Spis treści

Materiały

Zarodniki grzyba	Szybkowar	Szklane słoiki
Agar	Ekstrakt słodowy	Trociny (olcha, buk, leszczyna...)

Narzędzie do zaszczepiania - zamiast profesjonalnej ezy mikrobiologicznej można wykorzystać pincetę i spinacz biurowy, jest to jedynie trudniejsze w obsłudze.

Przygotowanie agaru z wyciągiem słodowym

Agar z ekstraktem słodowym może być z łatwością przygotowany w zwyczajnej kuchni. Najdroższą potrzebną rzeczą jest szybkowar (można by tu spekulować, gdyż jest to wydatek jednorazowy, natomiast drogi jest również agar i jako surowiec potrzebny wielokrotnie w miarę szybko przebije cenę szybkowaru - przynajmniej w Polsce - tłum.). Podłoże musi być wysterylizowane (autoklawowane), w przeciwnym razie wyhodujesz pleśń albo nic.

Do 100 ml wody dodaj

4g wyciągu słodowego (Malt Extract)

oraz 2g agaru

Zagotuj płyn upewniając się, że rozpuściły się wszystkie grudki.

Podłoże wlej do odpowiednich pojemników, np. słoiki nie wyższe niż 10cm, im mniejsze pojemniki tym łatwiej się z nimi obchodzić (najlepsze do tego celu są oczywiście szalki petriego - tłum.). Do każdego słoika wlej warstwę podłoża o grubości około 1cm. Słoiki zakrywamy pokrywkami, lecz nie dokręcamy ich całkowicie, gdyż słoiki popękają w czasie gotowania!!! Pokrywki można dodatkowo owinąć cynfolią w celu zminimalizowania zakażeń z powietrza.

Słoiki umieszczamy w szybkowarze wypełnionym kilkoma centymetrami wody. Zamykamy pokrywę i powoli doprowadzamy do wrzenia. Gdy zostanie osiągnięte maksymalne ciśnienie, temperatura w szybkowarze jest wyższa niż 121°C. Jest to wystarczająca temperatura do zabicia jakichkolwiek zarodników pleśni i bakterii, jeśli podtrzymamy ją przez 20 minut. Po tym czasie pozwól szybkowarowi ostygnąć do temperatury pokojowej.

Kiełkowanie zarodników

Skrót:
Umieść trochę zarodników grzyba na wysterylizowanym agarze słodowym. Pozostaw je w temperaturze pokojowej (18°C-24°C). Zarodniki wykiełkują w przeciągu kilku dni. Trzy tygodnie później powinna pokazać się grzybnia w postaci śnieżno białych włosków rozrastających się we wszystkich kierunkach od miejsca, w którym zostały umieszczone zarodniki.

Oto jak przenieść zarodniki na agar w sposób sterylny:

1. Miejsce pracy jest wymyte i zdezynfekowane spirytusem.	2. Jeśli korzystamy z pincety sterylizujemy ją nad płomieniem palnika.
3. Rozpal do czerwoności ezę tak by była sterylna.	4. Schłodź ezę dotykając do wysterylizowanego agaru. Do wilgotnej ezy będą przylepiać się zarodniki.
5. Zarodniki zbierane są schłodzoną ezą...	6. ... i przenoszone do słoika z agarem.

Zaczekaj około trzech tygodni na wykiełkowanie zarodników a potem na rozrośnięcie grzybni.

Wyodrębnienie czystej grzybni

Grzybnia Psilocybe azurescens około 25 dni po wykiełkowaniu z zarodników.

Teraz czas na pobranie niewielkiej cząstki białej grzybni i przełożenie jej do nowego słoika ze świeżym podłożem agarowym. Zamiast ezy można zastosować lancet, skalpel lub coś podobnego. Powinieneś wybierać grube włókniste struktury (grzybnia ryzomorficzna). Czasami taka izolacja czystej grzybni musi być powtórzona kilka razy, dopóki nie uzyskamy naprawdę czystej kultury, wolnej od jakichkolwiek zakażeń. Zakażeniem jest wszystko, co rośnie na twoim podłożu, a co nie jest grzybnią. Po przeniesieniu na nowy agar, grzybnia potrzebuje około jednego dnia na dojście do siebie póki nie będą widoczne nowe odrosty. Jeśli podczas wyodrębniania czystej kultury na agarze występują poważne problemy, można wykorzystać mokrą, sterylizowaną tekturę, gdyż jest to podłoże bardziej wybiórcze.

