Cechy makroskopowe:

• Kapelusz: 2-6 cm szerokości. Dzwonkowaty do otwarcie stożkowego z podwiniętą krawędzią w młodości, później z podgiętą, często nieregularny, szybko rozwija się do szeroko wypukłego i prawie płaskiego, do wywiniętego z wiekiem. Ciemno kasztanowo brązowy do głęboko oliwkowawo brązowego, zazwyczaj z czarnawo brązową strefą wokół dysku, którego miąższ w centrum ma 3-4 mm grubości. Silnie higrofaniczny, blaknąc po wyschnięciu od blado brązowego do jasno brązowego. Miąższ białawy, sinieje niebieskawo. Gdy mokry powierzchnia lepka od zdejmowalnej, żelatynowatej błonki półprzeźroczyście żłobiony w okolicy krawędzi, która z wiekiem może pękać i stawać się po wyschnięciu twarda i nieprzejrzysta.
• Blaszki: Przyłączenie przyrośnięte do zatokowato wyciętego z dwoma rzędami blaszek pośrednich, położonych blisko siebie, równych, szerokich, całych jasno brązowych z bladymi, kłaczkowatymi krawędziami. W dojrzałości stają się ciemno czekoladowo brązowe.
• Trzon: 25-70 mm długości na 4-8 mm grubości. Równy, powiększający się blisko podstawy, z której sterczą białe ryzomorfy. Biały, staje się spłowiale brązowy, na starość lub po wyschnięciu całkowicie sinieje niebieskawo, pokryty u dołu dobrze rozwiniętą powłoką białawych włókienkowatych łusek, a u góry oszroniony. Chrząstkowy, szczeciniasto owłosiony, pusty, wypchany białawym miękiszem. Częściowa zasnówka pajęczynowata, pozostawiająca włókienkowatą strefę pierścieniową przyprószoną czasem purpurawo fioletowo brązowymi zarodnikami.

Cechy mikroskopowe:

• Zarodniki/Bazydiospory: W zrzucie ciemno fioletowo szarawo czarne, lekko elipsoidalne z boku, lekko romboidalne do lekko elipsoidalnych z przodu, 5,5-6,5 na 4-5 µm z boku.
• Podstawki: Czterozarodnikowe.
• Pleurocystydy: Obfite, lekko wrzecionowate lub brzuchato dziobiaste z krótkim wierzchołkiem, lub lekko butelkowate, 10,5-21,5 (24) na 5-9,5 (10,5) µm.
• Cheilocystydy: Butelkowate z krótką, pojedynczą lub rozgałęzioną szyjką, 20-37,5 na 5-6,5 µm.

Siedlisko: Stadny do wiązkowego, czasem rozproszony na gliniasto czerwonych glebach przybranych cienką warstwą igieł z sosny taeda (loblolly pine [Pinus taeda]) pod ambrowcem amerykańskim (sweetgum tree - Liquidambar styraciflua). Po raz pierwszy odnotowany na południowym wschodzie Cherokee County, w północnej Georgii, po przejściu huraganu Opal w 1995. Owocnikuje od początku września do listopada, w przedziale temperatur 7-26°C, preferuje 15-24°C.

Komentarz: 0,61% psilocybiny, 0,27% psylocyny, 0,05% baeocystyny i 0,32% tryptofanu. Jest to pierwsze doniesienie o ligninowcu, caerulescent Psilocybe z Georgii. Związek z sosnowymi igłami oraz powierzchniowy ekosystem (tuż za skrajem ośmioletnich ogródków obsadzonych krzewami, i na czerwonych glebach gliniastych), są zwyczajami typowymi dla wielu innych Psilocybe. Dodatkowo, silna reakcja niebieszczenia i tendencja do formowania kępek są cechami dzielonymi również z Psilocybe caerulescens, Psilocybe baeocystis, Psilocybe aztecorum oraz Psilocybe heliconia. Nazwa Psilocybe weilii jest oficjalnie tymczasowa (nom. prov.) (łac. nomen provisorium - nazwa prowizoryczna / tymczasowa) póki nie zostanie opublikowana w czasopiśmie mikologicznym. (Guzmán, Tapia, oraz Stamets 1996). Nazwa honoruje Andrew Weil'a i jego rolę w promowanie dobroczynnych właściwości grzybów.

source - Paul Stamets "Psilocybin Mushrooms of the World"

Zdjęcia na www.mushroomobserver.org