, Północna Afryka cieszyła się wilgotnym klimatem i niewątpliwie gościła wiele więcej grzybów, od znanych obecnie. Może ciekawić, czy Psilocybe mairei jest ocalałą pozostałością po gatunku, który był kiedyś bardziej powszechny. Przypomniałem sobie sztukę naskalną z płaskowyżu Tassili w Północnej Algierii przedstawiającą pszczoło podobnego szamana doznającego stanu grzybowego, i uderzył mnie fakt, że to jedyny gatunek Psilocybe znany obecnie na tym obszarze. Biorąc pod uwagę, że w czasach, gdy żył artysta przez płaskowyż Tassili biegły rzeki, więc aluwialne równiny byłyby doskonałe do utrzymania takiego gatunku jak Psilocybe mairei. Czy mógł być to grzyb, którego używał artysta? Patrz również Psilocybe cyanescens, Psilocybe serbica i pokrewne.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 1,5-3,5 cm średnicy. Stożkowy do dzwonkowatego, otwiera się z wiekiem do szeroko wypukłego, zazwyczaj z wyraźnym garbkiem. Powierzchnia lepka do suchej. Żółtawo brązowa do pomarańczowawo brązowej, blaknąca podczas schnięcia, i jaśniejsza w kierunku krawędzi, która jest żłobiona gdy wilgotna. Miąższ białawy, sinieje zielonkawo niebiesko przy zranieniu.
Blaszki: Zbliżone, blado zielonkawo brązowe z krawędziami w tym samym kolorze.
Trzon: 30-60 mm długości na 2-4 mm grubości, równy, biały do brązowawego przy podstawie, z której promieniście rozchodzą się białe ryzomorfy. Częściowa zasnówka pajęczynowata, pozostawiająca włókienkowate resztki wzdłuż krawędzi kapelusza gdy jest młody, szybko zanikają, lecz nie formują na trzonie obręczy pierścieniowej. Powierzchnia drobno włókienkowata i jedwabista.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno purpurawo brązowe, elipsoidalne z boku, jajowate do lekko romboidalnych z przodu, (6,5)7,5-10 na 4,5-6,5 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy podobne do cheilocystyd, brzuchato dziobiaste do kończykowatych, 4-8 μ grubości, z prostą szyjką 2,5-4 μ długości. Cheilocystydy 18-26 na 6-9 μ brzuchato dziobiaste do kończykowatych, z krótką, prostą szyjką 3-5 μ długości.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Znajdywane jesienią, rozproszone do stadnych na butwiejącym drewnie i gałązkach (Nothofagus) w pobliżu jezior i terenów piknikowych w pobliżu Makarory w Nowej Zelandii (Jeziora Otago i Lodowiec Franz Josef). Przypuszczalnie szerzej rozpowszechniony.
Komentarz: Potencja nieznana lecz prawdopodobnie umiarkowanie aktywny, ujawnia reakcję niebieszczenia. Ten nowo opisany gatunek przez Johnston'a i Buchanan'a (1996) przypomina Psilocybe caerulipes, lecz obecność pleurocystyd i cheilocystyd o dłuższej szyjce wykreśla Psilocybe makarorae z tego taksonu. Warte uwagi jest to, że tych dwóch autorów pracujących przy tym grzybie, konsultuje się i jest opłacanych przez urzędników urzędu ochrony porządku publicznego, by pomóc w oskarżeniu pechowych zbieraczy. Patrz również Psilocybe australiana, Psilocybe eucalypta, Psilocybe subaeruginosa.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: (0,5)1-3(1,5) cm szerokości. Stożkowy, w dojrzałości otwiera się do dzwonkowatego i często garbkowanego. Gdy wilgotny, powierzchnia gładka, nieco żłobiona w pobliżu krawędzi, która jest często zdobiona drobnymi szczątkami częściowej zasnówki. Czerwonawo brązowy do brązowawo oliwkowego, higrofaniczny, blaknący do beżowego lub brudno żółtawo pomarańczowego od tarczy, od czasu do czasu z czarnawymi odcieniami. Miąższ blado brązowy, sinieje niebieskawo.
Blaszki: Zbliżone, blado brązowe do ciemno purpurawo brązowych, cienkie z białawymi krawędziami.
Trzon: 15-30 mm długości na 1-2 mm grubości. Równy do nieco powiększonego przy podstawie, z której promieniście rozchodzi się biała grzybnia. Żółtawy na początku, wkrótce z dojrzałością czerwonawo brązowy, często zachowuje białawe łaty w pobliżu podstawy. Miąższ czerwonawo brązowy, sinieje niebieskawo w miejscu zranienia. Częściowa zasnówka pajęczynowata, wątła, szybko zanika z wiekiem.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno purpurowo brązowe, lekko elipsoidalne z boku, romboidlane do lekko romboidalnych z przodu, 5-6,5(8) na 3,5-5,5 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne lub jedynie w pobliżu krawędzi blaszki. Cheilocystydy 12-17 na 4,5-5 μ, wrzecionowate brzuchate z wydłużonymi szyjkami, 3,3-5 na 1-2,5 μ.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Samotny do stadnego, rzadko wiązkowy, na glebach bogatych w szczątki drzewne, w próchnicy, i czasami na glebach gliniastych. Znajdywany wzdłuż szlaków, ocienionych nasypów i na plantacjach kawy. Odkryty przez dr Thiers'a na Florydzie (Highlands Hammock State Park). Odnotowany również na Jamajce, w Meksyku, i Boliwii.
Komentarz: Guzman et al. (1993) informuje, że gatunek ten jest aktywny, mimo, że nie przytacza żadnych analiz. Klasyczna reakcja niebieszczenia pozostawia trochę wątpliwości odnośnie aktywności, więc szacowanie potencji byłoby jedynie spekulatywne. Grzyb tej jest prawdopodobnie szeroko rozpowszechniony na większości obszarów Florydy, lecz nie jest rozpoznawany przez większość zbieraczy bardziej masywnego Psilocybe cubensis.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Łysiczka pomiotowa
Nieaktywny.

Kapelusz: 1-4 cm szerokości. Dzwonkowato półkolisty poprzez wypukły do szeroko wypukłego, i czasem nieco garbkowanego, ostatecznie, z wiekiem otwiera się do płaskiego. Krawędź przeźroczyście żłobiona gdy wilgotny i często obwieszona szczątkami cienkiej, częściowej zasnówki. Cynamonowo brązowy do sino brązowego gdy wilgotny, blaknie do ochrowego lub żółtawo brązowego, pozostając ciemniejszym na dysku. Powierzchnia gładka, zwilżona do lekko lepkiej tylko gdy wilgotna.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do nieco zbiegającego, rozmieszczone blisko lub szeroko. Żółtawe na początku, ciemniejące wraz z dojrzewaniem zarodników do ciemno brązowego.
Trzon: 20-40 mm długości na 1-3 mm grubości. Blado żółtawe do bladych. Powierzchnia pokryta drobnymi, suchymi włókienkami. Miąższ wypchany włóknistym miękiszem, twardy, lecz szybko staje się wydrążony. Częściowa zasnówka lekko błoniasta, zanikająca, szybko przeradza się w pierścieniową strefę włókienek w środkowo dolnych rejonach trzonu, zazwyczaj pociemniałych od zarodników.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie purpurowo brązowe, lekko elipsoidalne, 10-14 na 7-9 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy 20-33 na 6,6-8,8 μ, wrzecionowato brzuchate do lekko butelkowatych z krótką szyjką 3,3-4,4 μ grubości.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Rozproszone do licznych na łajnie. Odnotowane w Kalifornii, Oregonie, Waszyngtonie i północno Środkowym Zachodzie Stanów Zjednoczonych. Szeroko rozpowszechniony po świecie, grzyb ten był zbierany w Kanadzie, Europie, dawnym ZSRR i Japonii. Psilocybe merdaria jest prawdopodobnie znacznie bardziej rozpowszechniony niż sygnalizuje obecnie literatura. Preferuje strefę umiarkowaną.
Komentarz: Nie określony jako aktywny; brak dostatecznych badań na chemiczną zawartość. W strefach umiarkowanych Psilocybe merdaria jest powszechnym mieszkańcem łajna wraz z Psilocybe semiglobata (Łysiczka łajnowa (Pierścieniak półkulisty)) i Psilocybe papilionaceus. Pierścień jest typowo ulokowany w niższych rejonach trzonu, lub w połowie wysokości, ale nie u góry. Gatunek ten jest w zasadzie identyczny z Psilocybe moelleri który ma większe zarodniki: 13-14(16) na 7-8 μ. Patrz również Psilocybe coprophila oraz Psilocybe subviscida (Łysiczka ciemnobrązowa).

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Psilocybe mexicana rosną samotnie oraz grupowo na łąkach, często na końskich pastwiskach i na ziemiach bogatych w nawóz. Najczęściej spotykane na wysokościach 1000-1800 m. Rosną od Czerwca do Września w podzwrotnikowej części Meksyku. Przez lata były bardzo poszukiwane ze względu na swoją zdolność do wytwarzania sklerocji.
Dwa meksykańskie gatunki, które oferujemy zostały wprowadzone do obiegu przez Sporeworks.

Na sterylizowanych nasionach traw, na ryżu i na ziarnach prosa, odmiana "A" produkuje sklerocję - stwardniałą strukturę grzybni zawierającą psylocybinę i psylocynę. Zazwyczaj sklerocja rozwija się przez okres około trzech miesięcy od momentu zaszczepienia. Po tym czasie można ją zebrać.
Produkcja grzybów jest ograniczona i można zebrać tylko kilka sztuk. Dzieje się tak, ponieważ dużo sklerocji formuje się również na tackach w warstwie ziemi okrywającej warstwę zagrzybnionych nasion trawy. Jeśli zainteresowany jesteś uzyskaniem grzybów z gatunku Psilocybe Mexicana proponujemy zapoznanie się z odmianą "B".

Odmiana "B" nie produkuje sklerocji w nieokrytych substratach, tylko w okrywającej warstwie tacek. Wydaje obfite rzuty grzybów.

Na pożywce z agaru grzybnia odmiany "A" formuje typowe kręgi sklerocji. Sklerocję można zasadzić i grzyby będą rosły bezpośrednio z niej.

W słoikach ze 110g nasion trawy i ze 180ml wody w ciągu trzech miesięcy powstaje średnio 90g świeżej masy sklerocji. Sklerocję można też uprawiać w torbach autoklawowych.

Eksperymenty jeszcze nie ustaliły optymalnego składu substratu do uprawy sklerocji, na razie wiemy że dobre są nasiona traw, proso i ryż. Niewątpliwie jest więcej substratów, na których sklerocja rozwija się lepiej niż na tych trzech.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Sterylizowane nasiona traw, proso, ryż
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 24-27°C / 22-24°C

Psilocybe mexicana rosną samotnie oraz grupowo na łąkach, często na końskich pastwiskach i na ziemiach bogatych w nawóz. Najczęściej spotykane na wysokościach 1000-1800 m. Rosną od Czerwca do Września w podzwrotnikowej części Meksyku. Przez lata był bardzo poszukiwany ze względu na swoją zdolność do wytwarzania sklerocji.
Dwa meksykańskie gatunki, które oferujemy zostały wprowadzone do obiegu przez Sporeworks.

Odmiana ta wydaje obfitą ilość grzybów i sklerocji na przykrytych substratach nasion trawy. Odmiana nie produkuje sklerocji In Vitro. Jeśli chcesz uprawiać sklerocję In Vitro sugerujemy zapoznać się z odmianą "A". Odmiana "A" produkuje dużo sklerocji na nieprzykrytych substratach ale wydaje mało grzybów.

