OPIS 1

Opis: Rośnie w rozproszeniu i gromadnie pośród łubinu, na szczapach drewna olchy i wierzby oraz na ściółkach z kory. Powszechny w ogrodach i szkółkach rododendronowych oraz na równinach zalewowych w pobliżu ujść rzek. Występuje od września do grudnia w obszarze od północnej Kalifornii (Eureka/Arcada) do Kolumbii Brytyjskiej i Kanady. Wysoki poziom psylocyny, niski psilocybiny. W trakcie suszenia traci 70% lub więcej, swej mocy.
Kilkaset funtów grzybów tego gatunku zebrano z mierzwy usypanej wzdłuż autostrady I-5, drogi pomiędzy Euraka i Arcada w Kalifornii. Osobiście zebrałem ten gatunek kilka razy w ciągu okresu dwudziestu lat.

source - www.mushroomjohn.org



OPIS 2

Cechy makroskopowe:

• Kapelusz: 1,4-3,5 cm szerokości. Stożkowy do wypukłego do wypukle płaskiego, ostatecznie płaskiego z wiekiem, zazwyczaj nie garbkowany. Kolor głęboko orzechowo brązowy, higrofaniczny, blaknący po wyschnięciu do blado jasno brązowego do żółtawo brązowego, nawet brudno szarawo białego po wyschnięciu. Powierzchnia lepka gdy wilgotny od oddzielalnej galaretowatej błonki.
• Blaszki: Mocowanie przyrośnięte do wyciętego, do nieco półzbiegającego z wiekiem, jasno szarawe gdy młode, stają się purpurowawo brązowe przy dojrzałości, z białawymi krawędziami.
• Trzon: 30-70 mm długości na 2-4 mm grubości, prosty do powyginanego, równy do powiększonego w pobliżu podstawy, podłużnie prążkowany, i zdobiony drobnymi włókienkami, które stają się niebieskawe po dotknięciu. Żółto brązowe do jasno brązowych pod spodem. Częściowa zasnówka biała, pajęczynowata, obfita, pozostawiająca włókienkowate szczątki zasnówki, czasem na wyższych regionach krucha strefa pierścieniowa. Miąższ brązowawy, siniejący na niebieskawo.

Cechy mikroskopowe:

• Zarodniki/Bazydiospory: Purpurowawo brązowe w zrzucie, elipsoidalnawe, 9-12 na 5,5-7 µm.
• Podstawki: 4-, rzadziej 2-zarodnikowe.
• Pleurocystydy: Nieobecne.
• Cheilocystydy: Wrzecionowate do lancetowatych, 22-33 na 5,5-7 µm, z wydłużoną, rozgałęzioną szyjką, 1-1,5 µm grubości na wierzchołku.

Sezon: Wrzesień do grudnia.

Siedlisko: Owocnikuje na północnozachodnim pasie pacyficznym. Tak jak Psilocybe baeocystis rośnie przeważnie w trawie, lecz czasem na wymieszanej mierzwie, na glebach wzbogaconych o szczątki drzew liściastych, w olchowych i wierzbowych czipsach drzewnych oraz mierzwie korowej, zrębkach jodły, w regionach przybrzeżnych, w ogrodach rododendronowych oraz szkółkach, i na równinach zalewowych w ujściach rzecznych. Rozproszony do stadnego.

Niebieszczenie: Niebieszczy przy przenoszeniu, przeważnie na krawędzi kapelusza, lecz również na trzonie i podstawie.

Dozowanie: 1 duży okaz, 2 do 5 małych okazów. Dużo psylocyny i mało psilocybiny. Traci ponad 70% lub więcej mocy po wysuszeniu.

Uwagi: "Znalazłem stuntzii, baeos, i fibs w promieniu 1 metra. Lubią stare, dobrze utrzymane trawniki, na których rośnie zielsko" (NeoSporen).
Beug i Bigwood wykryli zarówno psilocybinę oraz psylocynę (0,05 mg na gram suchej masy i 1,4 mg na gram psylocyny).

source - www.shroomery.org

Zdjęcia na www.mushroomobserver.org