Rozrost grzybni na substracie drzewnym

Grzybnia z czystej kultury może być powielana dalej. Bardzo dobrym substratem drzewnym są świeże trociny drzew twardych namoczone w wodzie.

Doskonałe dla wzrostu Psilocybe azurescens są:

Świeże pocięte gałązki leszczyny i/lub trociny twardych drzew

Wrzuć je do jak największego słoja wchodzącego do twojego szybkowaru. Słoje powinny być wypełnione jedynie w dwóch trzecich, co pozwoli na wstrząsanie trocinami. Drewno nie powinno długo przebywać w wodzie, a idealna zawartość wilgotności to 60 do 65%.

Procedura sterylizacji jest dokładnie taka sama jak w przypadku przygotowywania agaru słodowego, z wyjątkiem czasu gotowania, który w zależności od rozmiaru pojemnika, musi być zwiększony do pełnej godziny lub dłużej, pod maksymalnym ciśnieniem. Pamiętaj, że w czasie sterylizacji pokrywki nie powinny być dokręcone!!!


Jak tylko słoje ostygną do temperatury pokojowej mogą być zaszczepione kilkoma kawałkami kultury z agaru, lub jeśli posiadamy, zaszczepiaczem drzewnym. Wstrząśnij słojami w celu równomiernego rozprowadzenia kawałków agaru. Po wstrząśnięciu pokrywki są lekko odkręcane w celu zapewnienia wymiany gazowej i owijane cynfolią w celu uchronienia przed zakażeniami roznoszonymi drogą powietrzną.
Kilka dni później powinien być widoczny rozrost grzybni. Można wtedy wstrząsnąć ponownie słojami w celu przyśpieszenia rozrostu grzybni. Kultury są gotowe do zaszczepienia większej ilości substratu, gdy całkowicie przerosną grzybnią.

Patyki leszczynowe i trociny zaszczepione bukowym kołkiem.

Patyki leszczynowe i trociny gotowe do zaszczepienia większej ilości substratu.

Drewno i grzybnia formują zbitą masę o białym kolorze wydającą po przełamaniu charakterystyczny zapach grzybów. Taka masa grzybni, odpowiednia do przygotowania nadwornych grządek, nazywa się zaszczepiaczem.

Zamiast słoików, do rozmnożenia grzybni do wymaganej objętości, można wykorzystać odporne na gorąco torby polipropylenowe, lecz większe jest wtedy ryzyko zakażenia.
Nie używaj zakażonych kultur do zaszczepiania nowego substratu!!!
Jeśli torba lub słoik są zakażone zapomnij o nich, a w przypadku, gdy zakażenie jest niewielkie, umieść substrat na zewnątrz, w jakimś ocienionym miejscu i sprawdź na jesieni czy nie ma grzybów.

Przygotowanie nadwornej grządki

Nadworna grządka jest niczym więcej jak dołkiem w ziemi o głębokości 15 do 20cm wypełnionym substratem drzewnym. Po uzyskaniu od jednego do kilku litrów grzybni na substracie drzewnym ostatnim krokiem jest przygotowanie nadwornej grządki, krokiem, który będzie prowadził do pięknych grzybów co roku rosnących późną jesienią w twoim ogrodzie i to przez kilka lat. Grzybowy zagon może być przygotowany o każdej porze roku z wyjątkiem okresu gdy ziemia jest zmrożona. Największa szansa na jesienne owocnikowanie będzie wtedy, gdy zagon zostanie przygotowany wiosną lub nawet poprzednią jesienią. Grządka na poniższych zdjęciach została przygotowana jedynie trzy miesiące przed porą zbiorów i tego samego roku zaowocnikowała, choć rezultat byłby lepszy gdyby została przygotowana wcześniej. Im później zagon zostanie rozłożony, tym więcej trzeba zużyć zaszczepiacza by zapewnić jesienne owocnikowanie, i tym później pojawią się grzyby. Można również oczywiście przygotować mniejsze zagony. Widziałem wspaniałe grzyby wyrastające z 0,3 litrowego substratu, który został wyrzucony w pobliżu pryzmy kompostowej.

Świeżo zsiekane wióry (najlepiej buk, olcha, leszczyna...)



Zaszczepiacz drzewny dodany do nowego substratu (co najmniej 1/5 całej objętości)...



...i dokładnie wymieszany z trocinami.



Odpowiednie miejsce na grządkę to obszar w półcieniu pod krzewem takim jak ten.