Grzyb ten jest słabym reproduktorem, aby otrzymać dobre zarodniki sugerujemy odczekać dopóki kapelusze nie wywiną się kompletnie ku górze.

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
Sterylizowane nasiona traw, proso, ryż
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 24-27°C / 22-24°C

Kapelusz: 2,5-3,5-7 cm wszerz, półokrągły lub stożkowy w okresie młodości, krawędź przyczepiona do trzonu przez przedłużenie zasnówki, zmienia się w półokrągło płaski, bardzo rozwarty stożek, rozszerzony dzwonkowaty lub stożkowy, a krawędzie stają się nieco łagodnie faliste. Krawędź pożłobiona w czasie, gdy jest wilgotna. Silnie higrofaniczny i kruchy z oddzielającą się błonką. Czasami niebieskawy do niebieskawo zielonego z niebieskimi plamkami po środku kapelusza. Ciemno brązowy, gdy wilgotny, przechodzący do żółtawo ochrowego lub żółto brązowego, z niebieskawymi odcieniami.
Blaszki: Cienkie, blisko rozmieszczone, przyrośnięte, nie zbiegające się, ścisłe w młodości rozszerzają się z wiekiem (wybrzuszone). Brązowe i ciemne, gdy są dojrzałe, z szarymi odcieniami i białymi krawędziami.
Trzon: 5-9-12 x 0,15-0,2-0,3-0,4 cm, walcowaty, często z nieco szorstką powierzchnią, zazwyczaj chudy, rzadko solidny, krótki, wyraźnie zakrzywiony i nie powiększony przy podstawie. Z częściowymi pozostałościami zasnówki tworzącej włóknistą strefę pierścieniową. Białawe ryzomorfy u podstawy wgryzają się w szczątki drzewne. Białawe lub zbrudzono białe, cały trzon w rzadkich, niebiesko zielonych odcieniach.
Zarodniki: 10-11-13,5-14,8 x 6-6,2-7,0-7-8 μ. Brązowe, elipsoidalne, szeroko elipsoidalne lub wydłużone i nieco w kształcie cytryny.
Odcisk: Purpurowo brązowy.
Siedlisko: W grupach na szczątkach drzewnych, w lasach liściastych lub mieszanych, w trawach na szczątkach drzewnych, na glebach i podszyciu pokrzyw i jeżyn, często w okolicy zakłóconej ludzkim wpływem, z nagromadzonymi odpadami drzewnymi.
Występowanie: Obecność odnotowano jedynie w pięciu odrębnych miejscowościach Republiki Czeskiej, 230-700 m nad poziomem morza.
Sezon: Późny wrzesień do końca października, lub połowy grudnia, w zależności od ciepłoty miesięcy jesiennych.
Dozowanie: Obecnie nieznane.
Komentarz: Zgodnie z autorem, grzyb pachnie słodko i pikantnie, nie mącznie, a w smaku jest raczej gorzki. Dziewięć okazów tego grzyba z miejscowości w Republice Czeskiej zostało przeanalizowane pod kątem zawartości psylocyny/psilocybiny i wykazały wysoką koncentrację psylocyny w porównaniu do niskiej zawartości psilocybiny. Wyższa koncentracja pochodnych indolu została stwierdzona w owocnikach pozyskanych z niższych wysokości. Jest to trzeci niebieszczący Psilocybe opisany w Republice Czeskiej.

source - www.mushroomjohn.org

---

Psilocybe muliericula Singer and Smith
= Psilocybe wassonii Heim
= Psilocybe mexicana var. brevispora Heim
Kapelusz: 0,5-4(5) cm szerokości. Stożkowy do stożkowo-dzwonkowatego, otwiera się od wypukłego poprzez szeroko wypukły do niemal płaskiego, często pofałdowany i z garbkiem. Powierzchnia gładka, półprzeźroczysto żłobiona wzdłuż krawędzi. Czerwonawo brązowy do winowo brązowego, higrofaniczny, blaknący po wyschnięciu do blado pomarańczowo jasno brązowego od środka ku krawędzi, która często jest zabarwiona niebieskawo zielono. Miąższ białawy, natychmiast sinieje niebieskawo w miejscu zranienia.
Blaszki: Zbliżone do zatokowato wyciętych, blisko rozmieszczone, blado różowawo brązowe, stają się ciemno czekoladowo brązowe wraz z dojrzeniem zarodników, z podobnie zabarwionymi, lub bledszymi krawędziami.
Trzon: 20-60(100) mm długości na 2-7 mm grubości. Równy poszerzający się ku górze, pokryty drobnymi włókienkowymi szczątkami zasnówki, szczególnie w młodości, gładki z wiekiem. Blado różowawo biały, sinieje niebieskawo w miejscu zranienia. Częściowa zasnówka misternie pajęczynowata, pozostawiająca wątłe łatki, szybko zanikających włókienek. Miąższ różowawo brązowy, twardy, wydrążony, szybko sinieje niebieskawo w miejscu dotyku.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno winno brązowe, lekko elipsoidalne do elipsoidalno jajowatych, 6-9,9 na 3,8-4 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy 16-24 na 3,5-6 μ, lekko butelkowate z wydłużoną szyjką, 1,5-3 μ grubości, czasem rozwidlone lub kończykowate.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Stadne do wiązkowych na glebach błotnistych i bagiennych na ścianach wąwozów w lasach jodłowych (Abies) i sosnowych (Pinus). Znajdowany w sierpniu do września w Meksyku (stan Meksyku).
Komentarz: Silnie aktywny, sądząc po sile reakcji niebieszczenia. Nazwa Psilocybe wassoni została uprzedzona przez Smith'a i Singer'a 24 dni przed publikacją dzieła Heim'a i Wasson'a (1958), i biorąc pod uwagę międzynarodowe zasady regulujące nazewnictwem, przewodniczy pierwsza opublikowana nazwa. Ponieważ wiele meksykańskich kontaktów zapewnili Singer'owi, w dobrej wierze Heim i Wasson, wydarzenie to stworzyło między dwiema szkołami mikologów rozłam nie ustający przez kilka dekad. Heim i Hoffmann (1958) stwierdzili 0,02% psilocybiny i 0,01% psylocyny w siedmio miesięcznych okazach. Niewątpliwie, świeże okazy są o wiele rzędów wielkości mocniejsze.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 1 do 4-6 cm średnicy rozwarto stożkowy do półkolistego, następnie wypukły do szeroko wypukłego, czasami z garbkiem i nie higrofaniczny. Na początku żółtawy to zbrudzonego białego. Nieznacznie niebieszczy wzdłuż zewnętrznej krawędzi kapelusza.
Blaszki: Na początku płowożółte potem ciemne purpurowo brązowe z białymi krawędziami.
Trzon: 4-12 x 0.2-1 cm. Na początku powiększony przy kapeluszu a u dojrzałych okazów przy podstawie. Gładki, suchy, biały i zawsze wygięty. Wydrążony, z łatwością barwi na niebiesko-zielono przy dotyku, częściowo przy podstawie trzonu.
Zarodniki: 10-12-15 x 7-8,5-9,4 μ.
Odcisk: Ciemno fioletowy.
Siedlisko: Pojedynczo na glebach pastwisk bogato nawożonych łajnem, lecz nie bezpośrednio na łajnie.
Występowanie: Znany jedynie z typowych lokacji.
Sezon: Styczeń.
Dozowanie: Obecnie nieznane.
Komentarz: Badany materiał przybył z Natal, między Volksrust a Bristolem w Południowej Afryce z wysokości 1500 metrów gdzie rósł przy chacie O'Neil'a. Gartz przedstawił ten nowy gatunek światu w 1994 na Zebraniu Minds Symposium w Chapman University w Orange County, Los Angeles, California.
Druga kolekcja została odkryta przez Derek'a Reid'a i Albert'a Eicker'a również w tym samym okręgu co kolekcja oryginalna, lecz tym razem było to 250 km od tej pierwszej lokalizacji. Nowa kolekcja została znaleziona 25 marca 1998 na prerii Kwa-Zulu Drakensburg, w Hlalanathi Drakensburg Resort, Royal Natal National Park, Bergville District.

source - www.mushroomjohn.org

---

Odmiana Bethany
Kapelusz: 10-45 mm średnicy, brązowy z lepką powierzchnią gdy wilgotny, schnie od blado niebieskawo szarego do białego.
Trzon: 25-90 mm, biały do płowożółtego z wyraźnym lecz wątłym błoniastym pierścieniem, podstawa z grubymi, białymi ryzomorfami uporczywie przyczepiona do substratu.
Blaszki: Przyłączenie lekko przyrośnięte, blaszki brązowawe.
Zarodniki: 8-10 na 6-7 μ, lekko romboidalne do romboidalnych.
Klimat: Umiarkowany.
Siedlisko: Kłody i szczątki twardego drzewa.
Komentarz: Poprzednio błędnie zidentyfikowany jako Psilocybe caerulipes. Bliższa analiza ukazuje, że kolekcja Bethany jest najprawdopodobniej Psilocybe ovoideocystidiata, co zgadza się z identyfikacją zaproponowaną przez eksperta Psilocybe, Gaston'a Guzman'a. Psilocybe ovoideocystidiata znany jest jedynie z Ohio, Pensylwanii i Zachodniej Virginii.
Był to jedyny dostarczany przez nas gatunek, który nie został oceniony bezpośrednio przez nasz zespół. Naszą strategią jest nie akceptowanie zarodników z zewnętrznych źródeł celem zachowania ścisłej kontroli jakości i poprawnej identyfikacji. W związku z tym, że był rzadki i posiadał wyjątkową dokumentację próbek zrobiliśmy wyjątek. Niestety, bez rzeczywistych okazów do zbadania, zespół błędnie zidentyfikował gatunek. W tym czasie nie zdawaliśmy sobie sprawy z istnienia nowo opisanego Psilocybe ovoideocystidiata i przeprowadziliśmy naszą identyfikację bazując głównie na lokalizacji początkowej kolekcji. Nie mogliśmy wiedzieć, że na obszarze poprzednio znanym jedynie z pojedyńczego, tubylczego i aktywnego Psilocybe, dzielącego te same siedlisko może być znaleziony jeszcze jeden gatunek.
Patrz również Psilocybe subaeruginascens, jego bliski krewny.

source - www.sporeworks.com

---

Nieaktywny.

Do niedawna Psilocybe violacea i Psilocybe pseudobullacea.

