Cechy makroskopowe:

• Kapelusz: 3-7 cm szerokości, wypukły do szeroko wypukłego, rozwijający się z wiekiem do płaskiego. Szary do szaro zielonawego, do niebieskawo szarego, ciemniejszy blisko dysku. Powierzchnia gładka do pokrytej drobnymi łuskami w pobliżu środka.
• Blaszki: Wolne, nie przyrośnięte. Blade do kremowych, szybko różowawe do łososiowych przy dojrzałości zarodników.
• Trzon: 40-100 mm długości na 2-6 mm grubości. Biały do szarawo zielonego, często z niebieskawymi odcieniami. Miąższ często niebieszczący w miejscu zranienia, zwłaszcza w pobliżu podstawy. Podstawa trzonu sinieje na niebieskawo. Mniej lub bardziej równy lub nieco powiększony przy podstawie. Jędrny, pełny lub wypchany. Pierścień nieobecny.

Cechy mikroskopowe:

• Zarodniki/Bazydiospory: Różowawe po zrzucie, gładkie, elipsoidalne do jajokształtnych, 7-8,5 na 5-6 µm.
• Pleurocystydy: Wrzecionowate do butelkowatych, z lub bez haczykowatych zakończeń, 58-90 na 10-22 µm i z wierzchołkiem grubości 5-10 µm.
• Cheilocystydy: Gruszkowate poprzez zgrubiałe do cylindrycznych lub nieco butelkowatych, 30-85 na 8-20 µm.

Sezon: Sierpień do listopada.

Występowanie: Rośnie w lasach przeważnie na drewnie twardym na obszarze pacyficznego północnego zachodu, jednakże na starym obszarze wzrostowym występowanie tego gatunku stwierdzono na drzewach iglastych.

Siedlisko: W większości pojedynczo, lecz czasem w małych grupach lub kiściach dwóch lub trzech okazów.

Niebieszczenie: Podstawa ukazuje wyraźne niebieskie zasinienie, kapelusz może mieć również niebieskie plamki w miejscu dotknięcia.

Dozowanie:

• Lvl. 1 - 2,2g
• Lvl. 2 - 3,8g
• Lvl. 3 - 6,7g
• Lvl. 4 - 10,3g
• Lvl. 5 - 14,0g

Uwagi: Pluteus salicinus jak każdy inny gatunek Pluteus, będzie niebieski przy podstawie lub będzie niebieszczył prawie natychmiast po zerwaniu. Słaby do umiarkowanie aktywnego. Stijve and Kuyper (1985) sprawozdali 0,05-0,25 psilocybiny, brak psylocyny, oraz od zera do 0,008 baeocystyny. Christiansen et al. (1984) stwierdzili 0,35 psilocybiny oraz 0,011 psylocyny. Patrz również Saupe (1981) oraz Stijve and Bonnard (1986). "The Field Guide to Mushrooms of Southern Africa" według G.C.A. Van der Westhuize i Alberta Eickera (1994) wymienia Pluteus salicinus jako jadalnego choć w ich opisie brak jakiejkolwiek wzmianki o reakcji niebieszczenia. Gatunek ten może mieć rasy, kóre różnią się zawartością chemiczną w zależności od regionu.
Oto różnice między Pluteus salicinus a Pluteus cyanopus:
Pluteus cyanopus - Kapelusz pomarszczony po środku; krawędź kapelusza wyściełana; blaszki należycie rozmieszczone, ich krawędzie się nie odbarwiają; zapach i smak łagodny; zarodniki 6-7 x 5-6 µm; cystydy bez grzbietu.
Pluteus salicinus - Kapelusz niepomarszczony po środku, krawędź kapelusza nie jest wyściełana; blaszki stłoczone, ich krawędzie odbarwione na szarawo; zapach i smak nieprzyjemny; zarodniki 7-9 x 5-6 µm; cystydy z grzbietem.

source - www.shroomery.org

Zdjęcia na www.mushroomobserver.org