Robiony jest dołek o głębokości 15 - 20cm i wypełniany mieszanką zaszczepionych wiórów.

W zależności od wielkości, grządka nawadniana jest kilkoma litrami wody. Zagon można dodatkowo przykryć mokrą tekturą i folią perforowaną lub czymkolwiek, co utrzyma wysoką wilgotność. Nie dawaj zbyt dużo wody! Lepiej powtórzyć nawadnianie tydzień później niż przelać za pierwszym razem. Miej pewność, by przez pierwsze dwa tygodnie grządka była wilgotna, lecz nie mokra, potem już nie będziesz musiał dolewać wody, aż do września. Jeśli przewodnisz w czasie lata, grzybnia może rosnąć agresywnie, lecz późną jesienią nie zobaczysz prawdopodobnie grzybów.

Tak może wyglądać grzybowa grządka latem. Zwróć uwagę na białą grzybnią na kartonie i pod nim.



Nie tylko grzyby, ale również płazy lubią wilgotne środowisko. Tutaj widać Salamandra atra na grządce Psilocybe azurescens.

Wraz z nadejściem września utrzymuj zagon w mokrym stanie, poprzez nawadnianie raz, lub dwa razy w tygodniu. Nie jest to konieczne jeśli dużo pada, co nie jest niezwykłe o tej porze roku. Pierwszych grzybów można oczekiwać późnym wrześniem lub wczesnym październikiem, gdy temperatury spadną do 7°C-10°C, grzyby wydają zazwyczaj dwa rzuty w miesięcznym odstępie, dopóki temperatury nie spadną poniżej zera. W zależności od temperatur, grzyby mogą rosnąć nawet do stycznia. Umieszczając nad grządką namiot można wydłużyć czas owocnikowania.

Sama tektura, którą przykryta jest grządka, również wykorzystywana jest przez grzyby jako podłoże. Nowa grządka wiórów mogłaby zostać zaszczepiona poprzez położenie zagrzybionej tektury na jej dnie wyłożonym warstwą wiórów i przykrycie jej świeżymi wiórami. Gdy temperatury spadną poniżej zera, grzyby przestają rosnąć. Na wierzch grządki można zastosować warstwę nowych wiórów; jest to pożywka na następny rok. Potraktowana w ten sposób grządka grzybowa może trwać dekadami i będzie uwalniać miliardy zarodników.

Historia Psilocybe azurescens na podstawie Stamets'a & Gartz'a

Gatunek ten pochodzi z dorzecza rzeki Columbia w okolicach Astorii w stanie Oregon i po raz pierwszy został odnaleziony w 1979 roku. Rośnie na podłożach zasobnych w szczątki drzew twardych lub iglastych w zacienionych miejscach. Należy do tak zwanego kompleksu Psilocybe cyanescens. Oznacza to, że jest blisko spokrewniony z Psilocybe cyanescens i Psilocybe cyanofibrillosa.

Psilocybe azurescens wyróżnia się swym stosunkowo wielkim rozmiarem i kilkoma cechami mikrospkopowymi. Lecz najbardziej ekskluzywna cecha tego gatunku to produkowane przez niego metabolity dodatkowe:

Typowa analiza suszonego Psilocybe azurescens (%) (Gartz 1995):

grzyb	psilocybina	psylocyna	baeocystyna
1	1,40	0,31	0,28
2	1,56	0,30	0,32
3	1,68	0,28	0,38
4	1,71	0,34	0,41

Dane te jasno pokazują, że Psilocybe azurescens może zawierać aż 25 miligramów alkaloidów tryptaminowych w jednym gramie suszonych grzybów. Z tymi wartościami jest to grzyb z największym alkaloidowym stężeniem, spośród wszystkich poznanych dotąd grzybów psilocybowych.


Łaciński opis opublikowany przez Stamets'a i Gartz'a w 1995 roku:
Psilocybe azurescens Stamets & Gartz sp. nov.:
Pileo ochreato-brunneo, hygrophano, viscido, pellicula separabili intructo, conico dein convexo, plano 30-100 mm lato, umbonato.
Lamellis sinuato-adnatis, pallidis vel brunneo.
Stipite albo, sricto elongato, 90-200 mm, fibrillis cum strigositate basis caerulescentibus.
Carne caerulescente.
Sporis 13-13,5 x 6,5-8,0 micron Cystidiis fusoid-ventricosis.
Cheilocystidiis 23-28 x 6,5-8,0 micron; pleurocystidiis 23-35 x 9-10 micron.