Kapelusz: 10-25 mm średnicy, półkolisty do wypukłego, w miarę rozwoju zasadniczo wypukły z wiekiem płaski. Żółty do bardzo jasnobrązowego, często odbarwiającego się purpurą w czasie zrzutu zarodników. W czasie gdy wilgotny, powierzchnia lepka, pokryta żelatynową warstewką, po wyschnięciu gładka.
Blaszki: Przyrośnięte. U młodych owocników szarawo zabarwione, stają się prawie czarne u dojrzałych.
Zarodniki: Ciemno fioletowawo brązowe, elipsoidalnawe, 10 na 6 μ, na 4-zarodnikowej podstawce (basidia).
Siedlisko: Łajno bydlęce.
Klimat: Podzwrotnikowy.
Pochodzenie odmiany: Suphanburi i Koh Samui, Thailand. Kolekcja John Allen. (odmiana ze Sporeworks)
Komentarz: Plenny nie niebieszczący się, nie halucynogenny gatunek Psilocybe łatwo i szybko owocnikujący na substratach szerokiego asortymentu. Zarodniki tego gatunku mogą wydać grzyby na podłożu agarowym w czasie zaledwie siedmiu dni i temperaturze 26°C. Przekolonizowanie i stres w kulturze laboratoryjnej często przyczyniają się do wzrostu kolejnych grzybów na trzonach starszych egzemplarzy. Prawdopodobnie, poprzednia nazwa "violacea" została nadana ze względu na fioletowe zabarwienie pierwotnego zbioru. W rzeczywistości zabarwienie pochodziło ze zrzutu fioletowych zarodników znajdujących się na jasnych kapeluszach, a nie z samych kapeluszy. Materiał typowej kolekcji został zdeponowany w Chulalongkorn University Herbarium w Bangkoku. Do niedawna identyfikowany przez Gaston'a Guzman'a jako Psilocybe pseudobullacea.
Znajdowany na łajnie bawołu domowego (bawół wodny) i łajnie bydlęcym na polach ryżowych, często z występującym w pobliżu Psilocybe cubensis. Obecna nazwa to Psilocybe Pegleriana (dzięki informacji John W. Allen'a - tłum.).

source - www.sporeworks.com

---

Kapelusz: 0,5-2(3) cm szerokości. Tępo stożkowy, z wiekiem staje się stożkowo dzwonkowaty. Krawędź przeźroczyście żłobiona, a u młodych osobników na ogół nie podwinięta. Kasztanowo brązowy gdy wilgotny, po czym ciemno wyblakle żółty do blado żółtego po wyschnięciu (higrofaniczny), często z bladą smugą wzdłuż krawędzi, i często zabarwiony oliwkowo zielonymi łatami. Powierzchnia gładka, lepka gdy wilgotna od zdejmowalnej, żelatynowatej błonki. Miąższ cienki, giętki, i bardziej lub mniej w kolorze kapelusza.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do zbliżonego, ostatecznie odłączne, blaszki rozmieszczone blisko, wąskie do umiarkowanie szerokich. Kolor matowo cynamonowo brązowy, ciemniejący wraz z dojrzeniem zarodników.
Trzon: 60-80 mm długości na 1-2,5 mm grubości. Równy powyżej, i nieco powiększony u podstawy. Powierzchnia pokryta przylegającymi, szarawymi włókienkami, a przy wierzchołku pudrowana. Białawy poprzez blady do szarawego, brązowiejący ku podstawie, z wiekiem lub w miejscu stłuczenia niebiesko zielony. Miąższ wypchany twardym włóknem. Częściowa zasnówka cienka do niewyraźnej lub nieobecna.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie purpurowo brązowe, lekko elipsoidalne do lekko jajowatych, 9-13 na 5-7 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy 17-36 na 4-7,5 μ, wrzecionowate do lancetowato kształtnych z wydłużoną szyjką 1,5-2 μ grubości.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Pojedynczy, stadny do wiązkowanego na dobrze zbutwiałym substracie iglastym, na mierzwie, lub na glebach bogatych w ligninę. Często widziany wzdłuż dróg w lasach iglastych i wzdłuż opuszczonych szlaków wyrębniczych, które aktywnie są przejmowane przez olchy i jodły. Znajdywany w połowie lub późną jesienią do wczesnej zimy na obszarze Pacific Northwest i Północnej Kalifornii.
Komentarz: Aktywny, choć stosunkowo słaby, zawiera do 0,41% psilocybiny, brak psylocyny i 0,04% baeocystyny, jak informuje Beug i Bigwood (1982b) oraz Repke et al. (1977). Psilocybe pelliculosa jest niemal identyczny z Psilocybe silvatica i jest od niego odróżniany długością zarodników. Stożkowy kapelusz, stadna natura owocników, włókienkowate łatki na trzonach i reakcja niebieszczenia przy podstawie trzonu są najbardziej charakterystycznymi cechami tego gatunku. Patrz również Psilocybe silvatica i Psilocybe washingtonensis. Grzyb ten posiada ogólne podobieństwo, szczególnie z dystansu do Hypholoma dispersum (=Naematoloma dispersum). Gdy moje dzieci uczyły się chodzić, zabierałem je na grzyby w Olympic Peninsula. Na jednej listopadowej wycieczce, po zaparkowaniu samochodu, przeszliśmy się opuszczoną drogą wyrębniczą. Drogą schodziło dwóch wekowych grzybiarzy (grzybów jadalnych). Gdy zapytałem, czy tam wyżej znaleźli jakieś dobre grzyby, odpowiedzieli "Nic interesującego". Mniej niż pięćdziesiąt jardów dalej znaleźliśmy kilka tysięcy Psilocybe pelliculosa. Zagon wyglądał jak dobrze zorganizowana armia grzybów, dumnych i z podniesionymi głowami. Wekowi grzybiarze przeszli dokładnie przez multum, nieświadomi potencjału doświadczenia zmieniającego życie.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

Opis 2
Często mylone z Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata) rosnącą na pastwiskach, mają wyraźnie inną wypustkę na kapeluszach. Psilocybe pelliculosa jest małym, słabo aktywnym grzybem rosnącym na dobrze przegniłym podłożu lasu iglastego, w ściółce, lub w zasobnych w celulozę ziemiach. Można go znaleźć od połowy jesieni do wczesnej zimy w Pacific Northwest i w północnej Kaliforni. Prawe zdjęcie pokazuje oddzielającą się śluzowatą warstewkę. Właściwość ta jest pomocna przy odróżnianiu Psilocybe pelliculosa od Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata) i innych podobnych grzybów.

---

Psilocybe physaloides (Bull. ex. Merat) Quelet
= Psilocybe caespitosa Murrill
Kapelusz: 0,5-2,5 cm. Wypukły do nieco lekko garbkowanego na początku, szybko otwiera się w szeroko wypukły do prawie płaskiego, często z pofałdowaną krawędzią i lekkim garbkiem. Powierzchnia gładka, lepka gdy wilgotna oraz półprzeźroczyście żłobiona wzdłuż krawędzi, która może być zdobiona włókienkowatymi szczątkami częściowej zasnówki. Kasztanowo brązowy do czerwonawo brązowego, jaśniejszy przy krawędzi, higrofaniczny, blaknący po wyschnięciu do słomkowo żółtego lub wyblakle żółtego.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do zbliżonego, lub zatokowo wycięte. Spłowiały winno brązowy, staje się purpurawo brązowy wraz z dojrzałością zarodników.
Trzon: 15-50 mm długości na 1-1,5 mm grubości, charakterystycznie powiększony w kierunku wierzchołka, po czym zwężony, i powiększony przy podstawie. Sztywny, wydrążony, i pokryty łatkami drobnych szarawych włókienek, ciemniejących ku górze. Częściowa zasnówka pajęczynowata, niszczejąca z wiekiem i pozostawiająca resztki.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie fioletowo czarno brązowe, lekko romboidalne z przodu, lekko elipsoidalne z boku, 6-8 na 4-5,5 μ. Blado żółtawo brązowe do jasno brązowych wraz z dojrzałością zarodników. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy 16-28(33) na 4-7 μ, wrzecionowate do lekko butelkowatych z krótkimi szyjkami 3,3-4,4 μ grubości.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Samotny do stadnego, czasem nieco wiązkowy na poruszonych glebach, glebach bogatych w szczątki drzewne, często na powierzchniach pól leśnych (iglastych). Powszechny w Europie, odnotowywany również w Kanadzie, Grenlandii, i północnych Stanach Zjednoczonych, włączając Alaskę. Grzyb ten był zbierany tak daleko na południe, że aż po Santa Barbarę. Często owocnikuje latem do wczesnej jesieni.
Komentarz: Nie wiadomo by był aktywny; jeszcze nie analizowany. Srebrzysta pochwa włókienek od ciemniejącej podstawy jest cechą, która wyróżnia ten grzyb, a przypomina Psilocybe crobula (Łysiczka drobna), Psilocybe inquilina (Łysiczka stożkowata) i w mniejszym stopniu Psilocybe montana.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Łysiczka zielono niebieska
Psilocybe pseudocyanea (Desmazieres: Fries) Noordeloos
= Stropharia pseudocyanea (Desmazieres) Morgan
= Stropharia albocyanea (Desmazieres) Quelet
Kapelusz: 1-3 cm, stożkowo wypukły, otwiera się do wydatnie garbkowanego, białawy z błękitnymi do niebieskawo zielonymi odcieniami, blaknie do słomkowego lub kremowego. Powierzchnia lepka od zdejmowalnej, żelatynowatej błonki. Krawędź zdobiona resztkami częściowej zasnówki. Miąższ niebieskawo zielony, blaknący do błękitnego, po czym blado niebieskawo zielony i ostatecznie słomkowy.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte, blado płowe do purpurowawych, z ząbkowanymi krawędziami.
Trzon: 35-70 mm długości na 2-5 mm grubości, równy, cienki, wygięty, niebieskawo zielony do błękitno niebieskiego do słomkowego, miękki, łatwo łamliwy, kłaczkowato oszroniony, szczególnie w kierunku wierzchołka. Częściowa błoniasta zasnówka, pozostawiająca błoniasty pierścień, degradowalny do strefy pierścieniowej.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie purpurawo brązowe, elipsoidalne, 7-9 na 4-5 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Cheilocystydy główkowato zgrubiałe do główkowato butelkowatych, 24-44 na 4-8 μ na 4-5 przy wierzchołku gdy zwężane, lub 6-12 μ gdy wydęte.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Preferuje wysokie trawy na terenach podmokłych, moczarach, i łąkach, lub wysokie krzewy wzdłuż szlaków na terenach polno leśnych. Znany z Wysp Brytyjskich, większości północnej Europy, oraz Pacific Northwest. Prawdopodobnie występuje znacznie szerzej.
Komentarz: Aktywność nieznana. Dlatego doradzana jest ostrożność. Psilocybe pseudocyanea jest blisko spokrewniona z Psilocybe aeruginosa (Łysiczka niebieskozielona/grynszpanowa) oraz Psilocybe caerulea (Łysiczka niebieskawa). Wszystkie z tych gatunków zostały formalnie umieszczone w rodzaju Stropharia lecz niedawno przeniesione do Psilocybe przez Noordeloos'a (1995). Mniejsze zarodniki, miękki trzon, i podmokłe siedliska są klasycznymi cechami. Jadalność tego gatunku nie jest dobrze udokumentowana. Niebieskawy kolor i jego bliski związek taksonomiczny z gatunkami aktywnymi czyni Psilocybe pseudocyanea potencjalnie aktywnym kandydatem. Jednakże, zawsze zalecana jest ostrożność przy tych mniej przebadanych gatunkach nie posiadających doświadczeniowej historii.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 1-3,5 cm szerokości. Na początku nieco półkolisty, szybko otwiera się do wypukłego, po czym staje się szeroko wypukły do płaskiego, bez garbka. Krawędź na początku podwinięta i zazwyczaj nie wyraźnie pofałdowana; półprzeźroczyście żłobiony gdy wilgotny. Blado słomkowo żółty i często z brązowawymi lub płowymi odcieniami, schnąc staje się bardziej szarawy. Sinieje niebieskawo w wyniku dotknięcia lub poruszenia. Powierzchnia gładka, z wiekiem staje się nieco marszczona i lepka gdy wilgotna. Miąższ białawy.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte, blaszki cienkie, umiarkowanie szerokie do powiększonych na środku. Wraz z dojrzałością stają się bardzo ciemno kasztanowo brązowe, i zazwyczaj nieco cętkowane, z krawędziami pozostającymi białawymi.
Trzon: 20-35(45) mm długości na 1-2,5 mm grubości. Łamliwy, twardy i włókienkowaty. Nieco powiększony przy wierzchołku i kloszowaty przy podstawie, która często jest wyposażona w ryzomorfy. Żółtawo płowy, schnie do wyraźnie szarawo żółtego, zaczyna sinieć w miejscu zranienia. Częściowa zasnówka pajęczynowata, zanikająca i szybko znikająca.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie purpurawo brązowe do czarnych, elipsoidalne do lekko jajowatych z boku i z przodu, niektóre zarodniki w kształcie mango, 8-14(16) na 6-8,8 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy obecne, 12-35 na 9-15 μ, bardzo charakterystyczne ze względu na swe spuchnięte wierzchołki, jak u Psilocybe cubensis i Psilocybe cyanescens. Cheilocystydy 18-36 na 5,5-10 μ, wrzecionowato ampułkowate z powiększoną szyjką, 2-3,3 μ grubości.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Rośnie na glebach piaskowych, szczególnie w wymywiskach strumieniowych, i w substracie ze zbutwiałego drewna olchy, brzozy, jodły i świerku, późnym latem i na jesieni. Odnotowany w Quebec'u, a dokładniej w dolinie rzeki Jacques Cartier.
Komentarz: Umiarkowanie aktywny zgodnie z Ola'h i Heim (1967). Psilocybe quebecensis jest klasycznym gatunkiem równin zalewiskowych i jest prawdopodobnie znacznie bardziej rozpowszechniony niż obecnie się relacjonuje. Gatunek ten nie jest dobrze znany mieszkańcom Quebec'u, i podejrzewam, że przystosowane kolonie mogą być bez trudu zakładane przez tych, którzy życzą sobie mieć Psilocybe quebecensis rosnący na swoim podwórku. Patrz również Psilocybe caerulipes i Psilocybe baeocystis.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 7 do 1,5 cm. Wypukły do stożkowo wypukłego do dzwonkowatego, często z garbkiem z małą brodawką. Półprzeźroczysty gdy wilgotny, z oddzielaną błonką, w młodości pożłobiona krawędź. Higrofaniczny w miarę wysychania przechodzi w kolor słomkowo żółty.
Blaszki: Przyrośnięte, w kolorze gliniastym, potem fioletowawo brązowe do czekoladowo fioletowych z białawymi krawędziami.
Trzon: 40 do 60 mm długości na 1-2 mm grubości. Białawy do żółtawego i pokrytego włókienkami. Powiększony u podstawy. Częściowa zasnówka pozostawia wyraźną włóknistą strefę pierścieniową, która wkrótce zanika.
Zarodniki: 9,3-13 x 5-7 μ. Cztero zarodnikowe podstawki (basidia).
Odcisk: Czekoladowy do purpurowo brązowego.
Siedlisko: Rośnie na dobrze naobornikowanych glebach gliniasto podobnych, na polach ryżowych i otwartych terenach trawiastych.
Występowanie: Wyspa Koh Samui w zatoce tajlandzkiej i tereny otaczające.
Sezon: Późny maj do września i prawdopodobnie w październiku.
Dozowanie: 15-20 świeżych grzybów.
Komentarz: Grzyb ten został jak na razie znaleziony cztery razy, owocnikujący na polach ryżowych w dwóch miejscach Wysp Koh Samui w Zatoce Tailandzkiej. Pierwszy raz w 1991 roku przez John'a W. Allen'a na polach ryżowych niedaleko muzułmańskiej wioski Ban Hua Thanon, na Koh Samui. Druga kolekcja została zebrana dziesięć lat później z Chief'em Ill Eagle, Travis'em Canady, Nataya'ą and Mike'em Acevedo, około sto metrów wcześniej niż kolekcja znaleziona dziesięć lat wcześniej. W 2003 roku, John W. Allen znalazł osiem okazów w drugim miejscu, kilka mil w dół drogi na polach ryżowych Na Muang, na Koh Samui. I ponownie w 2004 roku, wiele kolekcji zostało zebranych z tego samego pola w czasie dwóch oddzielnych owocnikowań w czerwcu i lipcu 2004. Owocnikowanie gatunku trwa od 5 do 7 dni, po czym znikają z pól. Bardzo prawdopodobne, że gatunek ten owocnikuje w innych miejscach południowej Tajlandi i prawdopodobnie Malezji. Nie tak jak napisano na www.petfungus.com, że we wschodnim Oregonie. Gatunek ten jest blisko spokrewniony z Psilocybe mexicana Heim i makroskopijnie podobny jest do Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata) i jest pierwszym gatunkiem znalezionym poza Meksykiem bezpośrednio spokrewnionym z Psilocybe mexicana Heim, który ceremonialnie wykorzystywany jest przez rdzennych mieszkańców Mezoameryki.

source - www.mushroomjohn.org

---

Łysiczka łajnowa (Pierścieniak półkulisty)
Psilocybe semiglobata (Batsch: Fries) Noordeloos
= Stropharia semiglobata (Fries) Quelet
Nieaktywny.

Kapelusz: 1-4 cm szerokości. Rozwarty do półkolistego do wypukłego i ostatecznie z wiekiem szeroko wypukłego. Czasem z garbkiem. Jasno żółty do mocno słomkowo żółtego gdy świeży, nie higrofaniczny. Powierzchnia gładka, lepka do wyjątkowo lepkiej do kleistej od zdejmowalnej, żelatynowatej błonki. Miąższ jędrny, blado płowożółty, nie niebieszczy.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte, blaszki szerokie, blisko rozmieszczone do nieco oddalonych, z jednym lub dwoma rzędami blaszek pośrednich. Szarawe gdy młode, stają się purpurawo brązowe z dojrzałością zarodników, krawędzie pozostają blade do białawych.
Trzon: 30-120 mm długości na 2-5 mm grubości. Równy do nieco powiększonego ku dołowi. Powierzchnia poniżej strefy pierścieniowej biaława lub niemal w kolorze kapelusza, lepka do wyjątkowo lepkiej do kleistej w dolnych dwóch trzecich trzonu. Częściowa zasnówka kleista, pozostawia strefę pierścieniową z włókienek, szybko ciemniejącą. Miąższ na początku wypchany żółtawym włóknem, z wiekiem staje się wydrążony. Brak reakcji niebieszczenia.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie purpurawo brązowe, elipsoidalne, 15-19 na 8-10 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Cheilocystydy obecne, wąsko wrzecionowato brzuchate z długą, wygiętą szyjką, 26-38 na 6-9 μ. Pleurocystydy trudne do znalezienia, 32-46 na 9-14 μ.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Pojedynczy do stadnego na krowim lub końskim łajnie, wiosną, latem i jesienią. Szeroko rozpowszechniony na obszarze Ameryki Północnej i większości umiarkowanych rejonów świata.
Komentarz: Nie aktywny. Psilocybe semiglobata, dawniej znany jako Stropharia semiglobata jest tu zawarty, ponieważ grzyb ten pleni się na siedliskach goszczących również aktywne Psilocybe i Panaeoli. Często znajdowałem Psilocybe merdaria (Łysiczka pomiotowa), Psilocybe coprophila oraz Panaeolus papilionaceus dzielących te same siedlisko co Psilocybe semiglobata. Naturalne podobieństwa między tymi Psilocybe są oczywiste dla wszystkich je zbierających. Wyjątkowo kleista zasnówka wyróżnia ten gatunek od blisko spokrewnionych.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Łysiczka lancetowata
Nieczęsty, częstszy na terenach o dużej ilości opadów, w górach. Owocniki wyrastają od lata do jesieni, pojedynczo lub w grupach po kilka, w trawie i mchach, w miejscach podmokłych, na ścieżkach. Większość źródeł podaje, że w miejscach bogatych w składniki odżywcze. Noordeloos podaje że w miejscach ubogich w substancje odżywcze, jeśli na nawozie bydlęcym to bardzo starym.
Kapelusz higrofaniczny, wilgotny oliwkowo-jasnobrązowy, także z ciemnymi oliwkowymi lub sino-zielonymi plamami, zwłaszcza na obwodzie, suchy jasny słomkowy, ochrowy; 5-15(20) mm średnicy, 6-15(20) mm wysokości, początkowo tępo stożkowaty i zwykle z ostrą brodawką w centrum, z wiekiem stożkowaty do dzwonkowatego, jednak nigdy nie rozpostarty; powierzchnia gładka, wilgotna śliska, nieco lepka; brzeg początkowo silnie podgięty, potem prosty lub odgięty, wilgotny z nieco prześwitującymi blaszkami, w bardzo młodym wieku można dostrzeć białawe włókienka osłony łączące brzeg kapelusza z trzonem.

---

Ignacio znalazł w dwóch dolinach gór Hiszpanii grzyby Psilocybe Semilanceata (Łysiczka lancetowata - kapelusze wolności). W jednej z tych dolin znalazł bardzo duże i mocne lancetki rosnące w końskich odchodach ze słomą. W drugiej dolinie znalazł typowe łysiczki.
Do dziś nie znamy przypadków zakończonej sukcesem uprawy łysiczki w domu. Poniższe zdjęcia są inspirujące ponieważ przedstawiają łysiczkę na słomie. Nadszedł pewnie czas, żeby przemyśleć tę strategię. Obecnie posiadamy również odciski gigantycznej, lubiącej słomę łysiczki z Hiszpanii.
Lewe zdjęcie pokazuje łysiczkę rosnącą na łajnie i trawie a prawe na łajnie i słomie.

---

Kapelusz: 0,8-2,5 cm szerokości. Stożkowo rozwarty do dzwonkowatego z ostrym garbkiem. Płowy ciemno brązowy w czasie gdy wilgotny, przechodzący w blado żółto brązowy. Gładki, lepki gdy wilgotny, posiada cienką żelatynową błonkę. W kolorze matowo szarawo brązowym do cynamonowego lub przydymionego brązowego wraz z wiekiem.
Blaszki: Przyrośnięte. Zbliżone do średnio oddalonych i wąskie do umiarkowanie szerokich. Krawędzie białe.
Trzon: 20-80 mm długości x 1-3 mm grubości. Równy do nieco powiększonego u podstawy. Łamliwy.
Zarodniki: 6-9,5 x 4-5,5 μ.
Odcisk: Ciemno purpurawo brązowy.
Siedlisko: Stadny, lecz nie w wiązkach, na szczątkach drzewnych, szczapach drzewnych (najlepiej olchy), lub nawet na butwiejącym substracie z drzew iglastych.
Występowanie: Od zachodu Cascades w południowym Oregonie do Kolumbii Brytyjskiej, Kanada. Odnotowywany również w Idaho a nawet daleko w Finlandii.
Sezon: Od późnego września do grudnia.
Komentarz: Bardzo podobny do Psilocybe pelliculosa i zazwyczaj spotyka się go rosnącego wraz z nim. Stamets (1996) pisał, że w niektórych koloniach Psilocybe silvatica kapelusze były bardziej żółte z wyglądu niż te od Psilocybe pelliculosa.
Dozowanie: Umiarkowanie słabszy niż Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata). Od 20 do 40 świeżych grzybów, 1/3 uncji świeżych lub od 2 do 4 gram suszu.

source - www.mushroomjohn.org

---

Kapelusz: 1-3,5 cm szerokości. Wypukły do dzwonkowatego, często skręcony, otwiera się z wiekiem do szeroko wypukłego do płaskiego. Powierzchnia lepka gdy wilgotna od cienkiej, żelatynowatej błonki, często nie zdejmowalnej. Krawędź półprzeźroczyście żłobiona gdy wilgotny, nieprzejrzysty po wyschnięciu, wkrótce uniesiony i nieregularny, barwi na niebiesko lub sinieje w miejscu zranienia. Czerwonawo brązowy do brązowo żółtego, higrofaniczny, blaknie do szaro żółtawego, ochrowy lub słomiany po wyschnięciu.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do zbliżonego, blaszki purpurawo brązowe do czekoladowo brązowych z białawymi krawędziami.
Trzon: 20-60 mm długości na 1,5-5 mm grubości. Równy do nieco powiększonego w kierunku podstawy, białawy do białawego nakrapianego brązowymi łatkami, sinieje niebieskawo w miejscu zranienia, i pokryty jest u dołu białymi włókienkowatymi łatkami. Częściowa zasnówka drobno pajęczynowata, szybko zanikająca.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno purpurawo brązowe. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne lub rzadkie, i zazwyczaj w pobliżu krawędzi blaszki, kończykowate, 16-25 na 4,4-7,7 μ. Cheilocystydy 20-36 na 6-11 μ, butelkowate z powiększonymi szyjkami 1,5-2,5 μ, powstające z komórek równoległych do krawędzi blaszki.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Odnotowany jedynie w Jugosławii (Serbia), Słowacji i w Czechach. Rośnie na butwiejącym drewnie lub na ziemiach bogatych w szczątki drzewne, w lasach liściastych lub mieszanych, pod Europejskimi bukami (Fagus silvatica) i/lub zmieszanymi z jodłami (Abies sp.)
Komentarz: Umiarkowanie aktywny do bardzo aktywnego. Psilocybe serbica jest podobna taksonomicznie do Psilocybe atrobrunnea z wyjątkiem tego, że ten ostatni gatunek preferuje tereny porośnięte mchem i nie niebieszczy. Patrz również Psilocybe liniformans i Psilocybe cyanescens.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Łysiczka łuskowata
Kapelusz: 3-8 cm szerokości. Stożkowy do tępo stożkowego gdy młody, z podwiniętą krawędzią, szybko staje się szeroko dzwonkowaty do wypukłego, i często ze stożkowym garbkiem. Lepki gdy wilgotny od zdejmowalnej, żelatynowatej błonki, lecz szybko wysycha. Żółtawo brązowy do pomarańczowawo brązowego po całości. Na początku zdobiony małymi łuseczkami wzdłuż krawędzi, lecz szybko się wygładza i wolny jest od resztek zasnówki. Miąższ względnie cienki i blado brązowy gdy wilgotny.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do zatokowo ścięto zbiegającego, blaszki blisko rozmieszczone do rzadkawych, umiarkowanie szerokie, z dwoma do trzech rzędów wstawionych blaszek pośrednich. Blado niebieskawo szare, później ciemno szarawo brązowe do purpurowo brązowych przy pełnej dojrzałości.
Trzon: 60-120 mm długości na 4-8 mm grubości. Równy do nieco powiększonego i wygiętego u podstawy, wydrążony i nieco wątły. Białawy w kierunku wierzchołka i brudno brązowy do mocno płowożółtego poniżej pierścienia. Powierzchnia pokryta ulotnie bladymi do brązowawych wygiętymi łuskami, często z pomarańczowo płowożółtymi ryzomorfami sterczącymi u podstawy. Częściowa zasnówka błoniasta, wątła, pozostawiająca wydatny, błoniasty pierścień, żłobiony w części górnej, często zwisa pęknięty wokół trzonu lub z wiekiem zupełnie nieobecny.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno szarawo fioletowo brązowe, lekko elipsoidalne, 11-15 na 7-8 μ z centralną porą rostkową. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Cheilocystydy 36-66 na 3,3-6 μ, nitkowate do lekko butelkowatych, z wierzchołkiem zdobionym kleistą masą. Pleurocystydy nieobecne.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Samotny do rozproszonego, późnym latem i na jesieni, na łąkach i w lasach mieszanych iglasto olchowych. Znany z Pacific Northwest, Minnesoty i Kalifornii. Prawdopodobnie gatunek ten jest szerzej rozpowszechniony na kontynencie.
Komentarz: Istnieją sprzeczne raporty odnośnie jadalności Psilocybe squamosa; ostrożność zdecydowanie wymagana. Jako Stropharia gatunek ten nie posiada chrysocystyd tak charakterystycznych dla tego rodzaju. Zarówno łuseczki kapelusza i pierścień są cechami tymczasowymi, i szybko mogą zaniknąć po silnych deszczach. Patrz również Psilocybe thrausta, który jest bardzo podobny, lecz różni się czerwonawym ubarwieniem kapeluszy.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Łysiczka błotna
Psilocybe strictipes Singer and Smith
= Psilocybe callosa (Fries ex Fries) Quelet sensu auct., sensu Guzman (1983)
= Psilocybe semilanceata var. obtusa Bon
= Psilocybe semilanceata var. microspora Singer
Kapelusz: 0,5-3 cm szerokości, na początku stożkowy, otwiera się do wypukłego, dzwonkowatego i ostatecznie szeroko wypukłego i zazwyczaj nie ostro garbkowanego, lecz może mieć garbek niski. Powierzchnia gładka, półprzeźroczyście żłobiona w pobliżu krawędzi, która może mieć drobne resztki zasnówki i być lepka gdy wilgotna od zdejmowalnej, żelatynowatej błonki. Ciemno szarawo brązowy do cynamonowo brązowego, blaknący do słomkowego lub jasno żółtawego gdy suchy. Miąższ czasami sinieje niebieskawo po uszkodzeniu.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte, czasem nieco zbiegające i oddzielające się od trzonu gdy suchy. Blaszki czekoladowo brązowe z białawymi krawędziami gdy grzyb jest dorosły.
Trzon: 40-70(130) mm długości na 2-3 mm grubości. Biały do żółtego do żółtawo brązowego. Równy, prosty do powyginanego zazwyczaj twardy, chrząstkowy i zdobiony włókienkowatymi łatkami, resztkami zasnówki i grzybnią podstawną, która może sinieć niebieskawo. (Podstawa nie jest zdobiona ryzomorfami). Częściowa zasnówka cienko pajęczynowata, wątła i rzadko pozostawiająca strefę pierścieniową na górnych rejonach trzonu.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno purpurowo brązowe, lekko elipsoidalne, 10-12 na 5,5-8 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy 21-45 na 7-10 μ, butelkowate z powiększoną szyjką 2-3,5 μ grubości.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Owocnikuje późnym latem do jesieni w Pacific Northwest, Anglii, północnej i środkowej Europie (Czechy, Francja, Niemcy, Holandia, Słowacja, Szwecja), Syberia i Chile. Znajdywany zazwyczaj na żyznych, trawiastych terenach, takich jak trawniki wzdłuż poboczy dróg, i na polach - lecz nie na łajnie, mimo że powszechny na polach z, i bez łajna.
Komentarz: Chemiczna analiza niedostępna. Oceniany na umiarkowanie aktywny do mocnego, sądząc na podstawie własnych badań biologicznych, a z uwagi na ograniczoną reakcję niebieszczenia prawdopodobnie mało psylocyny. Psilocybe strictipes jest smukłym, trawiastym gatunkiem, uważany za formę pośrednią pomiędzy Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata) a Psilocybe pelliculosa, dwa taksony, które są bardzo podobne pod względem wyglądu ogólnego z wyjątkiem preferencji siedliskowych i/lub detali mikroskopijnych. Psilocybe strictipes posiada bardzo zawiłą historię. Guzman (1995) podążając za Redhead'em (1985) oraz Watling'iem i Gregory'm (1987), usiłował wyjaśnić długotrwałe zamieszanie otaczające ten gatunek i jego dobrze znany synonim Psilocybe callosa. (Oryginalny Agaricus callosus Fr. nie jest spokrewniony z grzybem tu opisywanym i jest obecnie synonimiczny z Panaeolus papilionaceus (Kołpaczek motylkowaty) Bull. ex: Fr. Quelet.).
Współczesne pojęcie Psilocybe callosa stało się podrzędne w stosunku do nowego taksonu, który jako Psilocybe strictipes początkowo zaproponowali Singer i Smith (1958a). Guzman (1983) w swej monografii uczynił Psilocybe strictipes podrzędnym w stosunku do Psilocybe callosa. Po ponownej ocenie, Guzman (1995) ponownie potwierdził Psilocybe strictipes jako właściwą nazwę. Zróżnicowane kolekcje kończące jako ten gatunek są dalej mylone z Psilocybe baeocystis, do którego są trochę podobne. Ponadto preferowanym siedliskiem dla Psilocybe strictipes są tereny trawiaste lub żyzne gleby, a nie lasy, które przedstawili Singer i Smith (1958a). Ich szkice Psilocybe strictipes ukazują dwie różne formy: jedna - grzybówkowiec (ang. mycenoid) przypominający blisko spokrewnioną Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata), oraz pojedynczy szkic, bardziej kolyboidalnego (ang-collyboid) z kształtu, ukazujący grzyb nietypowy względem formy pierwszej. Guzman (1983) pisze, że okaz wykorzystany przez Smith'a do wykonania szkicu był tak naprawdę Psilocybe baeocystis. Dodatkowo, w ich oryginalnym opisie wskazują, że numer kolekcji przypisany typowi oryginalnemu był błędny, co być może mieć związek z początkową pomyłką i dwoma dekadami dalszego zamieszania. Praktycznie wszystkie terenowe przewodniki publikowane po 1958, włączając mój (1978), błędnie opisały Psilocybe strictipes.
Dla większości terenowych zbieraczy trawiaste siedlisko zawęża kandydatowi pole możliwości. Nieobecność ostrego garbka i kapelusza o cienkim miąższu są dwoma makroskopicznymi cechami, które odkreślają ten gatunek od jego najbliższego krewnego Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata), z którym jest często mylony. Guzman (1983, 17) zauważa, że "forma kapelusza ma taksonomiczną wartość u psilocybe. Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata) jest odróżniana od Psilocybe callosa (= Psilocybe strictipes) brodawką na początku i wypukłym kapeluszem bardziej, lub mniej garbkowym u tego drugiego."
U wielu gatunków trawiastych, długość trzonu jest zazwyczaj bezpośrednią reakcją na długość trawy, z której wyrastają. Podstawa trzonu jest zazwyczaj ściśle przyczepiona do martwych traw. Mikroskopijnie Psilocybe strictipes posiada mniejsze i węższe zarodniki niż Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata). Nazwa strictipes nawiązuje do twardej lub stwardniałej struktury trzonu, szczególnie podstawy, gdy sucha.
Odmiana Psilocybe strictipes obficie występuje w zachodnim Oregonie w bliskim towarzystwie górskiej mietlicy pospolitej (Agrostis tenuis), gdzie tysiące akrów są przeznaczone na komercyjną uprawę nasion traw - główny przemysł w tym regionie. Bujne owocnikowanie Psilocybe strictipes na tych łąkowiskach i późniejsza dystrybucja nasion zaprószonych zarodnikami stanowią olbrzymią platformę startową plazmy zarodkowej do odległych pól golfowych, instytucji wyższego nauczania oraz trawników. Potencjalna dystrybucja tego gatunku poprzez komercyjną dystrybucję nasion trawnikowych jest niepojęta. Psilocybe strictipes jest prawdopodobnie o wiele bardziej rozpowszechniony niż obecnie zdajemy sobie sprawę.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Rośnie gromadnie, w kępkach i w skupionych wiązkach, w szczątkach drewna iglastego i w ściółkach korowych (drewno olchy), w ziemiach zasobnych w drewniane szczątki i na nowych trawnikach ze świeżo rozłożoną darnią. Na obszarach trawiastych można go znaleźć od końca lipca do września, a od września do grudnia rośnie w ściółkach ogrodowych. Występuje od północy San Francisco po Eugene, Oregon do Kolumbii Brytyjskiej. Powszechny na terenach trawiastych takich jak parki, pola, lub nowo powstałe, ściółkowane ogrody na obszarze zachodniego regionu Pacific Northwest. Jeśli jest lekka zima to występuje przez cały rok.

---

Psilocybe subaeruginascens Hohnel
= Psilocybe aerugineomaculans (Hohnel) Singer i Smith
Kapelusz: 1-5,8 cm szerokości. Stożkowy do wypukłego lub dzwonkowatego, do szeroko lekko garbkowanego, lecz nie brodawkowanego, ostatecznie szeroko wypukłego do płaskiego i uniesionego z wiekiem. Powierzchnia lepka gdy wilgotna, półprzeźroczyście żłobiony wzdłuż krawędzi, szybko schnący. Pomarańczowawo brązowy do oliwkowo brązowego do szaro zielonkawo brązowego, higrofaniczny, blaknący po wyschnięciu do matowo żółto pomarańczowego do słomkowego. Miąższ biały do takiego jaki ma kapelusz, szybko sinieje niebieskawo w miejscu zranienia.
Blaszki: Szeroko przyrośnięte do zbliżonych, czasem zbiegające, stłoczone i czasem rozwidlone. Szarawo brązowe do żółtawo brązowych, w końcu (wraz z dojrzałością zarodników) ciemno brązowe i często nieco cętkowane. Krawędzie w tym samym kolorze, sinieją niebieskawo w miejscu stłuczenia.
Trzon: 30-60 mm długości na 1,5-3 mm grubości. Równy do nieco powiększonego w okolicy podstawy, która często zdobiona jest rozchodzącymi się promieniście, białymi ryzomorfami, które po zranieniu niebieskawo sinieją. Powierzchnia i miąższ białawy do koloru tego samego co kapelusz, szybko sinieje na niebieskawo. Częściowa zasnówka błoniasta, dobrze rozwinięta, pozostawiająca nieustępliwy, błoniasty pierścień w górnych rejonach trzonu, w kolorze białym póki nie zostanie zraniony, a po tym niebieskawy, i zazwyczaj rdzawo purpurawo brązowy od zarodników. Rozdarty i kruchy z wiekiem.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno purpurawo brązowe do ciemno fioletowo brązowych, romboidalne do lekko romboidalnych z przodu, lekko elipsoidalne z boku, 7,7-12 na 6,6-8,5 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe, rzadko jedno, dwu, lub trzy zarodnikowe. Pleurocystydy wrzecionowato brzuchate do lekko butelkowatych, 16-33 na 4,4-5,9 μ, z szyjką grubości 2,5-4 μ.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Rośnie stadnie do wiązkowato na ziemiach użyźnionych szczątkami drzewnymi, na czipsach drzewnych, i na czipsach drzewnych zmieszanych z końskim łajnem. Często znajdywany wzdłuż szlaków lub na poboczach przylegających do lasów liściastych. Owocnikuje od kwietnia do lipca w umiarkowanej, południowej Japonii i podzwrotnikowej Indonezji. Prawdopodobnie szerzej rozpowszechniony między tymi dwiema lokacjami.
Komentarz: Umiarkowanie mocny. Koike et al. (1981) wykrył psilocybinę i psylocynę. Ten przysadzisty, kolyboidalny (ang. - collyboid) i pierścieniowaty Psilocybe jest wyłączną cechą Azji. Guzman (1983) nadmienia, że błędem była Singer'a i Smith'a próba synonimii Psilocybe subaeruginascens z Stropharia venenata (= Psilocybe venenariata). Patrz również Psilocybe subfimetaria oraz Psilocybe stuntzii.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 1,5 cm szerokości. Na początku stożkowy do wypukłego, szybko rozwija się do szeroko wypukłego z małym garbkiem. Powierzchnia gładka, półprzeźroczyście żłobiona wzdłuż krawędzi, jasno brązowy do ciemno brązowego, higrofaniczny, suchy blaknie od blado brązowego do spłowiale szarawo białego.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do zbliżonego, a z wiekiem blaszki mogą oddzielać się od trzonu, pozostawiając w górnej części równoległe, podłużne resztki blaszek. Szybko przydymiono brązowe do purpurawo brązowych do ciemno purpurawo czekoladowo brązowych, krawędzie w tym samym kolorze.
Trzon: 50-125 mm długości na 2-5 mm grubości. Równy do zwężanego ku wierzchołkowi do nieco pogrubionego u podstawy, od której promieniście odchodzi biała grzybnia. Wydrążony, chrząstkowy, powierzchnia zdobiona drobnymi włókienkami, misternie żłobiony i mączysty (pudrowany) w kierunku wierzchołka. Powierzchnia biaława, jedwabista, z szarawo brązowymi smugami, miąższ brązowawy, sinieje niebieskawo w miejscu zranienia. Częściowa zasnówka biała, cienko pajęczynowata, szybko zanika pozostawiając wątłe ślady w górnych rejonach trzonu.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie purpurawo brązowe, lekko elipsoidalne zarówno z przodu jak z boku, 13-15 na 6,6-7,7 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe, rzadko 2 zarodnikowe. Pleurocystydy 22-47 na 6-16,5 μ, wrzecionowato brzuchate, z kończykami z wydłużoną szyjką 2-4,5 μ. Cheilocystydy podobne kształtem do pleurocystyd, 17-29 na 5,5-11 μ.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Samotny do stadnego na złożonych siedliskach takich jak ziemie bogate w szczątki drzewne, butwiejące sterty liści i gałązek, piaszczyste gleby leśne, ogrody, oraz na czipsach korowych sosny (Pinus radiata). Znajdowany od maja do sierpnia. Znany jedynie z Australii i Tasmanii.
Komentarz: Sądząc po reakcji niebieszczenia umiarkowanie do mocno aktywnego. Nie są mi znane żadne analizy. Gatunek ten jest w centrum konstelacji bliskich krewnych, włączając Psilocybe australiana, Psilocybe eucalypta, oraz Psilocybe tasmaniana. Badania Chang'a i Mills'a (1992) wykazały synonimię między tym taksonem, lecz po bliższym zapoznaniu się z ich pracą pozostają pewne wątpliwości, jeśli mieli oczywiście prawdziwego Psilocybe subaeruginosa i wykonali prawidłowe porównania. Psilocybe subaeruginosa posiada przebarwione pleurocystydy opisywane jako "czekoladowo brązowe", cechy, których Chang i Mills przyznają, nie znaleźli w żadnym badanym przez siebie zbiorze. Czekoladowo brązowe cystydy Psilocybe subaeruginosa odróżniają ten takson od grzybów wymienionych powyżej, z których wszystkie posiadają szkliste cystydy (Guzman, Bandala, oraz King 1993). Dlatego sądzę, że na ich argumenty konspecyficzności pada cień wątpliwości. Potrzeba lepszych badań.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

Opis 2
Ten całkiem mocny gatunek pochodzi z Australii gdzie rośnie grupowo lub pojedynczo na ziemiach bogatych w szczątki drzewne, na rozkładających się stosach liści i gałązek, piaskowych ziemiach zasobnych w masę drzewną, ogrodach i pośród kawałków kory sosny. Najlepiej uprawiać go na dworze. Kultury można rozpocząć na agarze. Zdrową grzybnię z agaru wykorzystuje się do zaszczepienia sterylizowanego zboża. Skolonizowanym zbożem zaszczepia się wysterylizowane, wzbogacone czipsy drzewne. Czipsy te wykorzystuje się do zaszczepienia nadwornych grządek składających się z namoczonego lub świeżo rozdrobnionego drewna. Metoda jest podobna do uprawy Psilocybe Azurescens. Fotografie pochodzą z drugiego roku owocnikowania naszych nadwornych grządek w Holandii.

---

Kapelusz: 2-3 cm szerokości. Stożkowy do dzwonkowatego, z wiekiem rozwija się do wypukłego do nieco garbkowanego. Powierzchnia gładka, lepka gdy wilgotna i żłobiona w pobliżu krawędzi. Ochrowy do żółtawo brązowego, czasem oliwkowo zabarwiony, sinieje ciemno niebieskawo w miejscu zranienia.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do zatokowo wciętego, blaszki blado brązowawe do purpurawo brązowych do ciemno fioletowych z krawędziami w tym samym kolorze.
Trzon: 40-70 mm długości na 3-5 mm grubości. Równy do nieco powiększonego i często wykrzywionego przy podstawie, powyginany, wydrążony i cechujący się w najniższych rejonach powłoką białawych włókienek. Białawy na początku, szybko ochrowawy lub czerwonawo brązowy, szczególnie w kierunku podstawy. Częściowa pajęczynowata zasnówka, wątła i zazwyczaj nie pozostawiająca na trzonie włókienkowej strefy pierścieniowej. Miąższ sinieje niebieskawo w miejscu zranienia.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno purpurawo brązowe, lekko elipsoidalne z boku; niemal jajowate z przodu, 5,5-7,5(8,5) na 3,3-4,4(5,5) μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy 15-22 na 5-7,5 μ, wrzecionowato brzuchate ze skróconą lub wydłużoną szyjką 1-1,5 μ grubości.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Stadny do wiązkowego, owocnikuje od maja do września w Japonii (miasto Otsu, prefektura Shiga) na glebach pokrytych mchami lub trawami w otwartych lasach, często pod sosnami, szczególnie Pinus densiflora (Sosna gęstokwiatowa).
Komentarz: Potencja nieznana, prawdopodobnie umiarkowany do bardzo aktywnego. Mikroskopicznie niemal identyczny z Psilocybe caerulipes, lecz różni się wymiarem zarodników i występowaniem. Ponadto Guzman (1983) odnotował, że Psilocybe caerulipes może być konspecyficzny z Psilocybe muliercula (= Psilocybe wassonii) gdyż są trudne do taksonomicznego rozdzielenia. Badania nad zdolnością krzyżowania się ze sobą rozjaśniłyby kwestię konspecyficzności. Patrz również Psilocybe venenata.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 10-18-50-70 mm średnicy, stożkowy do wypukłego, staje się dzwonkowaty i stopniowo rozwija w płaski. W kolorze miedzianym po środku do jasno złoto brązowego. Higrofaniczny przy wysychaniu, ze szczątkami zasnówki, a w momencie uszkodzenie niebieszczy na krawędziach kapelusza.
Blaszki: Przyrośnięte do odłącznych. Na początku ciemno szare stają się ciemno fioletowo szare do ciemno purpurawo brązowych. Czasem dropiate od białych krawędzi.
Trzon: 30-50-80-100 x 3-4-6-10 mm, równy, wydrążony, białawy do kremowo białego lub żółtawo brązowego, gdy przekwitły, z łatwością niebieszczy w miejscu uszkodzenia. Włókienkowaty poniżej pierścienia.
Zarodniki: 9,9-11-13-14 x 7,7-8,8 x 6,6-7,1 μ.
Odcisk: Czekoladowy do purpurowo brązowego.
Siedlisko: Stadny, rzadko pojedynczy lub rozproszony. Rośnie na krowim łajnie, rzadko na końskim. Również na żyznych glebach pastwisk i łąk, wzdłuż poboczy ścieżek między stertami gnoju.
Występowanie: Jest to gatunek tropikalny i subtropikalny. Meksyk, Kolumbia, Boliwia, Ekuador, Honduras, Salwador, Venezuela, Australia i Thailand.
Sezon: Owocnikuje latem, lecz również w innych porach.
Dozowanie: Tak samo jak Psilocybe cubensis.
Komentarz: Gatunek ten makroskopijnie podobny jest do Psilocybe cubensis z tą różnicą, że ma innej wielkości zarodniki. Psilocybe subcubensis ma mniejsze zarodniki niż Psilocybe cubensis.

source - www.mushroomjohn.org

---

Kapelusz: 0,5-2 cm szerokości. Stożkowy do dzwonkowego, rozwija się z wiekiem do szeroko dzwonkowego, lecz nie ostro garbkowanego. Powierzchnia gładka, lepka gdy wilgotny od zdejmowalnej, żelatynowatej błonki, w pobliżu krawędzi półprzeźroczyście żłobiony. Ochrowo brązowy do oliwkowo brązowego, higrofaniczny, gdy suchy blaknie do koloru słomkowego. Miąższ białawy, sinieje niebieskawo w miejscu zranienia.
Blaszki: Przyłączenie zbliżone, gliniaste, stające się fioletowawo brązowe z białawymi krawędziami.
Trzon: 25-45 mm długości na 2-3 mm grubości, równy do nieco powiększonego w kierunku podstawy, biały do spłowiale białego lub blady, sinieje niebieskawo w miejscu zranienia. Dobrze wykształcona częściowa zasnówka, pajęczynowata, zazwyczaj pozostawiająca włókienkowatą strefę pierścieniową, mogącą dosięgnąć pierścień właściwy w górnych regionach trzonu. Miąższ białawy, niebieskawo siniejący.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno fioletowawo brązowe, lekko elipsoidalne z przodu i lekko elipsoidalne, czasem nieregularnie, z boku, 10-14 na 6,6-7,7 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy 20-28 na 5-6,6 μ, wrzecionowato brzuchate, a częściej butelkowate z powiększoną szyjką 1-2 μ szerokości.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Samotny do stadnego na łajnie, głównie na terenach trawiastych. Odnotowywany od lokacji w pobliżu Siltcoos Station, Oregon i Vancouver, Kolumbia Brytyjska, od października do listopada, i w pobliżu Chovellen, Chile, w sierpniu. Prawdopodobnie o wiele bardziej rozpowszechniony niż obecnie wiemy. Znajdywałem ten gatunek na siedliskach utrzymujących również Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata) oraz Psilocybe liniformans.
Komentarz: Aktywny, lecz nie wiem jak bardzo. Grzyb ten przypomina Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata) lecz na podstawie cech mikroskopowych jest od niej definitywnie odrębny. Makroskopicznie gatunek ten odróżnia się od Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata) tym, że pierścień Psilocybe subfimetaria utrzymuje się w dorosłości. Ponadto, Psilocybe semilanceata jest ostro garbkowana, podczas gdy Psilocybe subfimetaria nie jest. Psilocybe subfimetaria jest względnie rzadkim gatunkiem i mikroskopowo jest bardzo zbliżona do Psilocybe fimetaria, od którego różni się wielkością zarodnika. Również, Psilocybe subfimetaria często rośnie całkowicie z dala od łajna, a Psilocybe semilanceata (Łysiczka lancetowata) preferuje trawy. (Obornikowane łąkowiska mogą uczynić tę ocenę trudniejszą.) Całościowy wygląd, dość nieustępliwa strefa pierścieniowa, i nie brodawkowy kapelusz mogą pomóc zawęzić pole kandydatów do Psilocybe subfimetaria. patrz również Psilocybe stuntzii var. tenuis.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Łysiczka ciemnobrązowa
Nieaktywny.

Kapelusz: 0,5-2 cm szerokości. Dzwonkowaty rozwija się z wiekiem do wypukle garbkowanego lub szeroko wypukłego choć zachowującego tępy garbek, często zmienny w formie, a w dojrzałości niemal płaski. Krawędź półprzeźroczyście żłobiona gdy wilgotny i czasem zdobiona drobinami szczątek zasnówki. Żółtawy do kasztanowo brązowego do czerwonawo brązowego, suchy blaknie do jasno szarawo żółtego, a garbek zazwyczaj pozostaje czerwonawo brązowy. Powierzchnia lepka do nieco lepkiej gdy wilgotny od zdejmowalnej, żelatynowatej błonki, szybko schnie.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte, nieco oddalone i szerokie. Na początku białawe, szybko stają się ciemno brązowawe.
Trzon: 20-40 mm długości na 1-2 mm grubości. Równy do zwężającego się blisko podstawy. Powierzchnia pokryta na początku drobnymi, białawymi włókienkami. Częściowa zasnówka cienka lub niewyraźna, pozostawiająca ulotną strefę pierścieniową włókienek zazwyczaj przyciemnionych przez zarodniki, jeśli obecne.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno purpurawo brązowe, 6-8,5 na 4-5,4 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy 20-50 na 5-8 μ, brzuchate, następnie butelkowate, z powyginaną szyjką grubości 2-3,5 μ.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Znajdowany zazwyczaj na terenach trawiastych, na dobrze obornikowanych gruntach lub w łajnie. Odnotowywany również na terenach porośniętych mchem i na substratach z butwiejącego igliwia. Rośnie późną wiosną do lata odnotowywany w Stanach Zjednoczonych (Waszyngton, Oregon, Michigan, Nowy Jork) oraz Szkocji (Szetlandy). Uważane za szerzej rozpowszechnione.
Komentarz: Nie aktywne. Jako że gatunek ten może rosnąć w tak szerokim spektrum siedlisk, oczekiwałbym, że jego rzeczywiste rozpowszechnienie jest znacznie bardziej rozległe niż obecnie przedstawione. Okazy, które widziałem posiadały gumowatą fakturę. Patrz również Psilocybe coprophila (Łysiczka odchodowa), Psilocybe montana, Psilocybe merdaria (Łysiczka pomiotowa), Psilocybe moellerii.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Bardzo interesująca odmiana. W naturze spotkana tylko dwa razy. Wszystkie kultury, które są obecnie w obrocie pochodzą z jednej tylko odmiany sklonowanej w 1977 roku przez mykologa Stephena Pollocka. Grzyby te znaleziono w Tampa na Florydzie, stąd ich nazwa.

Odmiana ta produkuje sklerocję (utwardzona struktura grzybni) na nasionach traw i w okrywającej warstwie ziemi.

W wyniku wieloletniego klonowania większość dostępnych odmian jest znacznie zdegenerowana i produkuje tylko sterylne (bez zarodników) grzyby.Przez pewien czas mieliśmy do czynienia z odmianą, która nie produkowała płodnych grzybów, ale ostatnio zdobyliśmy nową odmianę. Odmiana ta produkuje płodne grzyby i mimo że nie mają idealnych kształtów to produkują widoczny odcisk z zarodnikami.

Odmiana ta produkuje sklerocję i grzyby, uprawiana jest na sterylizowanych nasionach traw (110 gr nasion / 180 ml wody). Udało nam się z niej uzyskać słoiki, które w przeciągu czterech miesięcy wyprodukowały powyżej 70 gram (niesuszonej) sklerocji na słoik!

---

Parametry wzrostu:

Substrat:
nasiona rajgrasu (odmiana trawy), krowi nawóz.
Temperatura:
kolonizacja / owocnikowanie: 24-27°C / 22-24°C

Kapelusz: 1-2 cm szerokości. Wypukły do lekko dzwonkowatego, lecz nie garbkowany lub brodawkowany. Powierzchnia gładka, nieco lepka gdy wilgotny, żłobiony jedynie w pobliżu krawędzi, która jest często zdobiona białawymi szczątkami od zasnówki. Płowo pomarańczowawo brązowy, higrofaniczny, blaknący po wyschnięciu do koloru matowo słomkowego lub spłowiało żółtego.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte, wraz z dojrzałością zarodników stają się purpurawo brązowe, z krawędziami pozostającymi białawymi.
Trzon: 40-65 mm długości na 1-2 mm grubości. Równy po całości. Powierzchnia włókienkowo jedwabista, biała do prawie tego samego koloru co kapelusz. Miąższ sinieje niebieskawo w miejscu zranienia, zwłaszcza przy podstawie. Częściowa zasnówka dobrze rozwinięta, cienko pajęczynowata, biała, szybko zanikająca.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno purpurawo brązowe, elipsoidalne do lekko elipsoidalnych z boku i lekko jajowate z przodu, 10-13(15) na 7-8,8 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy 19-24 na 5,5-9,9 μ, wrzecionowato brzuchate ze skróconym wierzchołkiem szerokości 1,6-2,7 μ. Cheilocystydy wrzecionowato brzuchate do lekko butelkowatych, z powiększoną szyjką 5-11 na 1,6-3,3 μ.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Rosną samotnie lub stadnie w kwietniu i maju na łajnie (być może kangura) lub szczątkach wzbogaconych łajnem na otwartych terenach lasów eukaliptusowych. Odnotowywane w Tasmanii, Nowej Zelandii i Australii.
Komentarz: Aktywny, moc nieznana. Gatunek ten jest blisko spokrewniony z Psilocybe subaeruginosa i Psilocybe cyanescens. Chang i Mills (1992) próbowali uczynić Psilocybe tasmaniana, Psilocybe australiana i Psilocybe eucalypta synonimicznie podległymi Psilocybe subaeruginosa. Z powodów opisanych na stronach 91-92 jestem sceptycznie nastawiony do ich interpretacji (tłumaczenie opisu pochodzi z książki "Psilocybin Mushrooms of the World" Paul'a Stamets'a). Ponadto, przedstawili konkluzję o identyfikacji grzybów, które nazwali Psilocybe tasmaniana, a nie odnoszą się do żadnego typu skatalogowanego przez Guzmana i Watlinga, co jest zaskakujące zważywszy na silne taksonomiczne wnioski, które wyciągnęli. Jeśli ich identyfikacje były błędne, a następnie "udowodnili" synonimię między zbiorami, to analizowane zbiory rzeczywiście mogły być biologicznie zgodne, gdyż, do powyższego taksonu niewłaściwie zaklasyfikowali jeden gatunek. Co ciekawe, Johnston i Buchanan (1996), gdy zatwierdzali większość zaproponowanych synonimii Chang'a i Mills'a, wybiórczo pominęli Psilocybe tasmaniana jako gatunek znaleziony w Nowej Zelandii (ani nie umieścili go na liście jako synonimu!) chociaż Chang i Mills (1992) nawiązywali do zbioru z Taranak w Nowej Zelandii. Najwyraźniej potrzeba więcej badań, stosując lepsze standardy referencyjne i systematyki, by właściwie odpowiedzieć na postawione tu pytania.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Psilocybe thrausta (Schulzer ex Kalchbremer) Orton
= Psilocybe squamosa var. thrausta (Schulzer ex Kalchbremer) Guzman
= Stropharia thrausta (Schulzer ex Kalchbremer) Bon
Nieaktywny.

Kapelusz: 3-7 cm szerokości. Tępo stożkowy na początku, szybko staje się wypukły do szeroko wypukłego i w końcu niemal płaski z, lub bez garbka. Lepki gdy wilgotny od żelatynowatej błonki, która zazwyczaj jest zdejmowalna, szybko wysycha. Powierzchnia zdobiona białawymi, kłaczkowatymi łuskami, zwłaszcza w pobliżu krawędzi. Pomarańczowawo czerwony do czerwonawo brązowego lub ceglasto czerwonego. Krawędź początkowo zdobiona małymi łuseczkami, szybko staje się gładki.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do zbliżonego, lub zatokowo wycięte, czasem zatokowo ścięte zbiegające, blaszki blisko rozmieszczone do lekko oddalonych, umiarkowanie szerokie, z dwoma do trzech rzędów blaszek pośrednich. Blado szare na początku, szybko stają się szarawo brązowe i ostatecznie ciemno purpurowo brązowe gdy są w pełni dojrzałe.
Trzon: 50-100(120) mm długości na 3,7(8) mm grubości. Prawie równy do powiększonego i często wykrzywionego przy podstawie. Z wiekiem wydrążony. Blednący w kierunku wierzchołka, a poniżej bardziej brązowawy. Na początku pokryty do pierścienia małymi brązowymi do czerwonawo brązowymi kłaczkowatymi łuseczkami i zazwyczaj z pomarańczowymi ryzomorfami sterczącymi w okolicy podstawy. Częściowa zasnówka błoniasta, delikatna, pozostawiająca wydatny, błoniasty pierścień, często nieobecny z wiekiem.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie szarawo purpurawo brązowe, wielkością podobne do Psilocybe squamosa (Łysiczka łuskowata), lecz z niewycentrowaną porą rostkową, 11-14 na 6,6-8,5 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy (36)44-66 na 3,3-6 μ, lekko butelkowate do nitkowatych, lekko kończykowate, z powiększoną i wygiętą szyjką grubości 3-4 μ.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Rozproszony na jesieni, w butwiejącym substracie drzewnym lub szczątkach drzewnych. Odnotowywany w Stanach Zjednoczonych (Pacific Northwest, Nowy Jork, Maryland), Japonia oraz północna lub środkowa Europa. Prawdopodobnie znacznie bardziej rozpowszechniony w świecie.
Komentarz: Nie aktywny, jadalny według niektórych, lecz niesmaczny. Holland (1978) nie wykrył psilocybiny. Gatunek ten był kiedyś traktowany jako odmiana Stropharia squamosa teraz Psilocybe (Łysiczka łuskowata) i jest bardzo do niej podobny z wyglądu, różni się kolorem kapelusza.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 19-30 mm średnicy, stożkowaty do lekko wypukłego, czasem staje się płaski lub z zapadniętym krążkiem. Równy i nagi, gdy jest wilgotny nacechowany półprzeźroczystym prążkowaniem, tłustawy lub lepkawy, higrofaniczny. Kolor czerwonawo brązowy lub czekoladowo brązowy do blado ochrowego. Czarnawy gdy jest stary, młode okazy niebieszczą w wyniku dotyku.
Blaszki: Przyrośnięte do zatokowatych. Brązowawo fioletowe do czarnawo fioletowych z białymi kosmkowymi krawędziami.
Trzon: 40-90 x 1,3 mm. Równy, lecz kręty i elastycznawy, wydrążony, czerwonawo brązowy lub brązowawy, przechodzący w czarnawy. Gęsto włókienkowato kosmkowany od białawych przylegających włókienek. Niebieszczy, gdy zostanie ścięty lub uszkodzony.
Zarodniki: 4,9-5,5-6,6-7,7 x 4,4-5,5-6 x 3,5-4,4 μ. Od przodu romboidalnawe lub romboidalne, a z boku prawie elipsoidalne, grubościenne z wyraźną porą rostkową.
Odcisk: Żółtawo brązowy.
Siedlisko: Pojedynczy lub stadny na glebie lub w pobliżu tropów.
Występowanie: W tropikalnych, dziewiczych lasach deszczowych. Znany jedynie z Meksyku (rejon Uxpanapa).
Sezon: W czasie letnich deszczy.
Dozowanie: Nieznane.
Komentarz: Nawiązując do Guzman'a, wiele grzybów z tropikalnych, dziewiczych lasów deszczowych jest prawie straconych. Wegetacja tych i innych podobnych gatunków została prawie zniszczona w Meksyku. Obszar na którym gatunek ten został zebrany przez Guzman'a i dr A.L.Welden'a w 1976 roku, został w 1978 roku kompletnie wywrócony i jest teraz obszarem prawie rolniczym i łąkami. Nazwa tego gatunku pochodzi od miejsca lokalizacji.

source - www.mushroomjohn.org

---

Psilocybe venenata (Imai) Imazecki
= Psilocybe fasciata Hongo
Kapelusz: 1-6 cm szerokości. Początkowo stożkowy, szybko wypukły do nieco garbkowanego do niemal płaskiego z wiekiem, często obniżony po środku, z nieco wywiniętymi krawędziami. Kasztanowy poprzez cynamonowo brązowy do oliwkowo brązowego, po czym różowawo płowo żółty do jasno brązowego gdy suchy, często szarawo zielony, rzadziej białawy, szybko sinieje niebieskawo w miejscu zranienia. Powierzchnia gładka, lepka gdy wilgotna, półprzeźroczyście żłobiona w pobliżu krawędzi, która często zdobiona jest drobnymi włókienkowatymi szczątkami zasnówki, zwłaszcza w młodości.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do zbliżonego, blaszki białawe na początku, szybko jasno szarawe do spłowiało żółtawych i ostatecznie purpurawo brązowe do szarawo fioletowo brązowych wraz z dojrzałością zarodników. Krawędzie zdobione blado białawymi frędzlami.
Trzon: 40-90 mm długości na 2-6(9) mm grubości, równy do nieregularnego, włóknisty, jedwabiście biały, powiększony w pobliżu podstawy, od której odchodzą promieniście grube, białe ryzomorfy. Częściowa zasnówka grubo pajęczynowata do niemal kłaczkowatej, pozostawiająca delikatny włókienkowaty pierścień lub strefę pierścieniową w górnych rejonach trzonu, szybko zanikającą lub pokrywaną purpurawo brązowymi zarodnikami. Miąższ białawy, siniejący na błękitno niebiesko w miejscu zranienia.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie ciemno purpurawo brązowe, lekko elipsoidalne (8)9,9-12(14) na 5,5-7(8,8) μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy 17-30(36) na 4,4-7,5 μ, wrzecionowato brzuchate do butelkowatych z powiększoną i wygiętą szyjką grubości 1-2,5 μ.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Stadny do wiązkowego latem i jesienią na niezrównoważonych siedliskach, na ziemiach bogatych w szczątki ligninowe, i w lasach liściastych lub bambusowych. Odnajdywany również na glebach kompostowych bogatych w mieszaninę łusek ryżowych, słomy lub łajna. Czasem rośnie na trawnikach, wzdłuż poboczy, lub na terenach ogrodów japońskich. Odnotowywany jedynie w Japonii, lecz podejrzewam, że gatunek ten jest prawdopodobnie znacznie bardziej rozpowszechniony.
Komentarz: Prawdopodobnie mocny, chociaż nie są mi znane żadne analizy. Psilocybe venenata jest nazwą niewłaściwą, gdyż dotychczas nie nastąpiła po nim żadna śmierć (mimo mylnych raportów)(Ott 1993). Produkowane objawy są typowe jak przy innych gatunkach psilocybinowych. Jaśniejszy kolor, silniejsza reakcja niebieszczenia, zwyczaj rośnięcia w wiązkach i lokalizacja zawęża pole kandydatów do tego gatunku. Biorąc pod uwagę jego preferencje siedliskowe, gatunek ten może być prawdopodobnie uprawiany nadwornie pośród bambusów lub w miejscach ogrodopodobnych, w taki sposób jak Psilocybe cyanescens i Psilocybe azurescens. Patrz również Psilocybe argentipes oraz Psilocybe subcaerulipes.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 1-2 cm szerokości. Tępo stożkowy do wypukłego. Krawędź na początku wywinięta, potem prosta. Ciemno orzechowo brązowy, jaśniejszy ku krawędziom, higrofaniczny, blaknący do blado cynamonowego lub jasno brązowego gdy suchy. Powierzchnia gładka, choć krawędź może być zdobiona ledwo widocznymi szczątkami zasnówki, lepki gdy wilgotny od żelatynowatej błonki, zdejmowalnej jedynie kawałkami gdy kapelusz jest wilgotny. Cienki, giętki, i nieco w kolorze kapelusza gdy jest wilgotny.
Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte lub nieco zbiegające, blaszki rozmieszczone blisko do lekko oddalonych, z dwoma lub trzema rzędami blaszek pośrednich. W czasie dojrzałości kolor nieco ciemniejszy od kapelusza.
Trzon: 30-50 mm długości na 1,5-2,5 mm grubości. Równy, rurkowaty i giętki. W kolorze kapelusza, lecz zmienia się z wiekiem na czarnawo brązowy od podstawy wzwyż. Powierzchnia pokryta szarawymi włókienkami i zdobiona szarawą, zmierzwioną wokół podstawy grzybnią. Miąższ ciemno brązowy, blaknący po wyschnięciu do blado jasno brązowego. Częściowa zasnówka cienko pajęczynowata, pozostawiająca włókienkowate łuski na trzonie i szczątki na krawędzi kapelusza.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie purpurawo brązowe, elipsoidalne do nieco jajowatych, 6-7,5(8) na 4-4,5 μ. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy 38-56(64) na 9-12 μ, ledwie wrzecionowato brzuchate do butelkowatych z powiększoną szyjką. Cheilocystydy 18-38 na 7-12 μ, zróżnicowane, wrzecionowato brzuchate, często kończykowate lub zgrubiałe do główkowatych ze skróconą szyjką.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Rozproszone do stadnych w lasach, bezpośrednio na butwiejącym drewnie iglastym na jesieni. Odnotowany na górze Aniołów (Mt. Angeles) w parku Olympic Peninsula w stanie Waszyngton oraz wzdłuż rzeki Salomona w pobliżu Welches w Oregonie. Prawdopodobnie znacznie bardziej rozpowszechniony.
Komentarz: Aktywność nieznana. Psilocybe washingtonensis może być słabo psilocybowy. Wykazuje podobieństwo do Psilocybe physaloides i w mniejszym stopniu do Psilocybe pelliculosa, chociaż ten drugi gatunek nie posiada pleurocystyd. Ogólny wygląd tego grzyba lokuje go w gronie trudnego do wyznaczenia taksonu, o ile nie przeprowadzi się badań mikroskopowych. Bardzo podobnie wygląda kilka grzybówkowców (mycenoid) Hypholomas (=Naematolomas), włączając Hypholomas udum, Hypholomas dispersum i pokrewne. Patrz również Psilocybe silvatica oraz Psilocybe crobula (Łysiczka drobna).

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---

Kapelusz: 1-2 cm szerokości. Stożkowy do lekko dzwonkowatego, czasem z niewielkim garbkiem, gładki, półprzeźroczyście żłobiony gdy wilgotny, ciemno czerwonawo brązowy do jasno brązowego, po wyschnięciu blaknie do ochrowo żółtego. Miąższ cienki, kruchy, szybko sinieje niebieskawo w miejscu zranienia.
Blaszki: Przyłączenie zbliżone, blaszki blisko siebie, jasno żółto brązowe gdy młode, wraz z dojrzałością ciemnieją i stają się ciemno purpurawo brązowe z jaśniejszymi krawędziami.
Trzon: 30-40 mm długości na 1-2 mm grubości, równy do nieco powiększonego, wydrążony, czerwonawo brązowy do czarnawo brązowego, pokryty powłoką białych kłaczkowato włókienkowatych łusek. Zwężający się w kierunku podstawy w długi pseudotrzon (pseudorhiza - podziemne przedłużenie trzonu - tłum.) do 10 mm długości. Częściowa pajęczynowata zasnówka, wątła i szybko zanikająca.
Cechy mikroskopowe: Zarodniki w zrzucie purpurawo brązowe, (6)6,6-7,7(8,5) na 4,0-5,5 μ, lekko elipsoidalne do lekko romboidalnych z boku. Basidia (podstawki) cztero zarodnikowe. Pleurocystydy nieobecne. Cheilocystydy 14-28 na 5-6,6 μ, blisko podstawy brzuchate i lekko butelkowate z wygiętą szyjką grubości 1-2 μ, czasem rozgałęzione.
Zwyczaje, siedlisko i występowanie: Samotny lub w małych grupach na otwartych terenach subtropikalnych lasów liściastych. Pierwszy raz znaleziony w Veracruz, Meksyk w czerwcu i w lipcu, na wysokości 1700-1800 metrów. Prawdopodobnie znacznie bardziej rozpowszechniony.
Komentarz: Aktywny, lecz potencja nieznana. Po raz pierwszy znaleziony przez Steven'a Pollock'a i ponownie zebrany przez Jim'a Jacobs'a. Ten relatywnie rzadki gatunek wyróżnia się swą samotniczą naturą i długim pseudotrzonem (pseudorhiza). Nazwany by uhonorować prace Wassona, gatunek ten nie jest spokrewniony z Psilocybe wassonii (= Psilocybe muliercula). Patrz również Psilocybe herrerae, podobny gatunek z długim pseudotrzonem (pseudorhizą).

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

---